ગીત....રાધાની વેદનાનું

મારા વાલમ તારી વાંસલડીના સૂર અમુને વાગે રે
ઓલ્યા હોઠે તારા, સોત અમારી બેઠી એવું લાગે રે
મારા વાલમ.....

તારા ટેરવાની ઝંખ
મારા હૈયા કેરો ડંખ
તારા ભીનાં ભીનાં શ્વાસોથી અગનીની જ્વાળા જાગે રે
ઓલ્યા હોઠે તારા.....

તમને સાત સૂરોની માયા
તપતી સોળ વરસથી કાયા
અમે તમને આપ્યા દાણ ઘણાયે, દલડું થોડું માંગે રે
ઓલ્યા હોઠે તારા......

લઈને રોજ ચરાવો ધેનુ
રાતે કામ નથી કંઇ એનુ
તમે શમણે અમને પોરવજોરે પ્રિત સરીખે ધાગે રે
ઓલ્યા હોઠે તારા....

અડાબીડ ભીડે હું સૌને અડ્યો છું
છતાં કોઈ નજરે ના હરગીઝ ચડ્યો છું

અમે શ્વાસને ઊચ્છવાસોની વચ્ચે
હતાં પાતળી રેખ, પણ ક્યાં નડ્યો છું ?

ભલે એમ કે’તા, શકુની નથી, હું
તમે જેમ કીધું એ પાસે પડ્યો છું

મને શોધવામાં, ઉંડા ઊતરો તો
પ્રતિબિંબ , પડછાયે કાયમ જડ્યો છું

અમે સ્મિતના છીપે આંસુ ઉછેર્યા
સુખે કે દુ:ખે હું કદી ના રડ્યો છું

આજના શિવ ભક્તો..(.શિવ તાંડવના લયમાં)

જટાએ સેટ વેક્સ છે, જે
અવતરે ગગન તરફ...
ગળે વિંટેલા આઈ પોડ
વદે કરમ ફુટ્યાં હરફ...

કરે ધરેલ નોકીયા
સતત રહે છે કર્ણ પર
બીજા કરે ત્રિશુલ નથી
દ્વિચક્રી છે ઘરર..ઘરર..

એ ચર્મના જે વલ્કલો
રે જીન્સ ને જેકેટ છે
ભલે હો ખાલી ખમ્મ પણ
છ આઠ તો પોકેટ છે

ત્રીજું રતન તે આંખનું
મોબાઇલ કેરું ક્લિક હશે
કરે છે દોમ દોમ વટ
ને શિસ્ત સાવ સ્લીક હશે

અજાણ ના, છતાં શિવે
પીધેલું જેમ ઝેર ને
પીઝા, મિરીન્ડા, ગુટકા
આમંત્રે કાળા કેર ને

સંસારી રંગ નહી લાગે.....

કેસુડો કરગરતો, ગદગદ ગુલાલ થાય
હરીયાળી કરતી’તી રૂદન અફાટ

આસમાની આભ અને રાતો ગુલમ્હોર
ઓલી કાળી કોયલડીઓ ટહુકે કકળાટ

પીળી ચટ્ટક એવી ખિલતી કરેણ અને
ધવલા એ હંસલાઓ કરતાં ફફડાટ

ઓણુકી હોળીએ ચડતાં નથી રે રંગ
જાત મારી રહી ગઈ છે કોરી કટ્ટાક

પ્રેમ કેરાં રંગોથી લથબથ આ કાયા રે
દુનિયાના રંગ કેરી ઉપસે ના છાંટ

હરિયાની ભક્તિનો રંગ એવો પાક્કો
હવે ઝાંખો લાગે છે સંસારી ચળકાટ

૭૫ મી રચના....આશિર્વાદ આપના

અનાદિ કાળથી ચાલી રહ્યું છે
જમા પાસું, સતત ખાલી રહ્યું છે

અમારું માન, ને સન્માન યારો
સદા હારેલ પાંચાલી રહ્યું છે

સુરાલયમાં વસ્યો હું એમ જાણે
કે સરનામુ હવે પ્યાલી રહ્યું છે

રુદન, થઈને રૂધિર ધસમસતું એવું
તમારું સ્મિત પણ સાલી રહ્યું છે

શબદ મારા આ બન્ને હાથ છે, જે
ગઝલ રૂપે કોઈ ઝાલી રહ્યું છે

અસંભવને સંભવ કરીને તો જો
છલોછલ આ મૄગજળ તરીને તો જો

મયે-મૈકદાનો નશો ઔર છે
પીવે કે ન પીવે, ભરીને તો જો

ગમે, તોયે દર્શાવશે અણગમો
ખભેથી, તું પાલવ, સરીને તો જો

બહુ ખેલ ગંજીફે ખેલ્યા હવે
વધ્યા કેટલા, પાથરીને તો જો

જશે કાફલામાં સતત ક્યાં સુધી ?
ચીલા અવનવા ચાતરીને તો જો

જીવ્યાથી વધુ અપશુકન શું હતાં ?
બિલાડી, મને આંતરીને તો જો..

હાલો હાલો વસંત કેરાં મેળે.....

તડકાને પહેરીને રોમ રોમ આજ હાલો
વાસંતી વાયરાને મેળે
છતરીઓ ઓઢી લઉં છાયડાની એવી કે
છાંયડો ન જાય કોઇ એળે
કે હાલો હાલો વસંત કેરાં મેળે
કે હાલો હાલો વસંત કેરાં મેળે.....

ફાગણીયો કેસુડો, આંબાના મોર,
ઓલ્યા ખેતરીયા મોલ મારા ભેરુ
કાળી કોયલ કરે ટહુકાનું ટપકું કે
આભડે ના નજર્યુંના એરુ
બધી કોતરોયે થાય મારી ભેળે
કે હાલો હાલો વસંત કેરા મેળે

લૂમ ઝૂમ વ્રુક્ષોની હાટડીએ હિચકંતા
પોપટ, મેના ને હંસ, હોલા
કુદરતના લીલુડે પિંજર પૂરેલાને
કેમ પૂરો પાંજરમા ઓલા ?
હવે કોણ આવી વાત્યુ ઉખેળે
કે હાલો હાલો વસંત કેરાં મેળે

ઉડતાં પતંગીયાઓ મખમલીયા ચકડોળે
બેસી આકાશ આખું માણે
આંખોને આંકડીયે લટકીને દોમ દોમ
મનડુંયે હિંચાતું જાણે
આખું આયખું એ લેતા હિલેળે
કે હાલો હાલો વસંત કેરાં મેળે

મનખોયે આજકાલ વકર્યો છે એવો કે
હડિયુ કાઢે છે થઈ ઘેલો
ભાળે ના ભગવાને દીધેલો મેળો ને
ઊભરાતાં મોલડાં, મોટેલો
ક્યાંય સુધર્યાં છે કોઈ એની મેળે ?
કે હાલો હાલો વસંત કેરાં મેળે.....

હાથના હૈયે કદી વાગે નહીં
આપના તમને કદી તાગે નહીં

નાવ લઈ શમણા તણી ખેડે સફર
એ પછી મધરાતના જાગે નહીં

એમ તો કોમળ હ્રદયનો છું છતાં
હુંફના ઊફાળ દિલ દાગે નહીં

એ હરણને રણ મહીં કારણ હશે
કોઈ અમથું છળ તરફ ભાગે નહીં

મોત કરતાં જીંદગી ભારે પડી
મોક્ષ નહીંતર માણસો માગે નહીં

મૌનની ઉભી કરી દિવાલ તેં
શબ્દની બારી ઉઘાડી ચાલ મેં

આંખની હલચલ કે થર થર હોઠથી
ના ડગું, હું પી ગયો ભૂચાલ ને

કેસુડા, ગુલમ્હોર કે ટહુકા નહીં
યાદ તારી આપણો ગુલ્લાલ રે

જે કદી પુછતાં નહી હાલે જીગર
એમના હાલે જીગર બેહાલ, લે !!

બે ખભે , સંવંત ને વિક્રમ તણા
લાંગરું છું કાળનો વેતાલ એ

છો ન હો ગિરિવર ને દામો કુંડ એ
હાથમાં મારા હજી કરતાલ છે

આજ તો પુરી થઈ ઇશ્વર હવે
આથમે હરગિઝ નહી એ કાલ દે

લે, અહલ્યાશી ગઝલ તારે શરણ
દાદ તારી રામજીના છે ચરણ

આયને હો પાર્થનું પ્રતિબીંબ પણ
વાસ્તવિકતામાં બધાં નીકળે કરણ

દોડમાં આ દુન્યવી રણની, સમય
ઝાંઝવાના બાણથી વિંધે હરણ

જે મળ્યું તે માણજે ભરપુર તું
આજ ઉજવી લે જીવન, કાલે મરણ

છે સજાએ મોત સૌની આખરે
તો પછી કરીએ ગુનાની વેતરણ

ન તું
ખુશ્બુમાં હો,
ન તું કલરવ માં હો,
નહીં કેસુડે
ચંપે કે શમણામાં હો,
તોય
યાદોને ઝબકારે
આખે આખી રે
તને માણું,
એનુંજ નામ
પ્રેમ
છે

कली कली सहम गई
गली गली उदास क्यों
अभी अभी मिली खबर
हंसे नहीं है आज वो

थके हुए थे राह पे
कहा की हाथ थाम लो
मिले वो, फीरभी चल दीये
न दोस्त आये कामको

झुकाया सर मझार पे
पढा़ किये कुरान को
अझां से भी न कुछ हुआ
कोइ तो हमको दाद दो

सिला मिला है आज ये
अगर कोइ दुआ करो
लहु जिगरको डालके
खुदाको फीर पुकारलो.....

એક સ્વજન ગુમાવ્યાની વેદના

પલક ઝપકમાં કોણ આ સ્વજન હરી ગયું
સબંધ સૌ સમૂળગા હડપ કરી ગયું

મહેક સદા પ્રસારતું એ પુષ્પ વ્હાલનું
નર્યા સુગંધ ભારથી અરે ! ખરી ગયું

કળશ મહી પવિત્ર જળ, સજળ નયન કરી
કઠોરતમ પ્રભુના લિંગ પર ઝરી ગયું

ઉમંગથી દસે દિશાએ દોડતું ઝરણ
અચાનકેજ સાવ બેખબર ઠરી ગયું

ભર્યું ભરેલું ઘર હતું તમારા ભાવથી
હવે સતત સ્મરણ તમારું, ઘર ભરી ગયું

चंद आहें, सिसकीयां थोडी भरो
रात युं कट जायेगी काहे डरो

काश जुगनूकी तराह हम कहे सके
दिल जले है हम, दुआ ऎसी करो

जख़्मने करली नमकसे दोस्ती
अब कोइ चारा नहीं चारागरो

आयना सब कुछ कहे, मेरे सिवा
खेल ऎसा कुछ करो बाझीगरो

आखरी ये जाम है यारो मेरा
अब सम्हलना है, मेरी बाहें धरो

charagar=doctor

मे नही करता कोई शिक़वे गिले
होठ मेरे खौफसे हरदम सिले

आदमी बुढा़ हो या कोई दरख़्त
चल पडे थे पतझडों के सिलसिले

बेचने निकलाथा मे मेरा इमां
चंद जो सिक्के मीले खोटे मिले

सिर्फ ऊंचाइ का फन काफी नहीं
आसमांमे ना कोइ गुलशन खिले

हमसफर हमराझ कोइ ना रहा
छोडके हम चलदीये सब काफ़िले

कब्र मे तो हम गये आखिर खुदा
झुर्म क्युं हमपे लगाया कातिले

darakht=tree

ENGLO-INDIAN SHER..

DID YOU EVER THINK THAT," O GOD !", SAY ?

**કે**

છે જ રૂ રી હ ર ત બ ક્કે ગો ડ સે

हथेलीपे लीखे हुए राझ है
खुदा तेरा कैसा ये अंदाझ है

बहोत ढुंढता हुं उन्हे ख्वाबमें
सुना हे की वो अब भी नाराझ है

दुआ आपकी है ,मेरा आसमां
ग़झल ही मेरे दोनो परवाझ है

लबोंसे जो शायद नीकल ना सके
हर एक आह मेरी, वो अल्फाझ है

यहां मोत आती दबे पांवसे
कहां कोई सांसोकी आवाझ है

हमे मोतसे कोई शिक़्वा नहीं
नई ज़ीदगीका वो आग़ाझ है

હું....

નિઃશબ્દ નામે
એક નગરમા,
ચુપકીદીની ચોકડીએથી,
મૌન ગલીમાં
સહેજ વળ્યો ત્યાં,
સન્નાટાની શેરી આવી,
શેરીમા જોયું તો
સામે,
"ચૂપ"
લખેલું મકાન ઉભું,
મકાનની ડેલીએ
જઈને,
નીરવતાથી સાંકળ ઠોકી,
'કોણ તમે'? નો
પડઘો પડતાં,
હળવેથી હું બોલ્યો,
એ તો
હું.......

ખટાક એવા
કોઈ પ્રકારે,
અવાજ વિના
ખુલ્યું બારણું,
ઝળહળતાં
અંધારે જોયું........

સ્તબ્ધ બનેલો
સામે ઉભો
હું......!!

શબ્દ કેરી ભીડ, છો ઘોંઘાટ છે
મૌનની સવલત તો મોંઘી દાટ છે

કાળ-સંજોગો તણી કાળી –ધવલ
જીંદગી સમજો અજબ ચોપાટ છે

પાનખર એ કંઈ નથી બીજું ફકત
પાનના ખરવા વિષે કચવાટ છે

જે લખ્યું, જેણે લખ્યું, લખતા ગયા
દિલની પાટી સાવ કોરી કાટ છે

વીરડી મીઠી, તમારી દેન છે
આપણો વિસ્તાર ખારો પાટ છે

હાથ છે કે શિવ તણી શ્રધ્ધા, કહે
ટેરવે કાં શબ્દની ગંગા વહે ?

ત્રસ્ત છું આ મૌનના ઘોંઘાટથી
કાન, ક્યાં કલરવ હવે સુધ્ધા સહે

મુખવટો બદલ્યા કરી સંબંધનો
લાગણીઓ સ્વાર્થના વશમાં રહે

પાર પેલે શું હશે, અણજાણ છે
ત્યાં સુધી ઈશ્વર તને સઘળા ચહે

તેં કદી ક્યારે સ્મર્યા’તાં રામને
કાળની ગોળીએ બોલ્યો ’રામ હે’!

હું
આજ
ચડ્યો’તો
આ સ મા ન માં
રંગે ચંગે ફુલ્યો ફાલ્યો
વિહંગ સાથે નભ ચાતરતો
એક ક્ષણે તો એમ થયું કે
ફળી ગયું છે જીવતર ,
બીજી જ પળમાં
ભાન થયું કે
દોરી તારે
હાથ
ને
હુંતો
હતો માત્ર
કઠપુતળી સમ

પતંગ.....
(જાગને જાદવા......)

સ્નેહને તાતણે વ્હાલને વાયરે
અખિલ બ્રહ્માંડમાં જો ઉડી જાય રે

રંગ માનવ તણો જો પતંગે ચડે
ધ્રુવ તારક સમો સ્થિર થઇ જાય રે

ના ચળે કોઇથી, ના ડૂબે કોઇ દિ'
વિશ્વ માં સર્વદા ઝળહળી જાય રે

ષડરિપુ ક્યાંકથી ઘોર આવી ચડે
પ્રેમની ધાર થી કાપતી જાય રે

દોર જીવન થકી ,કાપ જ્યારે હરિ
દૂર અવકાશમા ઓગળી જાય રે

फीर वोही बात पे रोया करे तुं
सिर्फ कांटे ही क्युं बोया करे तुं

ख्वाब देखें अगर दिनमें भला फीर
ख़ामख़ां रातको सोया करे तुं

देख हमको ज़्ररा पलकें उठाकर
अश्क़ कबतक युहीं ढोया करे तुं

झगमगाता है जब चहेराए दिलबर
ज़िक्र क्युं चांदका गोया करे तुं

तुं ईबादत है खु़द, खु़द ही वजु है
हाथ क्युं बेवजह धोया करे तुं

કોઈ દિ પુછ્યું, તમારૂં નામ શું
મૌન ના બબડાટનો અંજામ શું

શ્વાસના પગલા ભરૂં તારે નગર
આંગણે પૂગ્યા, હવે વિશ્રામ શું

આંખમાં આંજી સુરા નિરખો જરા
મૈકદામા નામ શું બદનામ શું

શાહીને મન શું હરખ કે ખરખરો
બુધ્ધને પુછો નહીં, નિષ્કામ શું

લ્યો કરી પુરી જીવનની હોડ મેં
ક્યાં ખબર અમને કે છે ઈનામ શું

શબ્દના શહેરે જવાનું કામ કાંટાંળુ હતું
માંડ પહોંચ્યાં, ત્યાં અધરને મૌનનુ તાળુ હતું

કાફિયા, મિસરા, રદીફ ને બહેરના વાડા હતાં
બહારથી જોકે ગઝલનુ ગામ રૂપાળું હતું

સપ્ત રંગોના ગગનમાં સાથિયા પુર્યા ભલે
પણ હતાશાનું ધરા પર વાદળુ કાળુ હતું

અલ્પ,અરધો ને વળી પાછો કરો પુરો વિરામ
વ્યાકરણ પણ કોણ જાણે સાવ તરગાળું હતું

જીંદગી આખી જીવ્યો છું ઘોર અંધારા મહી
આજ અંતે ચોતરફ ચોપાસ અજવાળુ હતું

जो गुज़रा था वो ख्वाब जिंदा मिलाथा
के जैसे ग़रीबोंको चंदा मिलाथा

दरिंदो के घरसे मिले भी तो क्या, बस
दबोया हुआ एक परिंदा मिलाथा

मेरी और उनकी कहानी मे यारो
बतोरे गवाह सिर्फ चंदा मिलाथा

तेरे दर पहुंचना न मुश्किल था साक़ी
हर एक मोड पर तेरा बंदा मिलाथा

सुकुने ज़मीं जब भी मांगी खुदासे
तो ये संगेमरमर घरौंदा मिलाथा

નરમથી નરમ એવી નરમાશ હીના
ધરો જો હથેળીમાં, હળવાશ હીના

મદમસ્ત ભીનીશી સોડમ પ્રસારે
પચાવી બધી આજ કડવાશ હીના

ભુલાવી લીલાપાને નિજના સદંતર
ધરે સ્નેહ ભરપુર લાલાશ હીના

મળે તક જો એકાદ અજમાવી લેજો
ભરી જાય મુઠ્ઠીમાં હુંફાશ હીના

ઘટે બોધ લેવો સનાતન બધાએ
પિસાવું સતત એજ સારાંશ હીના

an inspiration

from my better half

H e e n a

પાંપણો અની જરા ઢળતી અને
કાંઈ પણ પીધા વિના ચડતી મને

મૌનના સરવર મહીં ઊગે કમળ
શબ્દના રણનુ પછી આવી બને

સ્વપ્નમાં તો રોજ ઢોળાતી હતી
આજ પહેલી વાર મેં ચાખી તને

લાગણી પરબિડિયે બીડી, છતાં
કોઈ સરનામુ નથી મારી કને

એમ તો આકાશ હું આંબી શકું
વાસ્તવિકતા હોય છે ટૂંકી, પને

સામ્યતા જો હો અમારા બેયમા
દોષ ના દેતા કોઈ ગાલિબને

આંખમાંથી આજ કોઈ ઉંઘ ભગાડી ગયું
આંસુઓથી પાઇ પાઇ, સ્વપ્ન ઉગાડી ગયું

જીંદગી ની રાહ પર બઢે ચલો, ફિકર ન કર
કોણ આવશે હવે કે કોણ અગાડી ગયું

પાનખરની પ્રિતમાં પોઢી રહ્યું’તું જે ચમન
કુંપળોનું ફુંટવું આબાદ જગાડી ગયું

ઝુલ્ફ અસ્ત વ્યસ્ત વદન પર સુશોભતાં હતાં
લટ સવાંરવું તમારૂં, ચિત્ર બગાડી ગયું

પ્રશ્ન સળગતાં ન મારા ઉકલી શક્યું જગત
ને ઉપરથી આજ તોયે આગ લગાડી ગયું

Good bye 2007

Good bye 2007
Welcome 2008…….


જે લીધો’તો શ્વાસ તે ઉચ્છવાસ રૂપે વહી ગયો
કેટલી ગમતી અને અણગમતી વાતો કહી ગયો

આહ ને આંતક તણા અંગારવાયુ ઓકતાં
પ્રાણવાયુ પ્રેમ કેરી પ્રાર્થનાનો રહી ગયો

શબ્દની સોડમ સુહાની, છંદની ફોરમ થકી
દોસ્ત તારી એકધારી વાહવાહી સહી ગયો
happy new year......

ભલે નામના આજ તારી બડી છે
હતી આબરૂ જે, ઉઘાડી પડી છે

અરે! "ઉફ"ના તારો ફરી ઝણઝણ્યા કાં
હજુ આંગળી ક્યાં અમારી અડી છે

થઈ કાશ ભિક્ષુક ઉપાડી જતે પણ
તમારીજ ખેંચેલી રેખા નડી છે

હવે ના કહો કે અભાગી હતો હું
તમારા પ્રતાપે આ વસમી ઘડી છે

ફળે કે ફળે ના આ જીવતર ખબર ક્યાં
કવિતાની જાણે અધુરી કડી છે

પૂકારો છડી, સૌ ગગન ભેદી નાંખો
ચિતાએ અમારી સવારી ચડી છે

ફરી કોઈ ચોરાહે પાછા મળીશું
મને આજ કેડી ખુદાની જડી છે

સપ્તમાં હું આગવો એક સુર છું
દેવકીનું આઠમું હું નુર છું

છિનવું, ને ચીર પણ પુરા કરૂં
પ્રેમમા કાયમ પણે મગરૂર છું

લઈ સ્મરણ રાધા અને મીંરા તણું
વાસળીના શ્વાસમાં ચકચુર છું

ચક્રધારી, પણ વદન પર સ્મિત છે
વ્હાલથી નીતરું છતાં પણ ક્રુર છું

આંગળી ઉપર ભલે પર્વત હતો
ભક્તને કાજે યમુના પુર છું

પોટલી હો પ્રેમના તાંદુલ તણી
આપને સત્કારવા આતુર છું

ગાવ કેદારો, ધરો કરતાલ તો
માત્ર કહેવા પુરતો હું દુર છું

વાંસળી રૂપી જીવન ગમતું હતું
આંગળી માફક કોઈ રમતું હતું

ટેરવાં કણસી રહ્યાં ઝણકારમાં
ને જગત,ક્યા બાત હૈ, કહેતું હતું

વાહ દુબારા, કહી દીધું મ્રુત્યુ ઉપર
ક્યાં કોઈ બીજી વખત મરતું હતું

મોત નામે બંધ તે બાંધી દીધા
જીંદગી, કેવું ઝરણ વહેતું હતું

આ કિનારાને હવે ઝાઝા ઝુહાર
સાદ સામેથી કોઈ કરતું હતું

વાયા વાસંતી વાયરાઓ વ્હાલના
કેવા ટશીયા ફુટ્યા છે એના ગાલના
વાયા વાસંતી વાયરાઓ વ્હાલના

ઝરમર ઝરમર વર્ષા વરસે
ખળખળ ખળખળ ઝરણાં ગહેકે
એણે સાથીયા પુર્યા છે કેવા તાલના
વયા વાસંતી વાયરાઓ વ્હાલના

લાલ ચણોઠી ફાંટ ભરીલો
કેસુડાને હાથ ધરી લો
બધાં વાસી થઈ જાય રંગ કાલના
વાયા વાસંતી વાયરાઓ વ્હાલના

વીજળી ચીતરે કેડી નભમાં
ચાસ પડ્યા ખેતરના પટમાં
કોણે ચાતર્યા ચીલા છે આવા ચાલના
વાયા વાસંતી વાયરાઓ વ્હાલના

ये सांसो का होना कहां तक चलेगा
युं ही आना जाना कहां तक चलेगा

बुरे ही सही ख्वाब देखेंगे लेकीन
पलक ना झपकना, कहां तक चलेगा

कभी बात हमसे भी करले ओ जा़लिम
युं ही मुस्काराना कहां तक चलेगा

कटी रात सारी, अभी जाम भर दो
नझ़र से पिलाना कहां तक चलेगा

चलो आझमाये नया कोई आलम
यही एक ठिकाना कहां तक चलेगा

ज़रा मूडके देखो, है कितने दिवाने
हमे याद रखना कहां तक चलेगा

कभी हम भी हंसतेथे पुछो उन्हे तुम
दिलो जां मे बसतेथे पुछो उन्हे तुम

न गरझे थे बादल न चमकीथी बिजली
बखुबी बरसतेथे पुछो उन्हे तुम

हमे आयनेसे थी अक़्सर शिकायत
सम्हलते हि फंसतेथे पुछो उन्हे तुम

निकलना हि होता था कुचेसे उनके
वंही से ये रस्ते थे पुछो उन्हे तुम

पडोशी, पयंबर ये प्रितम थे महेंगे
हमी दोस्त सस्तेथे पुछो उन्हे तुम

हमे क्या पता मैक़दे कौन लाया
कोई तो फरिश्तेथे पुछो उन्हे तुम

ग़मे ईश्कमें अपना सब कुछ गंवाया
यही तो शिरश्ते थे पुछो उन्हे तुम

गिरा एक तारा जो निकले ये आंसु
निभाये युं रिश्ते थे पुछो उन्हे तुम

અમે ઈશુ
પ્રણામશુ
ઉરે દિવો
પ્રજાળશું
દયાનિધિ અમે તને આ સ્તંભથી ઉતારશું
ને કાષ્ઠ બે લઈને સેતુ પ્રેમના બનાવશું
અસત્યને
જલાવશું
તિમિર સદા

હટાવશું
હવે નહીં
પ્રહારશું
ફુલો થકી
વધાવશું
ઉરે દિવો
પ્રજાળશું
તને ઈશુ
પ્રણામશું

આગળીયો ખુલ્લો છે આવો
અટકળની સાંકળ ખખડાવો

ભીના ભીના શમણાઓથી
નીંદરની નગરી મહેકાવો

પગલું એ પરથમ મુકે ત્યાં
ચંપો ને કેસુડો વાવો

મારી રેખ તમારા સુધી
તાણું, બેય હથેળી લાવો

લગણીઓનો લુણો લાગ્યો
પત્રો હળવેથી ઉથલાવો

’કાબા’ ઉપર "રામ" લખીને
સમજણના સેતુ બંધાવો

અમારી ચાલ છે ને જીતની બાજી અધુરી છે
છતાંયે ચાલમાં તારી હજુ ઝાઝી ગરૂરી છે

ભરીલ્યો દુન્યવી ભાથાં અસંતોષી પટારામાં
અમારી ફાંટમાં શ્રધ્ધા અને થોડી સબુરી છે

ઘણી આશાઓથી ઈશ્વર ભરી તેં આવતીકાલો
અમે સૌ પૂજતા રહીયે, પ્રભુ તારી ચતુરી છે

ભહુ રાખ્યો ભરોસો એ ખુદા તારા ઉપર સહુએ
હવે પગભર થવા માટે હવા તાજી જરૂરી છે

સુરાલયમાં અમારી યાદ ના કંડારશો નાહક
અમારી યાદ માટે પુરતી પ્યાલી મધુરી છે

ઘટી ગઈ ઘટના પનઘટમાં
ખિલી ઉઠે સપના પનઘટમાં

લચી પડ્યાં ગુલમ્હોર ગુલાબી
રસ્તે ચાહતના પનઘટમાં

નદી વહે જાણે નીતરતી
ઝાંઝારડે પગના, પનઘટમાં

પતંગિયા, ભમરા પર ઉતર્યા
ઓળા આપદના પનઘટમાં

નયન હતાં આકાશી, જાણે
પડછાયા નભના પનઘટમાં

ઉડી હવામાં કેશ લતા સમ
મહેકે અનહદના પનઘટમાં

બહુ છલ્યાં જોબનીયા, થઈ ગ્યાં
ધજાગરા તપના પનઘટમાં

ધારો કે આજ ઓલો
સુરજ કહી દે કે મારી
છુટ્ટી છે કાલ નહી આવું...

બીજુ તો ઠીક ઓલા
અઢળક તારલીયાનો
ઓવર ટાઈમ કેમ કરી લાવું...

પંખીના કલરવ ને
સુંવાળી ઝાકળ, શું
ઊષાને મોઢું બતાવું....?

જાગોને જાદવા ને
ક્રુષ્ણરે ગોવાળીયાને
અમથું અમથું રે કેમ ગાવું....

સપના ખુટશે ને પછી
નીંદર ઊલેચવાને
વણઝારી વાવ ક્યાંથી લાવું...

વિનવો આ સુરજને
તપતો રહેજે રે બાપ..!
તાત થઈ કેમ કરો આવું....
હવે કહેતો નહી કે નહી આવું
હવે કહેતો નહી કે નહી આવું…….

तेरे ग़ममे अभी भी है वो दम
मरने वाले कहां तुज़पे है कम

झुर्म ढाता है शीशा ये अक़सर
जैसे रूठा हुआ है वो हमदम

ये नझर क्युं झुकीसी है मेरी
बोज भारी था, है आंख भी नम

ज़ीक्र कैसे करुं यारो उनका
नींदमें हम थे,ख्वाबो में भी हम

ज़ख्म इतने है दिलमें हमारे
उसका जल जाना ही बस है मरहम

શૂન્ય છું, તો પણ ભરોસો છે મને
એક-તારો સાથ હો, તો દસ બને

લાગણી, શબ્દો હુંફાળા ને ગઝલ
જે હતું આપી દીધું, મારી કને

વારતા ટૂંકી, અને પ્રસ્તાવના
એક આખો ગ્રંથ હો એવું બને

આંખની પિછાણ પણ ન્હોતી છતાં
ઓરતા એવા કે બસ મળવું તને

મૌનની ભાષા હતી મારી ફકત
તોય પણ ઈર્ષ્યા થતી સંવાદને

લીટી પ્રભુ તેં હાથમા બે ચાર દઈ દીધી
તકદીર નામે ઝાંઝવી ચકચાર દઈ દીધી

જોકે હતું સમસ્ત મારી આંખમાં છતાં
એના ગયાની લાગણી સુનકાર દઈ દીધી

દીધાં ભલા તેં જામ, સુરાહી અને પછી
ખાલી પણાની વેદના ચિક્કાર દઈ દીધી

ઉગી હજુ જ્યાં પ્રેમની ઉષા રતુંબડી
કાળી કલુષી રાત આ ભેંકાર દઈ દીધી

ચાહ્યો હતો મેં લાગણી તંતુ કમળ સમો
સગપણ સમી આ જાળ તેં હદબહાર દઈ દીધી

કાશી લગીની જાતરા પુરી કરી’તી ત્યાં
ચોર્યાશી લાખ ખેપની ભરમાર દઈ દીધી

કોડાઇ કેનાલ વિષે.....

નજરમાં સમાણું એ લુંટી રહ્યો છું
અલભ એવું શમણું હું ચુંટી રહ્યો છું

લઈ બુંદ ઝાકળ, ને પર્ણો સુંવાળા
ખરલમા હું આંખોની ઘૂંટી રહ્યો છું

ચટક લાલ ગાલીચે પર્ણો સ્વરૂપે
દિવસ રાત હળવેથી તુટી રહ્યો છું

નરમ ઘેંસ તડકામાં કૂણી હવાનો
થઈ એક પરપોટો ફુટી રહ્યો છું

પ્રભુએ દીધું છે ભરી ખુબ ખોળો
છતાં સાચવણમાં હું ત્રુટી રહ્યો છું

ગલી, ઘર કે ડેલીને છોડી નથી મેં
રસમ આજ વરસાદી તોડી નથી મેં

બધાં દોસ્ત ઉભા છે ખભ્ભો ધરીને
છતાંયે મટુકીને ફોડી નથી મેં

સમંદર ને ખેડ્યા પછી આ મળી છે
કરચલીઓ ઉછીની ચોડી નથી મેં

વ્યથા સાંભળીને હસો, છો મનોમન
હતી જેવી છે આ , મરોડી નથી મેં

ઉગ્યા પથ્થરો જ્યાં જ્યાં આંસુ ખર્યા’તા
અમસ્તી આ ખાંભીઓ ખોડી નથી મેં

સાવ ભોળું ભટાક મારૂં કુંવારૂ મન
વળી કેટલીયે હોય એમા મીઠી ચુભન
મારું કુંવારૂ મન.....

પાંચીકા ટિચતી ને ફલડાં ઉલાળતી
ગમતીલી ગલીયો ને થન ગન ઉપવન
વ્હાણાની વાવ ચડું પગલે પતંગીયાને
અલ્હડ પણાની હેલ , લચકંતું તન
મારૂં કુંવારૂ મન.....

હાટડીમાં મેળાની પપોટ લેવાને જતાં
સ્પર્શ્યો કોમળ, ને હું તો રહી ગઈ’તી સન્ન
વ્હાલ સખી સહિયરીઓ કે’દુની કહે, તેં તો
ખુલ્લમ ખુલ્લા રે દીધાં તન મન ને ધન
મારૂં કુંવારૂં મન.....

પિયરની ઝાંપલી થી સાયબાની વેલ સુધી
હોંશને દઝાડતી આ કેવી ઉલઝન
ગમતી વિદાયની આ વસમી વિટંબણાઓ
તરસું વાલમ, ને છોડું વ્હાલપનુ વન
મારૂં કુંવારૂં મન.......

સહી છે ઠોકરો પગની અમે જમણા ને ડાબામાં

સહી છે ઠોકરો પગની અમે જમણા ને ડાબામાં
પડે પગમાં બધાં , જો હોત હું મંદિર કે કાબામાં

અસંખ્યો તારલા ભાળીને ના કર કલ્પના એ દોસ્ત
હતાં મારા એ સપનાઓ જે ટાંક્યા’તા મે ધાબામાં

કહે છે મૈકદા ઢૂંકડો છે રસ્તો સ્વર્ગ નો સૌથી
પીવું છું એટલે રહેવા પ્રભુ તારા ઘરોબામાં

સમી સાંજે અમે બેઠાં ખરલ લઈને અનુભવની
ઘુંટ્યા છે ખૂબ મેં દર્દો જીગર મારા કસુંબામાં

ન ચાંપો આગ , ભારેલી છે હૈયા ઝાળ રગ રગમાં
ચિતા સળગી ઉઠે , ને રહી જશે લોકો અચંબામાં

રાત હતી ઈશ્વરનું મટકુ

રાત હતી ઈશ્વરનું મટકુ
મટકામા સપને હું ભટકું

વાસ કરું તારી આંખે, ને
દુનિયાની આંખે હું ખટકું

કાળ અને સંજોગો માંહી
લોલક સમ વચ્ચે હું લટકું

લાખ ઉપર ચોર્યાશી ફેરા
કેમ ખબર ક્યારે હું અટકું

મોહમયી માયા નગરીથી
ધૂમ્ર સમો થઈને હું છટકું

દ્વાર ખખડતું અરધી રાતે, અધ બિડેલી આંખે
કો’ક ટપાલી પરબિડીયામાં શમણાં બીડી, નાખે

એક તરફ ઘટનાઓ રાખું જીવતરની સંગાથે
બીજે, તારી યાદ અમસ્તી, પલડું ભારી રાખે

નીલકંઠ છું સાવ, વલોવી દરિયો આખો પીતો
કોણ ભલા શબરીની માફક ઘાટ ઘાટની ચાખે

આમ જુઓ તો જાત અમે સંકોરી નાખી તોયે
આજ હજુ વિતેલી વાતે વિસ્તરતું કોઈ પાંખે

સોડ અમે તાણી, લે ઈશ્વર હિસાબ કરીએ પુરો
રોજ ઉઠીને બીક મરણની કોણ તમારી સાંખે

છેવટે સુરજ અમોને હાથ તાળી દઇ ગયો
કેસરી ખેંચી દુપટ્ટો, રાત કાળી દઈ ગયો

બાગને સોંપ્યો ભરોસે જેમના આખો અમે
પુષ્પને ચુંટી , નરાધમ એજ માળી દઈ ગયો

દોસ્ત મે માંગી હતી ઊષ્મા ભરી બે પળ અને
ખૂંચતી દિલમા સતત યાદો સુંવાળી દઈ ગયો

ઓરતા ફાગણ ગુલાબી કંઈ હતા હોળી તણાં
દિલ મહી સળગ્યા કરે એવી દિવાળી દઈ ગયો

જ્યાં હજી જાણ્યું કે સાલી જીંદગી શું ચીજ છે
ત્યાં પ્રભુ તું મોતની લાલચ રૂપાળી દઈ ગયો

અશ્રુ ભીની રાત હતી એ
મારા દિલની વાત હતી એ

કાતિલ આંખો સહેજ ફરી જો
ક્ષણની, તોયે ઘાત હતી એ

થર થર ભીની કોઇ પ્રતિક્ષા
હોઠો પર તૈનાત હતી એ

રસમો તુટી , જામ છલાયા
મહેફિલની શરુઆત હતી એ

મત્લા , મક્તા કાંઇ ન જાણુ
નમણી શી રજુઆત હતી એ

છલકતાં જામનો છલકાટ છું હું

છલકતાં જામનો છલકાટ છું હું
તરસતા હોઠનો તલસાટ છું હું

ભલે કાજળ અને ઘુંઘટ હો આડે
નશીલી આંખનો ચળકાટ છું હું

ખનન ખન કાનમાં બાજે મધુરો
સુહાગી રાતનો ખનકાટ છું હું

ભરી લો શ્વાસમાં , રગરગ ધરી લો
ધરાની ગંધનો મહેકાટ છું હું

સદાયે દોસ્ત તારો હમસફર છું
ચિતા તારી તણો ચહેકાટ છું હું

પતા ખુશબુઓંકા હવાસે હી પુછો

પતા ખુશબુઓંકા હવાસે હી પુછો

અદા ચીઝ ક્યા,દિલ જવાં સે હી પુછો

યે થર્રાતે લબ ઔર યે ઝુકતી નિગાહેં

હે કિસકે લીયે વો હયા સે હી પુછો

હુઈ ચંદ રોજોમેં ઇતની કરીબી

ઝખમ દાસ્તાને દવાસે હી પુછો

પુકારોગે કબ તક મિનારો પે ચડકે

કહાં તક યે પહોંચી અઝાં સે હી પુછો

કહા કુછ ભી હોગા યું મદહોશીયો મેં

વો અલફાઝ ક્યા થે ઝુબાં સે હી પુછો

કોઇ આખરી હોગી જલનેસે પહેલે

પતંગે કી ખ્વાઈશ શમાકો હી પુછો