ચાર દિવસની ચોપાટે હું જુગટું રમતો
જેમ હથેળી પાસા ફેંકે, જીવતર ઘુમતો

પહેલ કરી મે દાવ લઈને શૈષવ કેરી
ચાર ઘુટણની ચાલ, અને એ રસ્તો ગમતો

છેલ છબીલી અલ્હડતાની પાંખ ભરીને
આભ મહીં અરમનોના હું સાતે ભમતો

ત્યાંજ મને કો’ મહેંદી રંગ્યો હાથ અડ્યોને
સાથ દીધો હર મોડ, ભલે ગમતો અણગમતો

બોજ સહીને ભવ આખાનો, સહેજ ઝુક્યો ત્યાં
વાત ઉડી કે, રોજ હવે ઈશ્વરને નમતો...!!!

કોઈ
ઉડતાં પતંગીયાને
પકડો તો
કેમ જાણે
મુઠ્ઠીમાં
આખી
વસંત છે.......
.
અરે !
ખુશ્બુ પણ
એમા
સંમંત છે......
.
પછી
હાથોમાં ઉતરેલા
વાસંતી
રંગ એના
ગાલે
ચોપડવાનો
તંત છે......
એ જ
હોળીનો મહીમા
અનંત છે....
બીજી
બધ્ધી
કથાઓ સાવ
દંત છે....!!!!

કળીયુગ
.

સમયનો હાથ ઝાલ્યો, પણ પડ્યા પાછા અમારાં ડગ
છવાયું સાવ અંધારૂં, રહ્યા સંકોરવામાં શગ
.

સમૂળગાં વૃક્ષના છેદન થી ઉત્તમ આત્મહત્યા કઈ ?

બગાડો સાવ અમથાં ખંજરો, સહુ કાપવામાં રગ
.

નથી રસ્તા, નથી ખસતાં, છલોછલ માનવી વસતાં
હવે ધરતીયે ક્યાં દેતી તમે જો માગતાં મારગ
.

નશો સત્તા ને દોલતનો ઉમેરી ડગમગું એવો
ન ઝાલો હાથ બંદાનો, ખુદા પકડો અમારાં પગ
.

પછાડી એક બીજાને કદી ઉંચાઈ ના પામ્યાં
હવે અવતાર દેજો હે પ્રભુ, નભમા વિહરવા, ખગ
.

શગ=દિવાની વાટ
સંકોરવી= સરખી કરવી
ખગ =પંખી

હવે અમને ચરણનો ભાર લાગે છે
મુકામે પહોંચતાં બહુ વાર લાગે છે
જીવનમાં જેટલી હું વાર હાર્યો, એ
હરેક ઠોકરથી ગુંથ્યો હાર લાગે છે
.

તરન્નુમ ટેરવાં છેડે જો ઝુલ્ફોમાં
પછી આ ધડકનો ફનકાર લાગે છે
નથી પ્યાલી, નથી સાકી, છતાયે પણ
અમારૂં દિલ ભલા ચિક્કાર લાગે છે
.
હવે પુછે જો કઈ કેમ છો તો પણ
છલોછલ છળભર્યો ધિક્કાર લાગે છે
ઘરેથી ઉંચકી લાવ્યા કબર સુધી
ન ભુલું, એટલો ઉપકાર લાગે છે

વાતને ઘોળીને આખી પી ગયું
મન, બધાં ઉંડાણને માપી ગયું
.

સ્પર્શના અણસારનું સપનુ ફકત
કેટલા આલિંગનો આપી ગયું
.

એક ઠસકું આપની ખાંસી તણું
તાજ મહેલો કંઈ બધા સ્થાપી ગયું..!!
,

કોણ જાણે કોણ, મારી લાગણી
કેસુડે, હર ફુલ પર છાપી ગયું
.

નિતર્યું કુમ કુમ, સમી એ સાંજનું
વ્યોમ પર કેવું સરસ વ્યાપી ગયું..

હાથમાં એંધાણ નોંધારૂં હતું
શી ખબર, સામેજ ઘર તારૂં હતું
.

સેરવ્યો રેશમ દુપટ્ટો, તેં હવા
જે કર્યું એ, સોણલું મારૂં હતું
.

હું લખું, ને ફાડ તું પત્રો બધાં
આ જ તો એક કામ સહિયારૂં હતું !!
.

એ ખુદા, તું મૈકદે ના હો, અને
હું મસીદે, એજ વ્યવહારૂ હતું
.

આગીયા શરમાય દિવસે, પ્રેમમાં
બેરહમ, રાતેય અંધારૂં હતું..!!
.

રામને બદલે અમારૂં, આખરે
નામ બોલાતે અગર, સારૂં હતું

કોઈ કાળે એમ સંભાવી શકે..??

અસ્થિઓ ખુદના જ પધરાવી શકે..!!
.

લાગણીના, હાથ આવે, બીજ જો
કેટલા વેરાન મન વાવી શકે
.

જે હજુ ખુદને જ ના સમજી શક્યો
એ મને કઈ વાત સમજાવી શકે
.

હાથ જોડ્યા ક્યારના, કંઈ કર ખુદા
તો હલેસા, હાથ હલ્લાવી શકે
.

સહેજ ખુલ્લી રાખજે મારી કબર
આપના પગલાનો રવ આવી શકે

જીંદગી
.

કોઈ ના આંકી શકે, અણમુલ છે
જીવતા ના આવડે તો, ભુલ છે
.

લાખ ને ચોર્યાશી વનરાજી મહીં
એક નમણી ડાળ પર એ ફુલ છે
.

જન્મને મૃત્યુ તણા બે તટ ઉપર
મોહને માયાથી બાંધ્યો પુલ છે
.

ધૂંસરી નાખીને ખભ્ભે ચાલ તું
ફાંસલા ખુટશે નહીં, વર્તુલ છે
.

આખરી મંઝિલ સમીપે પહોંચવા
માનવી એકંદરે મશગુલ છે

મોત

પુર્ણ તું વિરામ છે
એટલે બદનામ છે
ના દીસે હરરોજ તું
એજ મારી હામ છે
.

આચરે જે સૌ કોઈ
એ, ગુનો સરેઆમ છે
’એ’ નથી તો અય ખુદા
આપનુ શું કામ છે
.

ભિન્ન જાતિ, ધર્મનું
આખરી પરિણામ છે
તું શ્વસી લે કેટલું
એજ બસ અંજામ છે
.

હાથની રેખા ઉપર
પહોંચવું એ ગામ છે
લાખ ચોર્યાશી સબબ
હર પળે વિશ્રામ છે
.

મોક્ષના નામે સતત
એ પીવાતો જામ છે
જીંદગી, રાધા ગણો
તો, પછી એ શ્યામ છે

જ્યોત

એ ઝળાહળ દેવની મુર્તિ હતી
ને પતંગા બાળવા, પૂરતી હતી

હુંફ, પુજા, પ્રિત, સત, અજવાળીયું
પાંદવો પાંચેયની કુંતી હતી

હો મહાલય, કે ગરીબી ગોખમાં
ઈશ, પરબારી તને છુતી હતી

ફેણ રૂપે શિશ પર આભા ધરી
શેષનાગે મીણના સુતી હતી

મદભર્યા માહોલમાં બસ મૌન થઈ
આપણા બન્ને તણી યુતી હતી

શું ભરોસો રાખવો આ શ્વાસ પર
જીંદગી આખી નભી નિ:શ્વાસ પર
.

વેદના છિદ્રો તણી સહેતો, છતાં
રોષ ના દીઠો કદીયે વાંસ પર
.

જોડણી પુછો, ફકત બંધુત્વની
ને નિબંધો પુછતાં સૌ ’ત્રાસ’ પર.!!!
.

છંદ, બંધારણ, ગઝલીયત ના સહી
આખરે છોડ્યું બધું મેં પ્રાસ પર
.

એટલું તો ઠોસ રીતે કહી શકું
છે વજુદે આયના, આભાસ પર
.

આવશે મંઝિલ હજુ, ની આશમાં
ના કદી પહોંચ્યા ચરણ આવાસ પર

પંખી

ચાંચમાં એક બુંદ ને ચુંટી ગયું
હાશની ગાગર ભરી લુંટી ગયું
.

પાંખનાં વિસ્તારનું પુછો નહીં
આજ જાણે આભ પણ ખુટી ગયું
.

શીત લહેરો, ને ઉષા, ઝાકળ, કોઇ
કંઠમાં એક સામટું ઘુંટી ગયું
.

સહેજ ડાળી થરથરી ને ઉંઘમાં
સ્વપ્ન માળાનું હતું, તુટી ગયું
.

એક પીંછુ વ્યોમમાં ખરતું, અને
શ્વાસનું વળગણ પછી છુટી ગયું

ગુફતેગુ.....ખુદા સાથે

.

મૈકદે જન્નત હશે સાંજે ખુદા
બે લગાવી પેગ તું જાજે ખુદા

.

કેટલા દિવસો વસુલ્યા મસ્જીદે
જીંદગી જાણે દીધી વ્યાજે ખુદા
.

આવરણ હર મોડ પર કેવા દીધાં
શીખ આપી સો ટકા, પ્યાજે ખુદા !!

.

બંદગી એ બોર છે ચાખેલ, તું
પ્રેમથી કાઢી સમય ખાજે ખુદા
.

કાલનુ તું હાથમાં રાખે ભલે
કંઈક તો કરીએ અમે આજે ખુદા

.

જ્યાં તને ઉકલ્યો, અમે ઉકલી ગયા
ના તને આવું વલણ છાજે ખુદા
.

કબ્રમાં પણ મોતની લપડાકનાં
કાનમાં પડઘા હજી ગાજે ખુદા

२६-जनवरी

સમય છે......

સમય આવ્યો ધજા ફરકાવવાનો
વતનની આબરૂ સંતાડવાનો

હતાશા, મોંઘવારી ને ગરીબી
ભર્યો માહોલ આ શણગારવાનો

કરો મજબુત પાયા દેશના સહુ
ન તો ખુરશી તણા, સમજાવવાનો

ધરાની ધૂળને નામે જે દિલમાં
ચડી પરદેશની, ખંખેરવાનો

પસાર્યા હાથ જે પીઠે સતત એ
પડોશી પર હવે ઉગામવાનો

તેં દીધી જે, હાથમાં મસળી ગયા
(ચ્યું)ગમ ગણી, સૌ યાતના ચગળી ગયા !!!

બે થીજેલી આંખના, નક્કર છતાં
આજ શમણાં આખરે પિગળી ગયા

રે પ્રતિક્ષા ઉંબરે ઉભી રહી
ને બધાયે કાફલા નીકળી ગયા

હાયકારો સહેજ તારો સાંભળી
શ્વાસના સંબંધ સહુ કથળી ગયા

ના, પીનારાઓના દુ:ખ સાંખી શક્યો
એટલે તો પી અમે સઘળી ગયા

इंडो पाक अभियान

शान-ऐ-अमन

सरहदकी दोनो और चहकता चमन रहे
बंदा हर एक चाहता, चैनो अमन रहे

आदाब एक हाथ से, या दो से नमस्ते
दिलमे जरुरी खास, खयाले नमन रहे

भंवरे तो गुनगुनायेंगे, आदत ही डाल दो
मक़सद यही रहे की सलामत सुमन रहे

जीना है सिर्फ सात ही सूरमें ओ हमनशीं
गानेमें चाहे ’मांलकौंस’ या ’यमन’ रहे

हूनर हो चाहे कोई भी, परवा ही क्युं करे
लगना गले ही एक दुसरेका फन रहे

બે કિનારા થઈને ઉભા તું અને હું
હેતના સરવરની શોભા તું અને હું

મૌનના કિલ્લોલમાં જીવી જતાં એ
હોઠ પર લીધેલ ટેભા તું અને હું

રાત કાળી કેટલી આવ્યા કરી, પણ
સાંજ ને ઉષાની આભા તું અને હું

કેડીઓ, ડુંગર, સમંદર પાર કરતાં
મેળવીને બેય ખભ્ભા તું અને હું

હંસલી ને હંસની પ્રિતી નિભાવી
સ્વર્ગલોકે ઈન્દ્ર-રંભા તું અને હું

આયનો ખુદનો જ ચહેરો ક્યાં પિછાણે
જેમ કોઈ માછલી જળને ન જાણે

પ્રેમમાં મજનુ બની ઉભો રહ્યો, પણ
ના પુછ્યું લોકોએ, કે પુછ્યું ન પાણે

શ્વાસ લેતો ગામમાં તારા હજુ, ત્યાં
થઈ જતાં નિ:શ્વાસ, સહુ જાણે અજાણે

પાનખર લીધી અમે, તમને વસંતો
કેસરી અક્ષરમાં દઈ દીધી લખાણે

કેટલી ઈચ્છાઓના ઘોડે ચડે મન
એકમાં પછડાય, ત્યા બીજો પલાણે

ભોળપણની હદ વટાવી, પુછમાં તું
સૌ અમે આવ્યાં છીએ તારી જ કાણે

અમારા કુટુંબના અભિન્ન અંગ એવા
અમારા પ્રિય શ્વાન "જહોન્ટી" ને ગુમાવ્યાની
પળે એક ઉદગાર...........

માનવી, કહી ના શકે, એ બોલતો
ને વફાદારીથી અમને તોલતો

લાગણીના સહેજ પણ અણસારથી
પૂંછથી તન્મય બનીને ડોલતો

આંખનાં મોઘમ ઈશારે વેદ ની
કેટલી જાણે ઋચાઓ ખોલતો

ભિન્ન છે જાતિ ભલે લોકો કહે
હું અભિન્ન અંગ તુજને મોલતો

દાયકાનાં સંસ્મરણના આવરણ
સાવ હળવેથી હવે હું છોલતો

................અમે સૌ...............

કૂંપળો એ વૃક્ષની કુણી વ્યથા છે
પાનખર કેવી રહી, એની કથા છે

મન મળ્યાં પણ શબ્દ દેહે ક્યાં મળ્યા’તાં
આપણી વચ્ચે હજુ નાનો ’તથા’ છે

લાગણીથી તરબતર પડઘો પડ્યો ના
જે અમે દીધી, સદાઓ એ યથા છે

ફુલને ઉડતાં હવે ફાવી ગયું ,પણ
હક પતંગિયાને જ છે એવી પ્રથા છે

શ્વાસ ખુટે સંગમરમરની તળે, બસ
કેટલી જાહોજહાલી અન્યથા છે

તારી આંખ્યુંમાં સપના ડોકાય આખા ગામના
વળી અમને તો ગણતી તું નામના
પછી આંટા ફેરાઓ શું કામના

તારી અલ્હડ અદા
રહું હરદમ ફિદા

ચાર આંખોના થઈ ગ્યા’તાં કેટલાયે સામના
તોય પૂરી થઈ એકે ના કામના
પછી આંટા ફેરાઓ શું કામના

ઉંઘ વેરણ થઈ જાય
ચૂર સપનાઓ થાય

રાત જાગીને પીધાં કંઈ પ્યાલા મેં જામના
છતાં કહેવાતા હાડકા હરામના
પછી આંટા ફેરાઓ શું કામના

રહી કાગળની વાત
લખું જાગી હું રાત

બીડી પરબિડીયે નાખી દંઉ તમને સુમસામના
મૂઈ કહેતી કે આતો પરગામના
પછી આંટા ફેરાઓ શું કામના

કીધા છેલ્લા જુહાર
રડી આંસુ ચોધાર
બે’ક કાઢ્યા તેં વેણ મારી પાછળ હે રામના..!!
મારૂં જીવતર ફળ્યું ને થયા ધામના
પછી "આંટા ફેરાઓ" શું કામના...???

સમયને સાચવીને બંધ મુઠ્ઠીમાં ફરૂં છું
સમય આવે, એ મુઠ્ઠી મોકળી સહેજે કરૂં છું

હશે, બે ચાર કિસ્સા લાગણી નામે નગરમાં
અહીં, બાકીતો હું, હર શ્વાસમાં નફરત ભરૂં છું

શબદનાં કંટકો ભાષાના જંગલમાં ઘણા છે
ગઝલની એટલે જાજમ સુંવાળી પાથરૂં છું

બહુ પાયા, હવે લે જામ સાકી હું પિવાડું
નવો ચીલો જગતમાં આજથી હું ચાતરૂં છું

અમારો શ્વાસ ને તારી છબી, અંતિમ હતાં બે
પલક ઝપકું તો એ ભુંસાઈ જાવાથી ડરૂં છું

જીવનમાં કેટલીયે વાર હંગામી મર્યો છું
તમારા સમ, આ છેલ્લી વાર હું સાચ્ચે મરૂં છું

તમે જે જે સમજતા, એ જ ભાષા બોલતાં કાયમ
છતાંયે મૌનના મુદ્દે જ બાજી હારતાં કાયમ

પ્રણયની ધાર ઉપર ચાલવા આધાર ક્યાં બીજો ?
અમારી લાગણી, તારી ધૃણા, સમતોલતાં કાયમ

નથી હું રામ, તું સીતા, નથી મૃગ સોણલાં તોયે
ખબર નહીં, કેટલી રેખાઓ, ક્યાં ક્યાં દોરતાં કાયમ

અગમ કોઈ બળ હતું, શ્રધ્ધા અડગ તારી ઉપર, નક્કી
ચરણ દે સાથ કે ના દે, અમે બસ દોડતાં કાયમ

જીવનમાં કંટકોની હો પથારી, કે કબર લીસી
સમયનો શ્વાસ ઊંડો લઈ નિરાંતે ઘોરતાં કાયમ

લખુ હું હાથ બાળી
ઉજાળું રાત કાળી
સળગતાં ટેરવાને
કહે છે સહુ દિવાળી

ફકત માગી હથેળી
દીધી તેં હાથ તાળી
સવા શ્રી, જ્યાં હું માંડુ
’ઈતી’ આવી સફાળી

સમય કાંટાની વચ્ચે
હતી ઈચ્છા સુંવાળી
કબર દઈને, તેં તારી
કીધેલી વાત પાળી

હિમાળે પગેરૂં ન મળતાં છળી ગઈ
ખબર ના રહી, જાત ક્યારે ગળી ગઈ

ઉતારો આ વધસ્થંભથી ઓલીયાને
કતલની ઘડી ક્યારની નીકળી ગઈ

ખુદા તક પહુંચવાની ઈચ્છા અદમ્ય
ખરે ટાણે મયખાને કેવી વળી ગઈ !!

કસમ તારી ખુશ્બુની, ફુલોથી લથ બથ
તને સુંઘવા, એક ડાળી લળી ગઈ

વ્યથા આવતીકાલની માં, ડૂબ્યો દિ’
ચલો આજ પૂરતી સમસ્યા ટળી ગઈ

હદે કેટલી એ, હતી મારી અંગત
નથી બોલતો જે, બધું સાંભળી ગઈ

અહલ્યાની માફક પડ્યો’તો સડક પર
તમે સહેજ મારી, એ ઠોકર ફળી ગઈ

નાચવાનું મન હથેળીમાં ઘણું
ભાગ્યને વાંકુ પડ્યું, બસ આંગણું

ના ભળ્યું, વાણીની સાથે મૌનને
એટલે કાયમ રહ્યું એ વાંઝણું

દુશ્મનો ઝાઝાં, અને વેઢા ખુટ્યાં
એ ખુદા, કેવી રીતે સઘળાં ગણું

તોરણે ઈચ્છા બની લટક્યા કરૂં
બંધ, તોયે છે તમારૂં બારણું

રામની લોરી સુણી પોઢ્યા, અમે
ચાર ખભ્ભે ઝુલતુ’તું પારણું

હવે સાદ દેવામા મોડું થયું છે
કફન હાથ બે સાવ છેટું રહ્યું છે

ત્રિભેટે ઉભો છું હું, કારણ તમારા
સગડ, કોઈ ચોથે જ આપી ગયું છે

આ ઘટનાની માળા મહી સાચવીને
સ્મરણ તારૂં એકાદ સોને મઢ્યું છે

અમાસે વધારાના વેતન ને મુદ્દે
બધાં આગીયાઓને વાંકુ પડ્યું છે

કબરમાં હતો હું, ને મારૂં જ સઘળું
મને, સ્વ લગડ્યાનું કારણ જડ્યું છે

...........તો સારૂં.....

હવે કંઈ થાય તો સારૂં
પનોતી જાય તો સારૂં

અમારૂં નામ, જે રીતે
ભલે, પંકાય તો સારૂં

"લિખીતંગ ’તું’ જ છે સઘળે
મને ઊકલાય તો સારૂં"

નથી ચડતી એ બહાને પણ
હજુ પિવાય તો સારૂં

ચરણ થાકી ગયા સીધે
જરા ફંટાય તો સારૂં

વસિયતના રૂપે પણ આ
ગઝલ વંચાય તો સારૂં

નવા વર્ષે આટલું તો કરીએ

કળી ખિલી લ્યો લાલ, ડાળીએ
ખર્યાં, સુકા ની વાત ટાળીએ

ઇશુ, પયંબર, બુધ્ધ વાંછીએ
પછી અહમ ને ક્રોધ ખાળીએ

દસે દિશાએ જ્યોત પ્રાગટે
શમા બુઝાવી, જાત બાળીએ

કસમ ભગતની ખાવ હવે સૌ
ચડે કસાબો તુર્ત ગાળીએ

નહીં, નરાધમ, કોઈ ડોકમાં
ધરો પ્રસંશા ફુલ, પાળીએ

નવા વર્ષે
નવમા (૨૦૦૯)ની દસમા(૨૦૧૦)ને

ટિપ્સ

ભલે પધાર્યા, સ્વાગત છે, ઓ દસમાં
શરૂ થયા છે દિવસ તમારા વસમા

જશે ગુલાબી મોસમ રંગી, ક્ષણમાં
હરખ હરખમાં આગળ જલદી ધસ માં

નવા વિચારો, સંકલ્પો શું કરવા
બદી ભરી છે લોકોની નસ નસમાં

વળી ઉજવશે તહેવારો વટ વટમાં
વહી જશે બાકીના દિન અંટસમાં

ચડે, પછાડે, ગુલાંટ મારે પળમાં
મઝા બધી લેજે માનવ-સરકસમાં

અમે શિખામણ બધીયે દીધી તમને
તમેય દેજો ફરી ફરી હે...દસમા..!!

મારા દિધેલ સાદનો પડઘો પડ્યો નહીં
જાણે અમારાં આયને, ખુદ હું જડ્યો નહીં

મંઝિલ, ડગર ને ફાંસલો, સઘળું સુગમ હતું
ઝંખ્યો હતો જે સાથ કદી સાંપડ્યો નહીં

બેતાજ બાદશાહ છું હું સ્પર્શનો છતાં
ટહુકો અમારી લાગણીનો ત્યાં અડ્યો નહીં

તારૂં જવું, ને આપણું મયખાને તો જવું
એવો નશો, જે રોજ ચડે એ ચડ્યો નહીં

પાછો વળું એ દહેશતે ટોળે મળ્યા બધાં
બાકી અમારા મોત પર એકે રડ્યો નહીં

कीसकी क्रिस्टमस....??
मेरी क्रिस्टमस.......!!

પટેલ, બ્રાહ્મણ, શીખ, લુહાણા, સઈ, વાણિયા ભિસ્તી
ઝાકમ ઝોળે, ક્યાંય ન જોયો, એક બિચારો ખ્રિસ્તી

પાર્ટી, નૃત્યો, શોર શરાબા, લાખ કરે તું મસ્તી
ઈશુ રીઝવવા પ્રગટાવો બસ મીણબત્તી એક સસ્તી

ચાલ ભેરુને સંગ
લાલ દોરીને રંગ
ચિત્ત ચોટેના આજ કોઈ કામમાં
મારા ઉરનો પતંગ ઉડે આભમાં
ચોક ફળીયા સૂમ સામ
પોળ કરતી આરામ
ગામ રંગે ચડ્યુ છે બધું ધાબમાં
મારા ઉરનો પતંગ ઉડે આભમાં
લાલ પીળા ચટ્ટક
ફુલ ખિલ્યાં અઢળક્ક
જાણે ધરતી વરસી’તી આસમાનમાં
મારા ઉરનો પતંગ ઉડે આભમાં
બોર ગંડેરી પાક
ખાવ ઉંધીયાના શાક
સાંજ રડવડતી ખાલી સૌ ઠામમાં
મારા ઉરનો પતંગ ઉડે આભમાં
માર કાઈપા ની બૂમ
પછી પકડ્યાની ધૂમ
કોઈ દોડે લઈ ઝાંખરાંને વાંસમાં
મારા ઉરનો પતંગ ઉડે આભમાં
ફરરર ઉડી ગઈ લાજ
છેડ બિંદાસી સાજ
વહુ તાળી દે સસરાનાં હાથમાં
મારા ઉરનો પતંગ ઉડે આભમાં
ક્યાંક હૈયાનાં તાર
ક્યાંક છુપો અણસાર
પેચ લાગે છે ક્યાંક કોઈ આંખનાં
મારા ઉરનો પતંગ ઉડે આભમાં
ચાંદ તારાને રાત
ઉગે સરખું પરભાત
તોયે કરતી ઉત્પાત
સાલી માણસની જાત
આભ વહેંચે છે અલ્લા ને રામમાં

શબ્દ કોષો એકમાં ઠાંસી, ગઝલ ક્યાંથી લખું
તાજગી નામે બધું વાસી, ગઝલ ક્યાંથી લખું

બે ટકે હર શેર છે, ભાજી હો કે ખાજા ભલે
બેગુનાહીની સજા ફાંસી, ગઝલ ક્યાંથી લખું

છે અછંદાસી ધૂમાડો, ને ધરારી ધૂળ પણ
બંધ ના થાતી હવે ખાંસી, ગઝલ ક્યાંથી લખું

હાથમાનો જામ સીધો દિલ મહી ઉતરી જતો
ને નજર સાકી તણી ત્રાંસી, ગઝલ ક્યાંથી લખું

રે! અપેક્ષા દાદની રાખી હતી તારા થકી
શેર બે વાંચી, ગયો ત્રાસી..?,ગઝલ ક્યાંથી લખું

પાનખાર સિંચી ઉગાડ્યું ઝાડ મેં
લાખ તું ચાહે હવે રંઝાડ ને...

શ્વાસને સરવાળે તું, નિ:શ્વાસની
બાદબાકી કો’કદિ તો માંડને

એક મુઠ્ઠી કોઈ કાજે ના ખુલી
થઈ સુદામો પોટલી સંતાડને

"ગ્રામ લક્ષી પંચવર્ષી યોજના"
નામ રૂડું દઈ દીધું કૌભાંડને

રંગ ખુટે, એટલી ફરકે ધજા
સો હરિ દીધાં, અખિલ બ્રહ્માંડને

પહેલ તો કરવીજ પડશે કોઈએ
રાહ સહુની ક્યાં સુધી, સૌ જોઈએ

જીંદગી સાચી જીવ્યાતાં કેટલી
રાખમાંથી સોયને ફંફોસીએ

આમતો સસલાં છીએ પણ દંભની
ઢાલ નીચે જાતને સંકોરીએ

ધોરણોનાં ક્યાં હતાં કોઈ ધોરણો
કે પસંદગીના કળશને ઢોળીએ

ડાઘુઓની આંખ ભીની ના થઈ
કેમ જાણે સાવ હળવા હોઈએ

સહેજ હજી મૃગજળ મમળાવ્યું
જંગલને બહુ લાગી આવ્યું

શબ્દ વગરના વાણી ગૃહે
મૌન અમે હોઠે લટકાવ્યું

બંધ રચી, પાપણનો આંખે
સ્વપ્ન ઝરણ કોણે અટકાવ્યું

દુ:ખ ઉગ્યાં ખેતરના ખેતર
ક્યાંય અમે તો નહોતું વાવ્યું

જામ ખુટ્યા, થઈ બોતલ ખાલી
માંડ મને જ્યાં પીવું ફાવ્યું

અરીસો દિવાલે
ઘણાઓને સાલે
પ્રતિબિંબ ખુદના
દઈદે હવાલે

નથી, આજ જેની
કહે શું ત્રિકાલે
કહો જ્યોતિષિને
હથેળી ન ઝાલે

અભિવ્યક્તિ જુદી
હતી વ્હાલે વ્હાલે
ચૂમે કોઈ ભાલે
વળી કોઈ ગાલે

અમસ્તી આ તસ્બી
બધાં હાથમાં લે
ખુદા યાદ આવે
પછી સહેજ ચાલે

જીવનભર હું નાચ્યો
તમારાજ તાલે
હવે ગ્રાન્ડ, ઈશ્વર
કરી દે ફિનાલે

’આહા જીંદગી’ ના મુખપૃષ્ઠ ઉપરની વન લાઇનર પરથી
રચેલી રચના

પોતાની કડકડતી એકલતા લઈને સૌ બેઠા’તાં ટોળાને તાપણે
સંબંધો સળગાવી, હૈયાઓ શેકીને, અંદરથી બળબળતાં આપણે

જોબનની પાંખોએ ઉડીને પાછો હું પૂગી ગ્યો પોતીકે પાદરે
કહું છું ભમ્મરડાને પાછું આપી દે મેં શૈષવને મુક્યુ;તું થાપણે

પરબિડીયું, નીંદરડી બિડીને નાખ્યું’તું, આંખ્યુંને સરનામે એમની
અમને તો લાગ્યું કે ઉછળતાં કુદંતાં સપનાઓ ડોકાશે પાંપણે

સદીઓથી અટવાતો લખને ચોરાશી આ ભવભવના ફેરામાં તોય રે
છલ્લક છલાણાની માફક સૌ કહી દેતાંઅહીંયા શું આવ્યો તું જા પણે

વાંસળીના સુર...
સા..રે..ગ..મ..પ..ધ..નિ..સા

તમે વાંસળીમાં રાધાને ફુંકો છો શ્યામ
પછી સાત સાત સુર વહે આભમાં
એક એક સુર મહી રાધાના રૂપ દિસે
ગોકૂળીયું ગામ કેવું લાભમાં...

પહેલો તે સુર એની સુંવાળી કાયા પર
રેશમનો પાલવ સોહામણો
બીજો તે સુર એની રમતી અદાઓથી
હરણાનો દેશ દિસે વામણો

ત્રીજો તે સુર એની ગભરૂતા નખશીખે
નીતરતી જાય દિન રાતરે
ચોથો તે સુર એની મારકણી આંખોનો
ગામના ગોવાળ બધાં મ્હાત રે

પાંચમો તે સુર એનો પાયલ ઝંકાર
જાણે ઘંટડીઓ ગાયોની ડોકમાં
છઠ્ઠો તે સુર એની ધલવલતી ચાલ
કહે પનઘટ, કે બાંવરીને રોકમાં

સાતમો તે સુર એની નાભિથી નીકળતો
સીધો રે વાલમના કાનમાં
બાઈ મીંરા કહે ભલે રાધાનો હોય
મારા તંબુરે રહેતો એ બાનમાં

હવા શું, શ્વાસમાં લીધી
સજા જીવન તણી દીધી

મળ્યાથી અંત છે જેનો
પ્રતિક્ષા, મેં સદા કીધી

સુરા નહીં, આજ મયખાને
ઉદાસી સૌની મેં પીધી

તમે તો મૌનમાં પણ ક્યાં
કરો છો વાત કંઈ સીધી

બધાયે આંગળી મારી
તરફ હંમેશ કાં ચીંધી ?

શબ્દ જે કહી ના શક્યું એ આંખથી સરકી પડ્યુ
કેમ જાણે રણ મહી મીઠું ઝરણ આવી ચડ્યું

એ અદા,ચંચલ હંસી, ઝુલ્ફો અને ગોરૂં બદન
સ્પર્શ નો પર્યાય હો એવી રીતે અમને અડ્યું

કંટકોના શહેરમાં, કંકર સમા છે દોસ્તો
લાગણી નામે અમોને એક પણ ઘર ના મળ્યું

હર પ્રસંગે આંસુઓ ચોધારને મુલવી જુઓ
કોણ કોની યાદમાં, ને કેટલું શાથી રડ્યું

આટલો તું રહેમદિલ ક્યારેય ન્હોતો એ ખુદા
આજ મયખાને જતાં, મસ્જીદ કે મંદિર ના નડ્યું

.................નગર ચર્યા........................

ઉગતા સુરજની શેહમાં રમતું મળે નગર
હર શ્વાસ ને ઉચ્છવાસમાં રમતું મળે નગર

દફતર ભરી સવારમાં, જનનીની લ્હાયથી
પીઠે લદાયા ભારમાં, રમતું મળે નગર

રસ્તા, ગલી, કુચી ને વળી ફ્લાય ઓવરે
ચોગમ વળેલી ગુંચમાં, રમતું મળે નગર

ગિરજા મસીદ હો, કે હો મંદિરનાં દ્વાર પર
યાચી રહેલા હાથમાં રમતું મળે નગર

પકવાન દોઢસો ને ઓડકાર દંભનાં
ભભકે ભરેલી નાતમાં, રમતું મળે નગર

સઘળાં નિયમને ઓકતી નફ્ફટ આ ચીમનીઓ
ગળફે પડેલા રક્તમાં રમતું મળે નગર

આદર, અદબ, ને સ્મિત બિડાયા છે મૌન માં
ભંકસ, ટપોરી વાતમાં રમતું મળે નગર

ઓળા ઉતરતાં રાતના, વ્હિસ્કીને બોતલે
છલકી જતાં એ જામમાં રમતું મળે નગર

મણની તળાઈ રેશમી હો કોઈની ભલે
ફુટપાથ પરના સખ્શમાં રમતું મળે નગર

શહેરીજનો તો ઠીક ભલા ગામે ગામનાં
એકેક જણના ખ્વાબમાં રમતું મળે નગર

પરબિડીયે બિડ્યો મેં ખાલીપો ઠાંસી
સરનામુ ’એકલતા’, વાયા ઉદાસી

રેશમસી દોરીએ યાદોની તારી
નીંદરને દઈ દીધી પરબારી ફાંસી

સથવારે જેની મેં લીધાતાં શ્વાસો
એ લોકો પૂછે છે, ક્યાંના રહેવાસી..??

છલકાતી આંખોનાં , છલકાતાં પ્યાસી
છલછલ સુરાહી કર હળવેથી ત્રાંસી

શબરી ના દીઠી, ના પામ્યા હનમન્તા
કેવાં રે કીધા તેં અમને વનવાસી

ક્ષણ દોડે છે આગળ આગળ
પડછાયો જાણે હું પાછળ

શૈષવની ડેલીએ વાલમ
લજ્જાની મારી તેં સાંકળ

કર્મોને કાંડે આજે પણ
શ્રધ્ધાનું બાંધ્યું મે માદળ

હરણાંના મૃગજળ પીધાનાં
નીકળ્યા સૌ દાવાઓ પોકળ

માન્યું, તું કઠ્ઠણ છાતીનો
પરવાના ખાતર તો ઓગળ...!!

અટકળ જમા કરી અને ઈચ્છા ઉધારતો
ખાતાવહી હું સાવ અમસ્તો વધારતો

શબ્દો તણાં કવન મેં સજાવ્યા છે મૌન પર
નહીંતર દશા શું હોત વેદનાની, ધાર...તો..!!

જાજમ બિછાવો કેસરી ગુલમ્હોરની, પછી
ટહુકા ઉપર સવાર થઈ, ફાગણ પધારતો

તાળો મળે કે ના મળે, પરવા નથી મને
જે દાખલો ગણું, પ્રભુ એને સુધારતો

અમથીયે ક્યાં કોઈ અમને પડી છે
’જખ મારે દુનિયા’ એ બુટ્ટી-જડી છે

હોઠે મેં પ્યાલી અડાડી હજી જ્યાં
મયખાનું પીધાની અફવા ઉડી છે

સપનાઓ બિચ્ચારા આળોટે રણમાં
વર્ષોથી બન્ને ક્યાં આંખો રડી છે

લક્ષમણની ખેંચેલી રેખાઓ સામે
ભીતરની ઈચ્છાઓ જંગે ચડી છે

મૃત્યુને સૌ કોઈ સંગાથે ગાજો
જીવતરના ગીતોની છેલ્લી કડી છે

જીંદગી જાણે રમત શૂન-ચોકડી મારી હતી
ભાગ્યમાં મીંડુ, પ્રણયમાં ચોકડી તારી હતી

આવ-જા ના બેય પલ્લે પગ મુકી સાધ્યું અમે
લક્ષ્યમાં મારા, તમારી અધખુલી બારી હતી

વીરડીનાં શાંત જળ, અધ્યાય છે મીઠાશનાં
ને ઘૂઘવતાં સાગરોની વારતા ખારી હતી

એ ખરૂં વાતાવરણમાં ચોતરફ કલરવ હતો
જે હતી ટહુકામાં તારા, વાત કંઈ ન્યારી હતી

નાખુદા માન્યો તને, પણ ક્યાંય દીઠો ના ખુદા
માન કે ના માન, તારી સાવ ગદ્દારી હતી

જત લખવાનુ કે હરી હવે
અવતરવું પડશે ફરી હવે

મધદરિયાના મરજીવા પણ
તટ ઉપર લે છે તરી હવે

સંસ્કારો, સંયમ, દયા॥અરે ..!

માનવતા સુધ્ધા મરી હવે

રાવણને લોકો ભુલી ગયા
સંતોએ એવી કરી હવે

ચપટીમાં, ખોબો છલકાતો
ખોબામાં, ચપટી ભરી હવે

દેખા દેખીની ધજા ચડે
મંદિર મસ્જીદમાં નરી હવે

અંતર્યામી છો, નઝર ભલા
આ બાજુ કરજો જરી હવે

ચાલ તણખલે સાત સમંદર પાર ઉતરીએ
હામ તણાં હલ્લેસા મારી રામ સમરીએ

આજ સુધી તો ડાળ હતાં શૈષવની કુણી
શિલ્પ જીવનનું હાથ હથોડે, કાળને ઘડીએ

ગૂઢ અધૂરા મર્મોના અક્ષર કરતાં તો
સહેજ અડ્યાનાં અણસારે બિંધાસ્ત ઉકલીએ

ઘોર હતાશા રાત બની હરરોજ ઢળે છો
રોજ પ્રભાતે સોનેરી શમણાં થઈ ઉગીએ

રેત સરી ગઈ, ખાલીપાનો શ્વાસ ભરીલે
યાદ બની ઝળહળ, જીવતર આખું વિસરીએ

.........પ્રેમ કથાઓ,....અવાવરૂ ઘરની...

ઝાંપલી ને ઊંબરા વચ્ચે કશું રંધાય છે
એમ ફળીયું કેટલા દિવસોથી ચાડી ખાય છે

ઓટલાએ જૂઈ, બાહુપાશમાં લીધી હતી
શ્વેત પાલવ એટલે સરકી બધે લહેરાય છે

એક બીજાના સતત સહેવાસને કારણ, જુઓ
બારણાં બારી વચાળે નાતરો બંધાય છે

આયનો ચૂમી રહ્યો છે, બિંબ થઈ દિવાલને
ને ખુણે ને ખાંચરે, ઝાળા બધાં કતરાય છે

ઝીંદગી આખી વિતાવી વૃધ્ધ કુવા સંગ, પણ
રાંઢવા માટે હજુયે બાલટી હિજરાય છે

પાંદડા ઓઢીને પીળા, દિવસો ધરતી તણાં
આભના તડકા ને છાંયા પુછવામાં જાય છે

સૌ ગુઝારે છે વખત, લઈ એકમેકની ઓથને
ફક્ત જુની યાદ અહીં વિધવા બની અટવાય છે

raandhvu=rope to tie a bucket

બોસ,
આ વરસે રંગોળીમાં ઉમંગ , આનંદ
સંતોષ, તંદુરસ્તી, અને ભાઈચારાના રંગોને
ઠાંસી ઠાંસીને ભર્યા છે.....જેટલી ચપટી
ભરવી હોય એટલી સૌને છુટ છે.......
બાકીતો...

શું શુભેચ્છા દઈ શકે આ પોતડી ને ચોટલી..??
પ્રેમની, આવ્યો છું ધરવા, આપ સહુને પોટલી

નવલા વરસે આટલું તો ઘણુ....

હીના...જગદીપ...દ્રષ્ટિ...દ્રષ્ટાંત

શક્યતાના રણ મહીં દોડે હરણ
ચોતરફ છે છળ કપટનાં પાથરણ

પ્રશ્ન પેચીદો રહ્યો મંઝિલ સુધી
હું ચરણને, કે મને લાવ્યાં ચરણ

સાત કોઠા તો તરત ભેદી શકું
પણ નડે છે લાગણીનાં આવરણ

છે પ્રતિક્ષા ચીજ કેવી, દોસ્તો
ઉંઘમાંયે હું કરૂં છું જાગરણ

એક બીજાને સમજવા અય ખુદા
તું મુલતવી રાખજે મારું મરણ..!!

જે હતી થોડી ઘણી,એ વેંચશું
આબરૂનો છું ધણી,એ વેંચશું

ભાગ્યમાં ક્યાં આયનો આખો હતો
સાંપડી ઝીણી કણી,એ વેંચશું

આમતો ફાંટુ શરારતની ભરી
એમણે ચૂંટી ખણી, એ વેંચશું

છું દબાયેલો સતત જેના થકી
આપ સૌની લાગણી, એ વેંચશું

શબ્દની ભરમાર નહીં, પણ એ ગઝલ
નાળથી જે મેં જણી , એ વેંચશું

जख़्मोका बाझार लगा है, कल जायेंगे
दर्दोंके अपने सब सिक्के चल जायेंगे

बेलब्झों होठों पर हल्केसे लब रख दो
खा़मोशी के ख़तरे आधे टल जायेंगे

बरसेंगे हम पे गर बादल तनहाई के
अरमानो के जंगल सारे जल जायेंगे

सपनोको कांधे पर कब तक ढोते जाओ
पलकों के पीछे वो मेरी, पल जायेंगे

सांसोका हंगामा चुप है, अब क्या बोले ?
हम भी यारों चुपके चुपके ढल जायेंगे

આજે રજ્જા...શેની રજ્જા..?

ચાલ હવે
બંડી લે સાંધી

ખેર નથી જો
મચ્છી રાંધી

કોણ ગયું
આ ઝંડો બાંધી..?

એક દિવસ કાં
ઉડતી આંધી...?

એક બુઝર્ગને
પુછતાં જાણ્યું

કોઈ હતો
પહેલા પણ ગાંધી....!!!