ડીજીટલ ગઝલ...!!!!

સાંભળ્યુંને બોસ ! છે કેવી નવાઈ
ફુલની, પરફ્યુમ સાથે થઈ સગાઇ

નેટ ઉપર બાંધ સંબંધો ડિજીટલ
લાગણીઓ છેક થઈ ગઈ છે પરાઈ

સાવ વર્ચ્યુઅલ હવે રીઆલીટી સૌ
હસ્તધૂનન પણ પછી માંગે ખરાઈ

ગણપતિ પણ માઉસ રાખે હાથ વગ્ગું
ક્લીક કરંતા, પીડ સૌની લ્યો, હરાઈ

બંદગી માટે તો ખુદ નમવું પડે છે
ત્યાં હતી મીસ્ડ કોલની તદ્દન મનાઈ

કેમ પગલાં પાધરાં પડતાં નથી
એમ કંઈ પગ સાવ લડખડતાં નથી

અશ્રુઓના રણ છવાયાં આંખમાં
ત્યારથી ભીનું અમે રડતાં નથી

ના દુઆ, કે બદ દુઆની આપ લે
એ બધામાં આપણે પડતાં નથી

સ્પર્શના પર્યાયની ચર્ચા કરી
એક બીજાને અમે અડતાં નથી

લ્યો, તમે તો ઉંચકી લીધો મને
આજથી ધરતીએ પણ નડતાં નથી

નર્યા આ પ્રતિબિંબના એક શહેરમાં
કદી સાચનો અંચળો તું પહેરમાં

સમુંદરમાં મળતી સરિતાની માફક
ભળી જાય શબ્દો ગઝલની બહેરમાં

વળી ક્યાંક છુટ્ટા થયા કેશ એના
વળી એ જ ખુશ્બુ હવાની લહેરમાં

પ્રભુ નામ નો લઈને શ્રધ્ધા કટોરો
હરિ રસને મીંરાએ પીધો ઝહેરમાં

સતત આંસુઓથી સિંચીને હજી પણ
બળે એક દિવો કબરનાં કહેરમાં

ઘર મહીં દિવાલ કરમાં, ચાલશે
એ ચણાઈ સૌ હ્રદયમાં, ચાલશે

પારદર્શક પ્રેમ બીડ્યો હોય, તો
એકલી કોરાશ ખતમાં, ચાલશે

હાથની રેખા અડાબીડ, ધૂંધળી
સ્વપ્નને રાખો નજરમાં, ચાલશે

શ્વાસમાં ટહુકા તણી ભીની અસર
આવનારી પાનખરમાં ચાલશે

બહાર મારૂં, પણ ભીતરમાં એમનુ
નામ, જો કોતર, કબરમાં, ચાલશે

જીંદગી અહીંયા જ ખોવાણી હતી
મોત પાછળ ક્યાંક સંતાણી હતી

લાગણીઓ બુદબુદાની છે હવા
એ અગર ફુટે, તો બસ પાણી હતી
...
મૌન નુ તો એટલું કહેવું હતું
એક એની યાતના, વાણી હતી

આચમન લીધું હતું મૃગજળ સમુ,
કે હથેળી આપણી કાણી હતી

શ્વાસનુ પળ પળ કરીને જાગરણ
સોડ મેં લાંબી હવે તાણી હતી

ને, પ્રથમ કાગળ તમારો ખોલતાં

વેદ ને ઋચાઓ જાણે બોલતાં

એક તો ઉજાગરા પાંપણ ઉપર
આંસુઓના ભારથી સમતોલતાં
...
કેટલી સદીઓ ગઈ ટહુકા કરે
વૃક્ષ ખખ્ખડધજ છતાંયે ડોલતાં

હું મને લાગું હવે પેન્સિલ સતત
કાળ ને સંજોગ અમને છોલતાં

કબ્રના જંગલની રોનક ઔર છે
મૌન ને એકાંત અહીં કિલ્લોલતાં

જીંદગી અહીંયા જ ખોવાણી હતી
મોત પાછળ ક્યાંક સંતાણી હતી

લાગણીઓ બુદબુદાની છે હવા
એ અગર ફુટે, તો બસ પાણી હતી

મૌન નુ તો એટલું કહેવું હતું
એક એની યાતના, વાણી હતી

આચમન લીધું હતું મૃગજળ સમુ,
કે હથેળી આપણી કાણી હતી

શ્વાસનુ પળ પળ કરીને જાગરણ
સોડ મેં લાંબી હવે તાણી હતી

હાથની રેખા અધુરી જોડવી છે
માન્યતાઓની મટુકી ફોડવી છે

સહેજ સંબંધો તણી ડાળી ઝુકાવો
એક બે મીઠી ક્ષણોને તોડવી છે

આજ જો રસ્તા વળે ના એ તરફ, તો
મંઝિલો ખુદને અમારે મોડવી છે

યૌવને જ્યાં આંગણે બચપણ હણ્યુ’તું
ત્યાંજ શૈષવ નામ ખાંભી ખોડવી છે

મન હજી ના માનતું, એને મઝારે
"છું", "નથી" ની એક તક્તી ચોડવી છે

577

મુકદ્દર ને કહી દો કે આડે ન આવે
અમારી વચાળે પહાડે ન આવે

એ લીલા કરમના હતાં કલ્પવૃક્ષો
ફીઝાં એમ અત્તર ઉગાડે ન આવે

હશે પોટલી લાગણીઓની, નહીંતર
કોઈ દોડતું, પગ ઉઘાડે ન આવે

તબીબો ન જાણે એ ઝખમો અનેરાં
બધી વાર પીડાઓ નાડે ન આવે

હતો શ્વાસ છેલ્લો આ લક્ષમણની રેખા
પછી મોતને એ સિમાડે ન આવે

બંદગી, મારી ફકત રજુઆત છે
આપવું, મરજીની તારી વાત છે

પી ગયો ઘોળીને ભરચક્ક ભીડને
એટલે તો ચોતરફ એકાંત છે

ઓસ પગદંડો જમાવે રણ ઉપર
આજ મૃગજળ પર ખરેખર ઘાત છે

તું કરે નફરત, અને પ્રેમાળ હું
વ્હાલનું વાતાવરણ સમધાત છે

આમતો એ પ્રાણવાયુ રેડતો
એક, છેલ્લો શ્વાસ ઝંઝાવાત છે

575

ઢુંઢવા મંઝિલ અમે નીકળ્યા હતાં
જીવવા જેવા મુકામો છે છતાં

જીંદગી નામે સજા દીધી મને
જન્મ લીધો એજ મારી છે ખતા ?

આજ સુધી ઉંબરાની કોઈએ
ના કીધી છે આગતા કે સ્વાગતા

ઠેસ વાગી આકરી જમણા પગે
મૈકદે તો બેઉ પગ સાથે જતાં..!!

શાંત, કોમળ, રાહ જોતી’તી કબર
કેમ જાણે હોય મારી વાગ્દતા..

દિવાલો વગરના કોઈ ઘરને શોધો
સવાલો નથી એવા ઉત્તરને શોધો

રિવાજો ભળે છે સતત માન્યતામાં
નદીમાં સમાતા સમંદરને શોધો

ઉગે પર્ણ પીળા, ખરે કુંપળો સૌ
બદલતા યુગોના ધરોહરને શોધો

ધરી ચોકટે શિશ થાક્યા હવે તો
કૃપા જ્યાં વરસતી નિરંતરને શોધો

મને નાતની બહાર કાઢી મુક્યો છે
હવે કોઈ રાણા સમા વરને શોધો

જવું કેટલે, એક "તારા" સહારે
ફટાફટ મળે એ પયંબરને શોધો

ચાલ ખુદા તીન પત્તી રમીએ
એક બીજા અણજાણ્યા રહીએ

લોક ત્રણેનો તું અધિપતી, ને
તઈણ અવસ્થાને અમ જીવીએ
...
બંધ તમારી બાજી, ને સૌ
બંધ કરી મુઠ્ઠી અવતરીએ

ચાલ મુજબનું પાનુ ખોલો
રોજ અમે સંજોગ ઉતરીએ

એક ન દેતા દાવ વધારે
શિશ ઝુકાવી માંગી લઈએ

જાણ બધું તું આગળ પાછળ
તોય બધું તફડંચી કરીએ

સો અભિમાની એક્કા ઉપર
એક અલખથી હારી જઈએ

આજ પાસા ફેંકવા છે
સૌ શકુની રહેંસવા છે

બંદગી કાજે ઉઠેલા
હાથ પાછા ખેંચવા છે

જે શિલાલેખો લખેલા
રક્તથી એ છેકવા છે

એક રેખા શું લખનની
સાત દરીયા ઠેકવા છે

પથ્થરે પોઢી ગયેલા
ઈશ્વરો છંછેડવા છે

શોધવા શૈષવને, ખિસ્સા
કાળના ખંખેરવા છે

શું ફરક પખવાજને હો
દાદરો કે કહેરવા છે

શ્વાસ ને ઉચ્છવાસના ધાગા તણી
મોતની ચાદર અમે કેવી વણી..!!

આભને અડવું હતુ પાયા, તને
લે, ઇમારત કાંગરેથી મેં ચણી

સ્વપ્નની પીડા હતી આંખો ઉપર
લોક કહેતા’તાં તને છે આંજણી

ઇશ્કમાં રંગાઈને સળગું પછી
આપણે તો રોજની હુતાસણી

કંઈક તો મુકો ચબરખી કબ્રમાં
ક્યાં જવું મારે, અને કોના ભણી

ત્રિભેટે ઉભો છું દિશા થઈને ચોથી
ત્રિશંકુ દીસું હું બધી બાજુઓથી

ભલે ટેરવાં પર કરે રક્ત તિલક
નથી અમને નારાજગી કંટકોથી

જરા પહોંચવામાં સમય તો ગયો, પણ
ઘણું શીખવાનુ મળ્યું કેડીઓથી

નિકટ છું ખુદાની ઘણો, મયકશીમાં
અમે ક્યાં લીધી કોઈ તસ્બી કે પોથી

સભામાં, અમોને પ્રસંશી બધાયે
બહાલી દીધી મોતને, તાળીઓથી

આયનો ઘોળીને જ્યારે પી ગયો
સૌ પ્રથમ તો મ્હાયલો આ બી ગયો

ઘેર પડછાયો મુકીને નીકળ્યો
ને સુરજ કારણ વગર ચમકી ગયો

મુઠ્ઠીઓ વાળી અમે મોડી બહુ
હાથથી મોકો ફરી છટકી ગયો

સત્ય જે વધ સ્તંભ પર ખોડ્યું હતું
આખરે પ્રાયશ્ચિતે બટકી ગયો

જ્યારથી ક્ષણને સમય, પરણ્યો હતો
ત્યારથી લોલક બની લટકી ગયો

નબળી, પણ રજુઆત હતી એ
ના કોઈ મોટી વાત હતી એ

મજબૂરીમાં હાથ ઉઠ્યા, પણ
શ્રધ્ધાની શરુઆત હતી એ

મૃગજળની અફવા હો ચાહે
હરણાની તાકાત હતી એ

પોકારે એ રોજ છડી, પણ
ઝાકળની તો ઘાત હતી એ

ઠાલા રોતા મોત ઉપર સૌ
અમને તો નિરાંત હતી એ

દાખલા સંબંધના જોજો કદી
સ્થાન મારૂં હોય કાયમની વદી

ક્ષણ સરીખા બે કિનારા જોડતો
એક સેતુ બાંધતાં લાગે સદી

પ્રેમથી એકા બીજા ઓળંગજો
છેડતાં વિખવાદ જ્યારે સરહદી

બંદગીનો મેઈલ પાછો આવશે
પ્રાર્થના તારી હશે જો તળપદી

લાશ જ્યારે આવતી કોઈ નવી
ક્બ્ર એકે એક થાતી સાબદી

શગ જરા સરખી કરી
થ્યો ઉજાગર તું ફરી

એક આભા જે હતી
આજ આભે ઉભરી

શ્વાસને બદલે કરી
તેં ચૂકવણી આકરી

સાવ નોંધારા બન્યા
પ્રેમ, ભક્તિ, ચાકરી

છે હજી ઈશ્વર સમુ
વાત અમને સાંભરી

564

લાગણીની લહેરખી કાફી હતી
બાંધવા સંબંધ, ક્યાં કોઈ ફી હતી..?

જુલ્મ, મહેણા, ઘાવ તો તેં દઈ દીધાં
આપવી મારે ફકત માફી હતી

જો, પસીનો દડદડે ફુલો ઉપર
રાત, લાગે છે ઘણું હાંફી હતી

પાંસઠે પણ પ્રિત કેવી સુમધુર..!
સાવ ધીમી આંચ પર બાફી હતી..!!

મોત મારૂં, ને ઉજવતાં આ બધાં
એ ખુદા, કેવી આ ઈન્સાફી હતી

એમનો વર્તુળ સરીખો પ્રેમ છે
ને અમારી સાવ ચોરસ ફ્રેમ છે

શ્વાસ ને ઉચ્છવાસ ઉપર કર નથી
એટલી મુજ પર ખુદાની રહેમ છે

તીન પત્તી જેમ શું રમતા હશો ?
જીદગી તો બોસ, ખુલ્લી ગેમ છે

હે પ્રિયે, આજે તને પરબિડીયે
ટેરવા બીડી દીધાંનો વ્હેમ છે

ચોસલાં ચારે તરફ છે મૌનના
કોઈ ક્યાં પુછે મઝારે, કેમ છે

562

બંદગી કે રીંદગી, રમવાનું પાનુ હોય છે
હું જીતું કે તું, ફકત જીવવાનું બહાનુ હોય છે

કેટલા પૂર્વજ અગન ઓઢી ફના થઈ જાય પણ
આ પતંગાનુ નર્યું વળગણ દીવાનુ હોય છે

સાત ઘૂઘવાતા સમંદર એટલું જાણે નહીં
ફીણ થઈને તટ ઉપર પ્રસરી જવાનું હોય છે

રાખવા સંબંધને અકબંધ કંઈ સહેલું નથી
ઊંટ આખું સોયમાથી કાઢવાનું હોય છે

મોતનો હું સાવ સીધો મર્મ સમજાવી દઉં
એકનું તદ્દન મટી, પરનું થવાનુ હોય છે

561

છળ તણું લઈ ટાંકણું, હળવેકથી માર્યું હતું
આયનાએ શિલ્પ આબેહુબ કંડાર્યું હતું

દોસ્ત તારૂં નામ એકે ઘાવ પર પીઠે નથી
આંખના મિચામણાનુ પ્રણ અમે પાળ્યું હતું

રેતની ઘડીયાળમાંથી એક મુઠ્ઠી રણ લઈ
થોર, મૃગજળ, વીરડી બધ્ધુયે પસવાર્યું હતું

આજ મારી બંદગીમાં એટલી તાકત હતી
આપની ખાતિર ખુદા એ તીર મેં વાર્યું હતું

મેં જ સોદો જીદગી સાથે કર્યો’તો શ્વાસનો
એ અચાનક ફોક થાવો, સાવ અણધાર્યું હતું

560

મેં ગઝલ મુકી દીધી છે હોડમાં
શબ્દને શ્રધ્ધા હતી રણછોડમાં

ઓગળીને થઈ જશે મૃગજળ બધું
થાંભલો ઈચ્છાનો રણમાં ખોડમાં
...
કાલ, તું પણ, શક્ય છે નીચે રહે
સૌની ઉપર થઈને મટકી ફોડમાં

હો ભલે બમણું, છતાંયે છળ હતું
સાદને, પડઘા થકી તું જોડમાં

છે જગા તારી મુકર્રર, કોઈની
કાંધ પર લઈને ચરણ, તું દોડમાં

559

સ્વપ્ન વરસ્યું’તું, ખબર એ સનસની એ ખેજ છે
ખાતરી કરવા જુઓ, આંખોમાં થોડો ભેજ છે

આ હથેળીની સફરમાં જૂજ રેખાઓ બધી
માનવીને સાવ ભુલા પાડવા માટેજ છે

આમ તો મદિરા સુરાહીમાં બડી ખામોશ, પણ
ઘુંટ બે ઉતર્યા પછી તલવાર જેવી તેજ છે

વાત, સદીઓથી સતત દોડે, નવી એ કંઈ નથી
મૃગજળે ડૂબ્યાં હરણ, એ હૈરતે અંગેજ છે

ટોપલાનો નીકળ્યો એરૂ, ને ભેરૂ આપણો
જીદગીમાં ક્યાંક તો એ ડંખ જબરો દેજ છે

આ કબર તો બેવફાઈ, વેદના ને યાદની
માનવું કઠ્ઠણ ભલે, કિંતુ સુંવાળી સેજ છે

558

દર્દને ગાવા કોઈ અદનો સહારો જોઇએ
નાવને લંગારવા ભીનો કિનારો જોઇએ

મૈકદે જાવા મસિદે થઈ હવે જાવું પડે
મૌલવી કહેતા, અમારે પણ ધસારો જોઇએ

એમતો બસ ચાલતા થઈ જાય સહુને પ્રેમ પણ
ઈશ્કમાં થાવા ફના, તારો ઈશારો જોઇએ

ગોઠવીને ચોકઠા, ગઝલો અમે લખતા નથી
શબ્દના ભંડોળનો ખાસ્સો ઇજારો જોઇએ

ખુબ ચર્ચાયા અમે, પણ મોતની ચોકટ ઉપર
કોઈ ખુણા પર અમારા, ના મિનારો જોઇએ

557

આંબાની ડાળ ડાળ, ટશીયા ફુટ્યાને કંઈ
છલકાતાં બંધ આજ લીલા, તુટ્યાને કંઈ

ખુશ્બુ ને માળીના વણસ્યા સંબંધ, પછી
ફુલોની અવજીમાં કંટક ચુંટ્યાને કંઈ

મૃગજળ તો મૃગજળ, પણ પીવાની હોડ મહી
ગભરૂ આ હરણાના ટોળા છુટ્યાને કંઈ

મધરાતે એકલો હું ઉભો’તો મૌન ધરી
શબ્દોની ટોળીએ અમને લુંટ્યાને કંઈ

જીવતરનાં લેખા, ને જોખા મુકીને અમે
પાદરમાં શૈષવનાં કક્કા ઘુંટ્યાને કંઈ

મંઝિલને પામવા, ન જોયા મુકામ કદી
ચરણો તો ઠીક, હવે શ્વાસો ખુટ્યાને કંઈ

556

બે હિસાબી શ્વાસ લેતો થઈ ગયો
આખરે ઈન્સાન "મહેતો" થઈ ગયો

તું સમયને બંધ મુઠ્ઠીમાં કસે
એ બનીને રેત વહેતો થઈ ગયો

પાદરે ટહુકા ગઝલના સાંભળી
પાળીયો ઈરશાદ કહેતો થઈ ગયો

એટલા મિત્રો વસે ચોપાસ, હું
ઘાવ પહેલા દર્દ સહેતો થઈ ગયો

આજીવન જીવ્યા સબબ આ મ્હાંયલો
શ્વાસની હદપાર રહેતો થઈ ગયો

જાત સાથે રોજ લડવું હોય છે
હાથમાં, પગ લઈને ચડવું હોય છે

આદરી’તી શોધ મેં ક્ષિતિજો સુધી
ને પછી ખુદમાં જ જડવું હોય છે

સ્પર્શ આછેરો સતત જીવ્યા કરૂં
આમતો નભને જ અડવું હોય છે

હાસ્યને, અટ્ટહાસ્યમાં રાચ્યા પછી
કોઈ ખૂણે, ક્યાંક રડવું હોય છે

આબરૂને કારણે મુઠ્ઠી વળે
આંગળીને તો ઉઘડવું હોય છે

સાવ મુશ્કેટાટ બંધાયા અમે
ને ખુદા સાથે ઝઘડવું હોય છે

554

માઈગ્રેટેડ..શહેરીજન ની વ્યથા

કીચૂડ...ધીરેથી ખુલતી ડેલીએ કચડાટ ઝંખુ છું
અજાણ્યા, શેરી ના એ શ્વાનનો પ્રતિસાદ ઝંખુ છું

ડિઓ, પરફ્યુમ, વાતાનુકુલિત, ડૂમો બઝાડે છે
ગમાણે, છાણ વાસીદા તણો પમરાટ ઝંખુ છું

હલો..હાઉ આર યુ ની અણદીઠી દિવાલ કરતાં તો
એ હા..લો, સાંભળી ભેળી થતી ભરમાર ઝંખુ છું

બૂફેની ડીશમાં, બદસ્વાદનો ઘોંઘાટ છાંડીને
ઝબોળી પ્રેમમાં બસ વાનગી બે ચાર ઝંખુ છું

હવા, હપ્તા ભરી ને આખરે નિ:શ્વાસ મળતો’તો
ભર્યા એ પાદરે ઊંડો મજાનો શ્વાસ ઝંખુ છું

ફકત ટચ સ્ક્રીન ઉપર લાગણીની છે અનૂભુતિ
ભલે બરછટ, છતાં હુંફાળો બાહુપાશ ઝંખુ છું

બિચારો આતમા પણ વીજળીમાં ખાખ થઈ જાતો
અગનની બાણ શૈય્યા, ને ઉપર આકાશ ઝંખુ છું

553

क़यामत कभी गुनगुनाती नही है
कभी दे के दस्तक़ बुलाती नहीं है

ज़हर बेवफाईका रास आ गया है
हमे ख़ा म खा तुं पीलाती नहीं है

सताया चमनने हमे ईस क़दर कि
ये विरानीया अब रूलाती नहीं है

शहरकी ये गलियां अभी तक़ तुम्हारी
मेरे दिलके टुकडे उठाती नहीं है

चलो अब में ख़ुदकी ही अरथी उठा लुं
नज़र सख्सियत कोई आती नहीं है

552

મહેક શું પળવાર લીધી બાનમાં
કેમ જાણે બાગ આખો મ્યાનમાં

શબ્દને ગોઠી ગયું ચટ્ટાન પર
ક્યાં હવે પડઘા પડે છે કાનમાં

ના મસીદે ખોળતો તમને ખુદા
ના સબૂતે તોર પર કુર્રાનમાં

કૂંપળો સૌ આજીવન હદપાર હો...
મૃગજળી છે કાયદા વેરાનમાં

જ્યારથી દર્પણ ધર્યું ઈમાન ને
રાચતો ઈન્સાન બે-ઈમાનમાં

551th

ટેરવે નેવા બની ટપક્યાં કરે
ને ગઝલ, શબ્દો થકી છલક્યા કરે

એટલે અજવાસ ઉગ્યો રાસમાં
હાથ ગિરનારી પણે સળગ્યા કરે

પ્રેમની ભાષા હજી અકબંધ છે
રેશમી પાલવ હજુ સરક્યા કરે

જે ખબરને કોઈ સરનામુ નથી
એ પછી અફવા બની ભટક્યા કરે

જીંદગીનું શિલ્પ કંડાર્યુ નહીં,
મોતને, ચોરસ ઘડી ખડક્યા કરે

હરણનુ હજી દોડવું, એજ શ્રધ્ધા
સવારો થકી પોઢવું, એજ શ્રધ્ધા

પછી ફુલ ટહુકાના ખરશે, કહીને
તરૂ આંગણે રોપવું એજ શ્રધ્ધા

નરી સાવ અફવા ભર્યા આ નગરમાં
હકીકતનુ ઘર બાંધવું, એજ શ્રધ્ધા

ગઝને કહી, આપની દાદ માટે
ઘડી બે ઘડી થોભવું. એજ શ્રધ્ધા

સતત વિનવી, વિનવી, વિનવીને
ફરી લાશનું જીવવું, એજ શ્રધ્ધા

આંખોમાં આંજી લે રણ ને
ભિંજવશે મૃગજળ પાંપણને

સરનામુ સુંવાળા પણનુ
પુછે શું?, પિછું એરણને

હેરાફેરી લાગણીઓની
થકવી દે સાંજે તોરણને

ખભ્ભો દઈને ગોવર્ધનને
હળવું કર એના ભારણને

મૃત્યુ યાને ઉલ્ટાવીને
પહેરી લે પાછું પહેરણને..!!

સુર સામે જંગ છેડાયો હતો
એ પછી ઘોંઘાટ કહેવાયો હતો

સૂર્ય સાથે હોડ પડછાયો કરી
લ્યો, ક્ષિતિજે છેક લંબાયો હતો

શું ઉગે?, બસ મૌન ને એકાંત, જ્યાં
સ્તબ્ધતાનો છોડ રોપાયો હતો

આપણે મન એજ ગીતા, એ કુરાં
જે શિલા પર લેખ વંચાયો હતો

મોત નામે મહેબુબા ના દ્વાર પર
હું ફરીથી આજ પોંખાયો હતો

ને મઝારે એટલું લખજો, અહીં
એક માણસ આજ વિસરાયો હતો

તડકો

હાથ ધરો તોફાની તડકો
ફાંટ ભરો સૌ સૌની, તડકો
કુમળો બારે માસ, આકરો કો’ક દિવસ આ તડકો
ભેરૂ હાથ કરી લે તડકો

ઓઢાડે સોનાની ચાદર
ગલી શહેર શેઢો કે પાદર
બળબળતી, ઝળહળતી રે ચોપાટ મજાની તડકો
ભેરૂ હાથ કરી લે તડકો

પાણીડાનો રોફ વધ્યો છે
પરસેવો બેફામ વહ્યો છે
પરબુ ફુટી નીકળી તોયે સહેજ ઠરે ના તડકો
ભેરૂ હાથ કરી લે તડકો

આંખો પર હાથોના નેવા
છતરી છપ્પર કરતાં સેવા
ધગ ધખતી ધરતી પર કેવો ખેલ કરે આ તડકો
ભેરૂ હાથ કરી લે તડકો

દરિયા પર આંધણ મુકાયા
આભ ઉપર વાદળ બંધાયા
વસુંધરા ને મેહુલીયાના લગન લખે જો તડકો
ભેરૂ હાથ કરી લે તડકો

નદીયુના ખપ્પર હોમાયા
વાવ કુવા પાતાળ સમાયા
દુર્વાસાના શ્રાપ સરીખો, ત્રાસ ગુજારે તડકો
ભેરૂ હાથ કરી લે તડકો

ચાડીયે ગોફણ ઉપાડી હાથમાં
ખેતરો, ચાલ્યા બધાયે સાથમાં

પંખીઓ ચણતાં, હવે આ ગિધ્ધ તો
લે સમૂળગું વૃક્ષ આખું ચાંચમાં

લાગણી ખળખળ વહે કુવા થકી
પણ હવેડો લેશ ના વિશ્વાસમાં

એક મીઠી લહેરખી થી શું વળે
જોઈએ વંટોળ સૌને શ્વાસમાં

આંગળીએ ઉચક્યો જે પહાડને
ચક્રમાં બદલો, સહુ સંગાથમાં

છે "હજારે" એક, પણ ભેગા મળી
નાથીએ ભોરિંગને પળવારમાં

રે સમયની દોડથી છટકી જુઓ
ને પછી પળવાર પણ અટકી જુઓ

સત્યનો નખશીખ ઓઢી અંચળો
જુઠના વધસ્તંભ પર લટકી જુઓ

આંખમાં પણ કેટલું પાણી હશે
માપવા, થઈ ને કણું ખટકી જુઓ

સ્વપ્નમાયે એટલું સહેલું નથી
અધવચાળે પાંપણો મટકી જુઓ

ભીંત, ના ઉપલબ્ધ હો ઊકેલની
શિશ એની ચોકટે પટકી જુઓ

મોત પર હસ્તાક્ષરો કંડારતી
એ કલમની ટાંક થઈ બટકી જુઓ

સફરમાં હમસફર જો તું મળે
સરકતો પંથ બે પગની તળે

સમય કપરો પચાવી જાઉં, પણ
પિવાતું હોય છે નબળી પળે

શહેર આખું જીવે અફવા ઉપર
હકિકત સહેજ ના ઉતરે ગળે

સગાં બે ચાર એવા રાખજો
અરિસો ક્યાં સુધી તમને છળે

કડી અદભુત છેલા શ્વાસની
અલખને જાત સાથે સાંકળે

હજુ આશ થોડી ઘણી છે હરી
અરજ એટલે આટલી મેં કરી

વિંધાઈ જશું, રગ રગે વાંસ થૈ
અધર પર ધરો જો, કરી બંસરી

ચરણ ચૂમવા કાજ પથ્થર બનું
સજીવન કરો જો અમોને ફરી

ભલે બાઈ મીંરા હજો શ્યામની
બનીશું થિરક પેરની ઝાંઝરી

ધરો પહાડને આંગળીયે, અમે
ઉડે ગોધૂલી જે થકી, એ ખરી

મળે ઢેઢવાડે જો નરસી પણું
થશું નાત બહારી, સજા આકરી

લલાટે લખ્યા શ્વાસ છેલ્લા લગી
સ્વિકારો પ્રભુ પ્રેમથી ચાકરી

હવે તો આ રસ્તાયે થાક્યા હશે, નહીં ?
નિસા:સા હરેક મોડ નાખ્યા હશે, નહીં ?

અમસ્તા હરણ આમ દોડે નહીં ત્યાં
કદી ક્યાંક મૃગજળને ચાખ્યા હશે, નહીં ?

લખી આંસુઓથી વ્યથા પાપણો પર
પછી બંદગી કાજ રાખ્યા હશે, નહીં ?

ઘણા ઘાવ પીઠે હતા, આયનાને
ખબર જાણભેદુએ આપ્યા હશે, નહીં ?

તસુ એ તસુ બંધ બેઠી કબર આ
અમોને જમાનાએ માપ્યા હશે, નહીં ?

આજ બધાયે ઘર આંગણીયે બાળી લંકા
દેશ હજુ છે રામ ભરોસે, છે કોઈ શંકા..??

બેટ ઉલાળી, ચપટી પળમાં મળે કરોડો
આમ નજર કર, કરોડ તોડી રળતાં રંકા

દેશ ઉમટતો અરધી રાતે, ચોરે ચૌટે
વોટ સબબ તો કોઈ નીકળતા નહોતા બંકા

મેચ જીત્યો તો જંગ જિત્યો હો એમ ઉજવતાં
ફોજ જીતે તો કોણ વગાડે છે અહીં ડંકા..??

કેટ કેટલા હાથ હશે ખરડાયા સટ્ટે
આમ જુઓ તો નવટંકી નહીં છે નવટંકા

શમણાનો ભેદ જરી પાપણને પુછ
ઘરનો મિજાજ એના આંગણને પુછ

રણને ચીરીને કરી મૃગજળથી પ્રિત
હરણાની વેદનાઓ કણ કણને પુછ

તાળીની ભીડ મહીં રઘવાયું સાજ
વિતી શું તાર પર રણ ઝણને પુછ

સળગ્યાનું સુખ ભલે હાથોને હોય
ખણક્યાની લાગણીઓ કંકણને પુછ

સરનામુ છેક સુધી પામ્યો ના કોઈ
અસ્થિને ચોંટેલી રજકણને પુછ

સાવ ના સમજો બરફ અમને, તમે
હુંફથી પીગળી જશું તારી, અમે

શ્રી સવા મેં પાપણે ચિતર્યું, અને
ઢોલ શમણામાં સદાયે ધમ ધમે

કાપવાનું એક બીજાને રહે
ચોકડી ને શૂન રમત, સઘળાં રમે

શ્વાસ સિંચીને ઉછેર્યો જે જનમ
મોતનું વટવૃક્ષ થઈ ઉભો ક્રમે

સુર્યને તો છે સુવિધા રોજની
માનવી તો, આથમે ઇ આથમે

કેમ એકાએક થંભી ગઈ હવા..??
મહેકનો થોડો નશો ઉતારવા॥!

ના સુણી, અમથું જવું’તું મૈકદે
દર્દ પહેલા મેં કરી લીધી દવા

સ્તબ્ધતા, એકાંત, એકાકી અને
મૌનથી ભરપુર મારો કાંરવા

જો હજો સંબંધ તો એવા હજો
વાંસળીના સુર, ને આ ટેરવાં

છે અરજ, કે વ્હેંત મોટી રાખજો
કબ્ર મારી, પગ જરા લંબાવવા

ઋણાનુબંધ નામે એક ખાંભી ખોડજો
સ પેરે સ્વાર્થનું શ્રીફળ ધરીને ફોડજો

ચુંટાયું જે રીતે, દેખી કળીઓ થરથરે
હવેથી ફુલ હળવેથી ચમનમાં તોડજો...

બધિરની આ સભામાં એટલું કરજો તમે
લખીને મૌનમાં ભાષણ પછી સંબોધજો

હજીયે ફોતરૂં બચપણની યાદોનું હશે બધાં
ગજવાં કરી અવળા જરા ફંફોસજો

કરી મેં શ્વાસ ખુલ્લાની જરા હદ પાર, તો
બળીને ભસ્મ થ્યો આ આયખાનો તોર

સ્વાર્થનાં સુરજ ડૂબ્યા ને આથમ્યા
ને, સબંધોનાયે પડછાયા શમ્યા

ના ભલે સુતો કોઈ શય્યા ઉપર
નફરતોનાં બાણ મેં ખાસ્સા ખમ્યા

જીંદગીના દાવ સંજોગો મુજબ
યા યુધિષ્ઠીર, યા શકુની થઈ રમ્યા

આપને શું જોઇ લીધા, કે મને
એક પણ ફુલો ચમનમાં ના ગમ્યાં

કબ્રમાં મારી સુકુને સલ્તનત
જોઈને, જીવતાં બધાયે સમસમ્યા

મારે શમણાના સુર લઈ ગાવા છે ગીત
પછી મહેફીલમાં હું ને મારો મનડાનો મીત

ક્યાંક પનઘટ પર બેસીને શબ્દોને તીર
હેલ છલકાવી, પાવા છે વહાલપનાં નીર

એના ઘરને વિંટળાઉં બની લાગણીની વેલ
રૂડા આંગણીયે ગહેકું, થઈ માનીતી ઢેલ

હાથ સળગાવી રમવાતાં નજર્યુના રાસ
ભલે ખોવાતી નીંદરની નથડી ચોપાસ

બેય અધરોને ચૂમું થઈ વાંસલડી આજ
કંઈક વેદનાઓ સહેવી છે બનવાને સાજ

ઓલા સુરજને કહી દો, શું તારી મજાલ॥??
મારી પાંપણ ઉભી છે બની નમણીશી ઢાલ

કહ્યું’તું કે શંકાનો ઠળીયો ન વાવો
જુઓ, આજ ઉગ્યા છે અનબન બનાવો

દ્રવી જાય બેશક આ બન્ને કિનારા
અગર મારા પત્રોની હોડી બનાવો

સમયની વછેરીના અસવારને કોઈ
મહેકતી હવા પર સવારી કરાવો

કરૂં જ્યારે સઝદા, ન છલકાય પ્યાલી
મને કોઈ એકાદ નુસ્ખો બતાવો

હવે આતમા સૌ હણાઈ ચુક્યા છે
મરણ નોંધ એની બધાને બતાવો

ખભે લઈ જવાને સદાયે ઓ તત્પર !
અમસ્તાયે અમને કદી કામ આવો

ધડકનો છે મોતની પગથાર પર

જીંદગીની ચાલ, જાણે ઉમ્રભર

કેટલી ઇચ્છાના દોડે મૃગ , હવે

મૃગજળે બે ચાર દિ’ વસવાટ કર

યાદ શું રાખું પ્રસંગોની ગલી

એક તરફી જીંદગીની છે સફર

રાત પુરી, ને ખતમ બોતલ બધી

એમ તો પીતાં અમે પણ માપસર

શ્વાસનાં શહેરેથી નીકળ્યા લ્યો અમે

એક હું, ને હમસફર મારી કબર

ક્યાંક મારામાં કશું ખુટે હજી

આ નગરમાં કોઈ ના લુંટે હજી

સુર્ય કિરણે પુષ્પની પાટી ભુંસી

રોજ ઝાકળ એકડો ઘુંટે હજી

સાંજની વેળા, સ્મરણની ડાળીએ

પર્ણ પીળું યાદનું તુટે હજી

છો ઘુઘવતો મધ્યમાં,પણ તટ ઉપર

એક પરપોટો બની ફુટે હજી

શ્વાસનાં વળગણ, સગાં સંધી છુટ્યા

હોઠથી એક નામ ના છુટે હજી

અરીસો..!! હવે ક્યાં સુધી આ અરીસો
હવે તો જરા ખુદ તમારામાં દીસો

.
મસીદેથી ભરચક્ક, દુખી મૈકદેથી
ભલા કોઈ નીકળ્યાનો છે કોઈ કિસ્સો॥?

.
વ્યથા વાંસની કેટલી વાંસળીમાં
અમે સાંભળી છે સુરીલી એ ચીસો

.
ગરીબો, આ દુનિયામાં ગણવા’તા મારે
ગણતરીમાં લગભગ હતાં આ રઈસો

.
સમયના બે કાંટા છે પથ્થર સરીખા
ઘડો શિલ્પ એમાથી, યા જાત પીસો

.
સુંવાળપ તો સપનેય નહોતી અમારાં
મઝારે મળ્યો, આખરે સ્પર્શ લીસો

લાખ દુ:ખોની એક દવા છે
એજ ખુદા, પણ હાથ નવા છે

હોય વ્યથા, માટેજ સવાઈ
દ્વાર ઉપર શ્રી નામ સવા છે

શ્વાસ સમયની ભાળ પુછે છે
ક્યાંક ઉભી રહી આજ હવા છે

રાત, ગુનો ચિક્કાર થયો’તો
જામ ખુટ્યા જે, એ જ ગવાં છે

હવા કંઈક જુદી વહે છે નગરમાં
તમારી જ ચર્ચા થતી હર ખબરમાં

.
હિસાબી તમે લાગણીના ધૂરંધર
અબોલા ખપાવી દીધાં કરકસરમાં॥!!

.
કસમનુ તો એવું કે દિવસે લીધેલી
તુટે, ઘુંટ પી ને બધી રાતભરમાં

.
હવે પાંખ ફેલાવો ગેબી દિશાએ
ચરણ ક્યાં સુધી આવશે આ સફરમાં

.
તને લત હતી જે, છુટી ના હજી પણ
સતત ડોકીયું કર બીજાની કબરમાં

એક મુઠ્ઠી રણ મને આપો
રેતનાં કામણ મને આપો

.
હાથમા ના હાથ દેવાના
ફક્ત બે કારણ મને આપો

.
ઝૂરતી રાધા, તમે લઈ ને
વેદનાનાં ધણ મને આપો

.
હોઠ બે ભેગા મળી કાયમ
મૌનનું વળગણ મને આપો

.
એમને રોકી શકું બે પળ
એટલી અડચણ મને આપો

.
બંધ આંખે દિવ્યતા ઝંખુ
મોતનું આંજણ મને આપો

.

न ये सोचना की भलाई कहां है
जरा ढूंढले तुं, खुदाई कहां है

ये आंखे, अदाएं, वो घुंघराले गेसु
इन्ही उलझनोसे रिहाई कहां है

गली, आशियां, मैकदा मस्जिदोंके
कीसी मोड पे अब दुहाई कहां है

नज़रसे ही मदहोश होकर चला तुं
अभी तक किसीने पिलाई कहां है

बयां दांस्तां के लिये जींदगीकी
कलममें मेरी वो लिखाई कहां है

मिली है तो हक़से मिली है ये दो गज़
ज़मी दोस्त तुमने दिलाई कहां है

એક પણ અક્ષર મને ઝંખે નહીં
આટલું તો મૌન પણ ડંખે નહીં

જેટલો તારા વિરહમાં છે મને
એટલો વિશ્વાસ આ તણખે નહીં

રે જટાયુ ભારથી ખુદના પડ્યો
કોઈના હાથે હણી, પંખે નહીં

શોભતો પાષાણ, તું શ્રધ્ધા થકી
ચક્ર, માળા કે ગદા, શંખે નહીં

દાદ દીધી મોતનાં મક્તા સુધી
આ સભામાં એક પણ મનખે નહીં

એકલતા સથવારો દેવા આવ તું
ટોળે ના જીવવાનું અમને ફાવતું
.

પથ્થર દિલ બેશક એ થઈ ને આવશે
પડઘાને હોકારે ના સરખાવ તું
.

કાયમ ગમતી તારી આ અલ્હડ અદા
અણજાણી થઈ પાલવને સરકાવ તું
.

દાનો દુશમન અંગત થઈને મ્હાલતો
આખું જીવતર અમને કાં અજમાવ તું

સાકી મારા કાને પડતાં, કિસ્સા તારે લગતાં રે
મયખાનેથી પાછા વળતાં કોઈ નથી ડગમગતાં રે
ઘોંઘાટોના ટોળામાં તું કાન કરી સરવા લેજે
ચૂંટી લેજે એકલ દોકલ ટહુકા તું મનગમતાં રે
મંઝિલ કરતાં મુકામની ઝાઝી ચિંતા કરતાં લોકો
કાંઠે બેસી મધદરિયે જાવા ને એ થનગનતા રે
ફુટપાથે થાકીને સુતાં, ઓઢીને નસકોરાં, ને
સો મણ પોચી તળાઈ વચ્ચે નીંદરને કરગરતાં રે
બે ત્રણ શ્વાસો અહીં લીધા ને છેલ્લો તારા ઘરમાં રે
આપણ તો તારી ને મારી દુનિયા વચ્ચે ફરતાં રે

સરનામુ મારૂં છે શમણા બે ચાર
અજવાળે ઘર મારૂં શોધો બેકાર

.

મળશે જો વીરડીનાં મીઠા એંધાણ
કોને છે દરિયાની સહેજે દરકાર

.

પંખીના કલરવમાં સુણજો દઈ કાન
ખરતાં કોઈ પર્ણોનો હળવો ચિત્કાર

.

દરવાજો, જાળવવા ફળીયાની શાન
ડગલુંયે ભરતો ના ઉંબરની પાર

.

ચોખંડી પથ્થરમાં ધરબીને જાત
પુષ્પો, ને આંસુનો ભરતો દરબાર

ક્યાં હવે એ જામ ને સાકી મળે
મૈકદું એકાદ એકાકી મળે

બાગમાં તેં ફુલ સુંઘ્યા કેટલા
પહોંચ ના એની કદી પાકી મળે

એ હિસાબે જાગરણના ચોપડે
રાત લેણી આપણી બાકી મળે

લાગણીથી વૃધ્ધ એ ચહેરે હવે
મુછને દોરે જ કરડાકી મળે

મૌલવી કે સંત પાસે ના જવું
દર્દે દિલ ને ડામવા ફાકી મળે..!!

જે બધાં તરતા હતા, મડદા હતાં
મોતના દરિયે, ન તૈરાકી મળે

નફ્ફટ જલસા, યાને હોળી
વાત અમે કાઢી એ ખોળી

ક્વિંટલ, કિલ્લો, ગ્રામ કે તોલા
કોઈ શકે મસ્તી ના તોળી

રંગ ભરી પિચકારી મારો
કીસકા દામન કીસકી ચોળી

એકલ દોકલ કોઈ ના દિસતું
ચારે બાજુ ટોળાં ટોળી

કુંભકરણ ઠઠ્ઠા મસ્તીનો
જાગી ઉઠતો આંખો ચોળી

ખેતર શેઢે, કેસુડાની
રંગ છલકતી ગાગર ઢોળી

ભાંગ મહી પીતા સહુ લોકો
નફરત એક બીજાની ઘોળી

ચાંદો ઉગે થાળી જેવો
હલવા પૂરી, પૂરણ પોળી

ભડભડશે ચોરે ને ચૌટે
સઘળા દુષણ, આગ ઝબોળી

ગમ્મે તેવો હોય છતાંયે
હોળી એટલે બાપુ, હોળી

હતાં ના હતાં થાય, નામી અનામી
તને પૂછનારૂં, ન કોઈ સુનામી

.
ભલા એક ચીઠ્ઠી ચબરખી તો મોકલ..!!
થશું સજ્જ સત્કારવાને , સુનામી

પ્રતિબિંબ મારૂં મેં શંકાથી જોયું
નજીક, દૂરથી જાણે ક્યાં ક્યાંથી જોયું

હતો હું, કે મારા બુઝર્ગો હતા એ
ખણી એક ચૂંટી, અચંબાથી જોયું

કરચલી ભર્યા શહેરમાં માત્ર લીસું
શીરે આંગણું મેં હતાશાથી જોયું

ભલે સાવ ખંડેર થઈ ગઈ ઈમારત
અમે તો તમન્નાનાં પાયેથી જોયું

જીવનની શમા પર સતત જે જલે એ
પતંગાને જુદા તરીકાથી જોયું

મૃગજળ સિંચીને અમે વવ્યા’તા થોર
ઉગી’તી એમા ધગધગતી બપ્પોર

સાચું પુછો તો હતી શમણામાં મોજ
જ્યારે જોઉં, તું હતી નવલી નક્કોર

ગુસ્સામાં તારો એ છણકો તો ઠીક
પડઘોયે લાગે છે શબરીના બોર

અમથા જો ટકરાયા ખુલ્લી બજાર
શંકાનાં ઘેરાશે વાદળ ઘનઘોર

પાછળ હું પડતો’તો જેની , એ લોક
મારા જનાજાએ મારીયે મોર

શબ્દ આવ્યા બેઉના ભાગે સખી
તેં મઠાર્યું મૌન, મે ગઝલો લખી

અહીં વ્યથા રીંદો તણી હોમાય છે
આજ મયખાને અલખ ધૂણી ધખી

સ્તબ્ધતાના વહાણ દરિયે લાંગર્યા
એક ના પહોંચી કિનારે લહેરખી

અંગ વાંકા, પણ સફર સીધી સરલ
રણ અફાટે સાંઢણીને પારખી

છે લખેલા નામ ત્યાં બધ્ધાય ના
નીકળી આજે, અમારી ચબરખી

આજ મેં ખુદની કરી હત્યા, સુણો
લાગણીનો ગાળીયો લઈને કુણો

આ ધરા તો ગોળ છે, ને હું તને
શોધવા ફંફોસતો’તો હર ખુણો

દાખલા હાથે કરી અઘરા ન કર
ભાગવાની વાતને નાહક ગુણો

હાલ-એ-દિલ દુનિયાના ચીંથરેહાલ છે
ખા-મ-ખાં સંબંધના બખીયા તુણો

જે સતત ધોવાય છે આંસુ થકી
એ ક્બરને ના કદી લાગે લુણો

નામ પણ તારૂં નથી અમને ખબર
ફેરવું માળા છતાંયે રાત ભર

શબ્દનાં સુક્કા ખરેલા પાંદડે
પાંગરે મારી ગઝલમાં પાનખર

અંધકારે દિવ્યતા ધારણ કરી
મૌન ઉભું રાત આખી શગ ઉપર

જીંદગી આખી સતત ઝણકારવા
ટેરવાએ તાર પર ખેડી સફર

હું પણાના બોજ નીચે માનવી
આખરે ધરબાઈને બનતો કબર

દ્વાર હજો, ના સાંકળ બનજો
સોચ વિચારે વાદળ બનજો

ધાર મુશળ, વરસ્યાને બદલે
ફુલ ઉપર ની ઝાકળ બનજો

રાહ સદા, અખબાર નહી પણ
પ્રિય સખીનો કાગળ બનજો

આંખ સર્યું અશ્રુ ના હરગીઝ
મૃગનયનીનુ કાજળ બનજો

જીવ ભલે ચંચળ હો કિંતુ
મોત સમે વિંધ્યાચળ બનજો

હવે ક્યાં એ મંઝિલ, હતો ક્યાં એ રસ્તો
ચરણ લઈને સાથે ફરૂં છું અમસ્તો

.

હમેશા જ ખતમાં તમારા, પ્રથમ સૌ
લખી એજ લિખિતંગ હું તોડું શિરસ્તો

.

નગર મૌનનું આજ ખૂંદી વળ્યો હું
રખે ક્યાંક પડઘો મળી જાય સસ્તો

.

અરે...ખનદાની ને નામે જીવનમાં
સ્વિકારી અમે કેટલીયે શિકસ્તો

.

દઈ કાંધ અમને હરેક લઈ જનારો
અમારે તો મન લાગતો’તો ફિરસ્તો

હોળી...એક વૃધ્ધ દંપતિની...

ચાલ ફિલમ "હમદોનો" માફક, રંગ ફરીથી ભરીએ
જે કંઈ થોડા વેશ હજુ બાકી છે પુરા કરીએ

રંગ ઉષાનો શ્વાસ ભરી, ઝાકળ ઝીણી ઓઢીને
સહેજ અડપલે એક બીજાને વહાલ થકી ભિંજવીએ

ગાલ તણો ગુલ્લાલ ભરીને યાદોની પિચકારી
ધ્રુજતા હાથે મારૂં ત્યારે બન્ને બોખું હસીએ

ફાગણ બાગણ ઠીક ભલા, દિકરાનાં માગણ છઈએ
ડાળ લઈ કેસુડા કેરી ડગમગ પંથ નીસરીએ

સઘળી ઘટના કડવી આજે, ડહાપણ ચોકે ખડકી
લાગણીઓની દિવાસળીએ હૂંફની હોળી રચીએ
...

અજંપામાં જંપીને જીવતી આ દુનીયા
છતાં ચૂં કે ચાં પણ ન કરતી આ દુનીયા

હજી ક્યાંક ટહુકા દિવાલે જડીને
સિમેંટોના જંગલમાં રહેતી આ દુનીયા

સમયનાં સકંજામાં, અધ્ધર ચડાવી
સમી સાંજના શ્વાસ લેતી આ દુનીયા

પ્રસંગે, સબંધો ખરીદી બજારે
પડીકે રૂપાળામાં ધરતી આ દુનીયા

પ્રથમ લાશ કોની હતી એ પુછીને
દિલાસાના બે બોલ કહેતી આ દુનીયા

નથી કોઈને ખુદનો મકસદ ખબર પણ
જીવીને સમયસરનુ મરતી આ દુનીયા

સ્તબ્ધતાના શહેરમાં પગરવ બનીને નીકળ્યો
રામ સામે અશ્વમેઘે લવ બનીને નીકળ્યો

વ્રત ધરીને શાંત ઉભા મોરના ટહુકા તણા
મૌનના પડઘે ફરીથી રવ બનીને નીકળ્યો

આયને સંબંધના પ્રતિબિંબ સઘળા જોઇને
પાર્થનું સંધાન થઈ, અવઢવ બનીને નીકળ્યો

અવનવા મીઠા અને કડવા પ્રસંગો પી ચુક્યા
બોખલા મુખથી શબદ, આસવ બનીને નીકળ્યો

બે નઝર ટકરાઈ ને તણખો ઝર્યો જે ઈશ્કનો
એક તારી હા પછી એ દવ બનીને નીકળ્યો

જીંદગી પર્યંત બધાંયે વેશ મેં ભજવી લીધાં
એક જે બાકી હતો, એ શવ બનીને નીકળ્યો

સમયના કમળમાં ફસાયો ભ્રમર છું
કદી આવવાનો નથી એ પ્રહર છું

બધાં પોષતાં એક સંશય તરીકે
નથી કોઈ પહેચાન તોયે અમર છું

ભલે સાત સાગર ઘુઘવતાં હ્રદયમાં
કિનારાએ મસ્તીથી વહેતી લહર છું

તિખારો છું ચકમક વચાળે ક્ષણિક હું
કટાણે જલું તો સદાયે કહર છું

હજી કાન પગરવ તમારાથી સરવા
ખબર છે છતાં, માત્ર નિર્જન કબર છું

એક કડવા વેણનો પથ્થર જરા ફેંકી દીધો
લાગણીનો મધપૂડો અમથો તમે છેડી લીધો

મૈકદુ મેવાડ ના, રાણો નથી સાકી, છતાં
બાવરા થઈ જામનો આખો કટોરો મેં પીધો

દ્વાર પર કીધી અલી બાબાની માફક ચોકડી
એટલોયે ઘોર ક્યાં અપરાધ મેં તારો કીધો ?

બાંગ, તસ્બી, મસ્જીદો, સઝદા અઝાં એળે ગયા
આખરે રસ્તો કબરનો લઈ લીધો મળવા સીધો

શબ્દ જટાથી, ગંગ સ્વરૂપે રદીફ કાફીઆ વહે
એક કરે મત્લા નું ડમરૂં, ત્રિશુળે મક્તા રહે

છંદ ગળે, રજુઆત મઝાની નેણ ત્રીજું થઈ ખુલે
ચર્મ ધરે લયનું કેડે, ને તાન ભભુતિ ચહે

સહેજ સુણી ’ઈર્શાદ’, દાદ "તાંડવ" મહેફીલમાં રચે
આજ ગઝલ લઈ રૂપ અનોખું, "શિવો અહમ" જો કહે

ઓમ નમ: શિવાય
ઓમ નમ: શિવાય
ઓમ નમ: શિવાય

આપને નીરખું નહીં એ હુસ્નની તોહીન છે
બાગમાં ન શ્વાસ લેવો એટલું સંગીન છે

આંગણે અટ્ટહાસ્યના આજે પધાર્યું મૌન છે
એટલે લાગે જરા વાતાવરણ ગમગીન છે

છત, ગલી, હર રાહદારી ક્યારના જોયા કરે
બારીઓ બે સામ સામી પ્રેમમાં તલ્લીન છે

બંધ હો કે સાવ ખુલ્લી હાથમાં તારા જ છે
ખેલ આખો જીંદગીનો દોસ્ત પત્તી તીન છે

જીંદગી આખી બતાવી પીઠ, આજે કાંધ દે
લાશ પણ હસતી હશે , કેવો મજાનો સીન છે

દીકરીને વળાવી, પાછા ઘરમાં પગ મુકતાં.......

શુન્યતાથી તરબતર દહેલીજ છે
આજ જાણ્યું પાનખર શું ચીજ છે

લાગણી સુક્કા હવે આ ઘર મહીં
આંખ ભીની રાખવા તજવીજ છે

સાંજ ઢળતાં એમ બસ લાગ્યા કરે
આભમાં પૂનમ, ને આંગણ બીજ છે

વ્હાલનો દરિયો હતો જે, વહી ગયો
નાવ, હલ્લેસા, અને રેતી જ છે

કોઈ મરહમ કારગત નીવડ્યો નહીં
બાવડે બસ યાદનું તાવીજ છે

अब तो अपनीभी कुछ सुनाया करो
शम्मा दिलकी सनम जलाया करो

गर खुदाई कहीं ना पाओ तो
युंही बस मैकदेमें आया करो

सुन ना पाये सादा जो वो अपनी
उसकी तस्वीरको बुलाया करो

कर सको याद तो करना हमको
वरना हर मोड़ पे भुलाया करो

कब्र पे मेरी, ए मेरे हमदम
सुखे पत्ते सही चढाया करो

પ્રતિબિંબ ખુદનુ જ નાનુ જણાયું
કહે, કાયદે સર ટી ડી એસ કપાયું

અમારો જ પડછાયો અડવા ગયા તો
તરત પાસવર્ડ નું ગતકડું મંગાયુ

હવાની લહેરખી જરા શ્વાસમાં ગઈ
પવનનુ થયું અપહરણ છે, છપાયું

ભ્રમરના નિકંદનને કાજે કમળને
ફુલોએ સુપારી દીધી, સંભળાયું

જો નફરત ગલીમાં તમે પ્રેમ હાંક્યો..?
તો લાઈસન્સ "કુણી લાગણી" રદ કરાયું

જરા પાંખ ઈચ્છાની ફેલાવો જો, તો
જમાના નો રાવણ હણે છે જટાયુ

ચાલ હવે મૃગજળમાં મારીએ ધુબાકલા
મૌન ભલે કાંઠે ઉભીને કરે હાકલા

માર હજી હલ્લેસા મધદરિયે રેતનાં
ક્યાંક તને સાંપડશે બળબળતાં માછલાં

ઘૂંટ ભરૂં ઈચ્છાના વરસોથી કેટલા
તોય મારી તરસ્યુથી છલકાતાં માટલાં

ભીડ મહીં મુંજારો થાય મને પંથમાં
સાથ હતાં એકલતા પહેરેલા કાફલા

અંત ઘડી ઉભરાયું હેત કેમ આટલું ?
ક્યાંય કદી જોયા ના ભાઈબંધ આટલા

ક્ષિતિજે હવે વ્યાપ ટૂંકા કર્યા છે
કે મારા વિચારો વધુ વિસ્તર્યા છે

વસંતે આ વૃક્ષોને ઘેલા કીધાં છે
જુઓ પાંદડા સાવ લીલા ખર્યા છે

અમે મૈકદાને જ મેવાડ માની
બની આજ મીંરા, હળાહળ ભર્યા છે

કરે આજીજી દુરથી મૃગજળો પણ
હરણ, સાંભળ્યું છે હવે વિફર્યા છે

વિવિધ ચેક ફાટે જનાજે જનાજે
ન સમ ખાવા એકેય પાછા ફર્યા છે

મિત્રો,

સાહિત્યની દુનિયામાં એક કવિ નો મુખોટો ધારણ કરીને ૩ વર્ષ પહેલાં ગઝલ અને કવિતા
લખવાનું શરૂ કર્યું.....લખી લખીને બધી જ રચનાઓ બ્લોગ ઉપર મુકવાનું શરૂ કર્યું....
ધીમે ધીમે રચનાઓ નો સંઘરો થવા લાગ્યો, ઘણા હિતેચ્છુ અને મિત્રોએ સંગ્રહ માટે આગ્રહ
અને આજીજી કરી પણ કામની વ્યસ્તતા અને થોડું નહી પણ ઘણું આળસ તેમા "કામ કરી" ગયું..!!!!!!
એની વે.... આ રચત્નાત્મક કાર્ય કરતાં કરતાં ક્યારે દિકરી મોટી થઈ ગઈ અને ક્યારે
તેને સાસરે વળાવવાનો પ્રસંગ આવી ગયો તેની ખબર જ ન રહી....મારી ટેવ ( કે કુટેવ..!!)
મુજબ વારંવાર પ્રસંગોપાત રચનાઓ લખવાનું મને જાણે અજાણે વ્યસન થઈ ગયું હતું......આજ જ્યારે મારા
ઘરમાંજ અંગત પ્રસંગ આવી રહ્યો છે ત્યારે આદત પ્રમાણે લાગણીથી તરબોળ રચના
લખાઈ ગઈ......અને જોગાનુજોગ તો જુઓ.. અમારી વહાલસોઇ દીકરીને સંબોધીને રચેલી આ ગઝલ
મારા બ્લોગ ઉપર ૫૦૦ મી રચના છે........જે આજ મારી દીકરીને અર્પણ કરૂં છું.........
( અરે યાર ૫૦૦ કવિતા સુધી તમે કોઈ પણ બોલ્યાએ નહીં.. અને મને સહન જ કર્યા ક્ર્યો..? તમારી ધીરજને
પણ ૫૦૦ સલામ.....)
ચાલો આ રચના વાંચીને તમે પણ તમારી લાડકવાયીને
બે ઘડી પ્રેમથી યાદ કરી લેશો એટલે બંદાની મહેનત સાર્થક...!!!
મારી એક ડાળીને ફુટી છે પાંખો
જોતી રહી ઝળઝળતી બન્નેની આંખો
પાંચીકે રમતી’તી આંગણીયે ત્યાંતો
વ્હાલપનો દરિયો કોઈ લુંટી ગ્યો આખો
માવડીયે સીંચી છે પિયરીએ એવી
સાસરીયે પડશે ના જન્મારો ઝાંખો
ટોડલીએ ચિતર્યા મોરલીયાને કહી દો
યાદોનાં ટહુકાને સંભાળી રાખો
હરખાતી મોલાતે આંસુડા છાંટું
પરભુજી કેવી આ અવઢવમાં નાખો

ડો. નાણાવટી

સપના મેં વાવ્યા ને ઉગ્યા ઉજાગરા
પાંપણથી ઉચકે ના આંસુના કાંગરા

બિચ્ચારા આગીયાઓ ભેળા તો થાય પણ
અંતે તો અંધારે કરવા ધજાગરા

ઈચ્છાના દ્વારોને દોડવાની ઘેલછા
કિંતુ જો જકડે આ મનના મિજાગરા

સાકીની મૈયતમાં પિરસો જો જામને
રિંદોને કબરસ્તાં દેખાશે આગરા

ટેકો જ્યાં લેવાને લંબાવ્યો હાથ ત્યાં
મુકી ગ્યા સમશાને, ભારે કહ્યાગરા...!!!

સજા તેં જીવનની દીધી જ્યારની
હું ચક્કી પિસું શ્વાસની, ત્યારની

પડી દોસ્તોના શહેરમાં જુઓ
તડાપીટ ખંજર ખરીદનારની

સમયના પડીકે ઉતાવળ દીધી
પડી ના સમજ અમને વ્યવહારની

અસર મૌન કરતું હદે કેટલી
કહી કાનમાં વાત ચકચારની

દવા ને દુઆના સતત જંગમાં
કફોડી દશા, હાય બિમારની

સમયને કાફલે, ભુલી પડેલી ક્ષણ સમો
ચરણ રજ આપની બનવા તલસતા કણ સમો
.
હતો ના ઠોસ કે નક્કર હકિકત હું કદી
બધેથી સાંભળેલી વાતના તારણ સમો
.
અરિસાની અદાલતમાં ઉભો હું એ રીતે
પૂછાયા હર સવાલોના કોઈ કારણ સમો
.
નથી શમણું, નિશા ઘનઘોર કે નીંદર અમે
ઉજાગર આંખની પાંપણ ઉપર ભારણ સમો
.
કબર નહોતી, હતી આ બાણશય્યા, પર સુતો
પળાયું જે નથી એવા અધુરા પ્રણ સમો

શર્દુલ વિક્રિડીત...એક પ્રયોગ

ઉગે છે ડાળી ઉપર અવનવુ, આ જીંદગીના વૃક્ષ પર
કંટક હો, કૂંપળ કદી, ફળ ફુલો, પર્ણો લીલા ઉમ્રભર

સંજોગો ભજવે ઘણા પટ પરે, દ્રષ્યો રૂડાં, ધૂંધળા
કિંતુ તારો મ્હાયલો ખુદનો તને, કહેતો સદા એ જ કર

શીતળ રણના ઘૂંટ પી, શશી સહ, પ્યાલો ભરી ચાંદની
ના કરજે રવિ સંગ તું ભરોસો, દિવસે કદી મૃગજળ ઉપર

સંબંધોનાં શહેરમાં જઈ ચડી, ભૂલા પડો જો કદી
કેડી નામે લાગણી પર જજો, પહોંચી જશો છેક ઘર

તારૂં છે કોઈ સતત અહીં સદા, લાગ્યા કરે પણ ભલા
જેમા પોતિકાપણુ મળે ઘણું, અંતે હશે તારી કબર

પ્રેમનો કક્કો અને બારાખડી
એક તારી આંખમાં અમને જડી

વેદની ઋચા હતી બે ઓષ્ટ પર
ચૂમતા સાથે ખબર અમને પડી

ભાગ્યના સમદર સમા બે હાથમાં
નીકળ્યો પુરૂષાર્થની લઈ નાવડી

આપણા "મિ. લોર્ડ" ને "ઓર્ડર" ઉપર
કેવડી બેઠી અદાલત છે વડી

એક બીજાને સતત અળગા કરી
રાખતી’તી એક ધૃણાની કડી

ત્રણના સહયોગથી શબરી બનો
રાહ જોતો હાથ, ને બે આંખડી

જાત મુશ્કેટાટ બંધાવી, છુટ્યા
લોક એને નામ દેતા ઠાઠડી

દિવ્યતાની ભવ્યતા એવી હતી
કે મઝારો પણ પડે છે સાંકડી

હજી એક પિંછુ તરે છે હવામાં
સતત કોઈ પંખી સમુ ખોજવામાં

નથી જીરવાતું નિરોગીપણું આ
જરા દર્દ નાખો અમારી દવામાં

નગર આખું બહેરાશ પી ને સુતું છે
કસર ના કરી, ઢોલ મેં પીટવામાં

જમાનાની થોડી અસર થઈ ગઈ છે
ખુદા, ક્યાં રીઝાતો તું ઠાલી દુવામાં

હતા એટલા શ્વાસ ખરચી ચૂક્યો છું
કબરના ઈલાકા સુધી પહોંચવામાં

ઢળતાં ઢળતાં ઢાળ બન્યો છું
ઉથલાવાનુ આળ બન્યો છું

લાખો યત્નો કીધાં ત્યારે
ગુંથાયેલી ઝાળ બન્યો છું

બચપણ સાલુ બહુ ગોઠે છે
સેડાળી છો, ચાળ બન્યો છું

સીધા સાદા શબ્દો જેવો
સુરત પહોંચી ગાળ બન્યો છું..!!

તબડક ઘોડે ચાલ સમયની
કચડાયેલી નાળ બન્યો છું

સઘળા કાળે જીવતા અંતે
સાદો હું ભુતકાળ બન્યો છું

શાહમૃગોનુ માથું રણમાં
અટકળ નામે સો સો કણમાં

દર્પણમાં દિસતો, જેવો છે
અમથો અમથો ચૂંટી ખણમાં

રાતે બાકી રહી ગઈ’તી એ
ભટકે છે વાતો પાંપણમાં

મિત્રોથી ઝાઝા હંમેશા
દુશ્મન છે, વેઢે તું ગણ માં

ના દેવું બહેતર છે, સામે
પ્રશ્નો ઉઠતાં જે કારણમાં

બે ગજ ધરતી માટે અંતે
લ્યો મુકુ ખુદને થાપણમાં

સવારના પહોરમા મારા કવિ મિત્ર ડો.ગુરૂદત્તનો
એક હાઈકૂ લખેલ એસ.એમ.એસ. આવ્યો....

હાલને ભેરૂ
જા ની વા લી પી ના રા
ની પેલે પાર....

પછી થયું ચા....લો આજે હાઈકૂના થોડા પેચ લગાવીએ...
વચ્ચે કોઈએ લંગર લડાવવા હોય તો છૂટ છે....

પાંચ સાત ને
પાંચ ફરીથી લખી
બને હાઈકૂ...

પતંગ મારો
ઉડે , ને દોરી તારા
હાથમાં પ્રિયે

શીંગ દાળીયા
ગોળ ગોળ રમતાં
દાંતોએ ચોંટ્યા

પેચ લગાવું
પતંગ કરતાયે
આંખો સાથે, હું

કેટલાકનો
નીકળી જાતો દિન
કાઢતાં ગુંચો

તમે અમારા
આભ સરીખા, અમે
પતંગો ઘેલી

આજ કેટલી
સગાઈ થાશે નક્કી
અગાસીએથી

શ્વાસ તણી આ
દોરી જોને પતંગ
મારો ચગવે...

બસ બસ હવે હાઉં કરૂં...લંગર નાખજો....
ડો. જગદીપ

ચૂમતો ધરતી તને સુરજ, સમી સાંજે સદા
તોય શરમાતો, થઈ ને લાલ એ, વાહ રે અદા..!!

ડોકીયું કરતો સતત બારી મહીં અન્યોન્યની
આયના નામે જરા બારી નિરખજે એકદા

સાવ અવગણતા તમે સાકીને, શેં ચાલે ખુદા..?
જેટલી મસ્જીદ નગરમાં, એટલા છે મૈકદા..

મૃગજળે જે વૃક્ષ સિંચાયું, તમે એની તળે
ગ્યાન દીધું હાંફતા હરણોનું , દેવી શારદા

જીંદગી ચૂકવી, અમે માંગી લીધી’તી જે કબર
સંગમરમરની ભલે, પણ છે ઘણીએ આપદા

દુનિયાના આકાશે ઉડતાં આપણ સૌ પતંગ રે
નાના મોટા રંગબીરંગી જેવો જેનો રંગ રે

.
કોઈની દોરી ટૂંકી, કોઈની લાંબી જેવા ભાગ રે
કો’ આંબે આકાશે, કોઈની ઠુમકીઓ બેઢંગ રે

.
એક બીજાની હુંસા તુંસી, કાઇપો કાઇપો થાય રે
ખેંચ ખેંચમાં વીટવું ભુલતા, ગુંચળામાં સહુ તંગ રે

.
એક ઉડે ગંભીર સ્થિર થઈ, એક ફુદકતો જાય રે
સ્થિત પ્રગ્નને વંદી સઘળા, રહેતા કાયમ દંગ રે

.
ક્યાંક ફાંટવું, સહેજ તુટવું, જીવનની ઘટમાળ રે
લાગણીઓની લુબ્દી મારો, ઘાવ ભરેલા અંગ રે

.
સાંજ પડે ને વહેલુ મોડું, છે જ કપાવું પંડ રે
કોઈ ઝાંખરે, ઉડવા પાછું, કોઈ અલખને સંગ રે

સમાધાન થોડું કરો કંટકોથી
પછી મહેકશે જીદગી ખુશ્બુઓથી

તને એનો અંદાઝ પણ હોય ક્યાંથી
ઝખમ વણ ઉકેલ્યા મળ્યા દોસ્તોથી

ખુદ્દા વાત થાશે તમારી, એ ડરથી
રહું સહેજ છેટો હવે મસ્જિદોથી

તમે જો પ્રતિબિંબ થઈને જ આવો
ચરણ હું પખાળું નર્યા મૃગજળોથી

પ્રથમ વાર પહોંચ્યો કબરની લગોલગ
રહ્યો આજીવન દુર હું મંઝિલોથી

ઝુલણા છંદ...( જાગને જાદવા કૃષ્ણ ગોવાળીયા...)


શબ્દના અવનવા અર્થ વાઢી અમે ખેતરે ઝુલણા છંદ વાવ્યા
ને રજુઆતને દાદ સીંચી તમે, લ્યો ગઝલને પછી ફુલ આવ્યા

ગીત, મુક્તક, ગઝલથી લચ્યા વૃક્ષ પણ, મહેફિલે હાથ ના કોઈ ઝાલે
નામ શબરી તણા બોરનુ આપતા શેર મારા બધાને જ ભાવ્યા

મેઘલી રાતમા હાથ સળગાવતો, કાફીઆ ને રદીફ રાસ રમતાં
જેહ ખોવાઈ’તી નથ જડી ગઈ મને, ગીત વૃંદાવની તેં લખાવ્યા

એક હુંડી લખી નામ તારે હરી, ધામ અક્ષર, ધરી હાથ લેજો
કર્મ મારૂં હતું, મર્મ તારો, કહી વ્હાણ વિશ્વાસના મેં વહાવ્યાં

શ્વાસ ને મોહની કેદમાં હું સતત, કેમ કેદાર ગાવો અમારે
શિશ ઝુક્યું, પડે હાર તારો ગળે, એમ મક્તા થકી અંત લાવ્યા

૨૦૧૦ નો યાદગાર પ્રસંગ
આ વર્ષનો છેલ્લો દર્દી.....

૩૧મીના રાત્રિના શીર્ડી દર્શન કરી મુંબઈ
ટ્રેઈનના એ.સી. કોચમાં પાછા ફરતાં રાતે
૧૧ ને ૩૦ મિનિટે સુતો હતો ત્યાં ટી.ટી. સાથે
અમુક લોકો ચર્ચા કરતા હતા તે મારા કાને
પડતાં હું ઉઠી ગયો.....
ચેઈન ખીંચો....
દાકતર કો બુલવા કે રખ્ખો....
બહુત બેચેની હોતી હૈ.....
હાર્ટ એટેક હી લગતા હૈ....
દોનો બુઝુર્ગ અકેલે હી હૈ....
વિગેરે સંવાદો સાંભળી હું ત્યાં પહોંચ્યો..
લીસ્ટમે સે કોઇ દાકતર ઢૂંઢો....કોઈ બોલ્યું...
મેં હી ડોક્ટર હું...મેં કહ્યું અને ચાર ડબ્બા આગળ
મને લોકો લઈ ગયા...૭૦ વર્ષની આસ પાસના
દંપતિ માના માજીને છાતીમાં સખત દુ:ખાવો
થતો હતો.....ડાયાબીટીસ અને બી.પી. બન્નેના દર્દી હતા...
દવા કોઈ પણ ભેગી નહોતી.....મારી પાસે મારા હાથ અને
અનુભવ સિવાય કશું જ નહોતું..માજી ને તપાસીને બહુ
સહેલાઈથી જણાતું હતું કે માજીને સીવીયર એન્જાઈનલ
પેઈન હતું.....હાર્ટ એટેક પણ હોઇ શકે...ગાડી પુણે થી
૪૦ મિનિટની દૂરી પર હતી...તુર્તજ મે આસપાસના લોકો જે
પોતાની દવાઓ લેતા હોય તે મને બતાવવા જણાવ્યું....
જાણે અક્ષય પાત્રો ચારે તરફથી મને ઘેરી વળ્યા હોય
એમ પોતપોતાની દવાના ડબ્બા, ખોખા. સ્ટ્રીપ્સ વિગેરે
મારી આગળ ધરી દીધાં...અને માજીના નસીબ કહો
કે તેમની ઉપર સાંઈની કૃપા કહો કે આજુબાજુના લોકોની
સહાનુભુતિ કહો કે મારા નસીબ કહો પણ....જરૂરી એવી
૬ કે સાત પ્રકારની દવાઓ બધા "જીવન પાત્રોમાં" થી મને
મળી રહી.....માજીને ૧૦ મિનિટમાંજ રાહત થઈ ગઈ અને ૪૫
મિનિટ પછી પુણે આવતાં ડો. આવી ગયા અને માજીને વધુ નિદાન અને
સારવાર માટે ઉતારી લીધાં.....વૃધ્ધ બુઝુર્ગે મારી પાસે આવી અને
મારો હાથ દાબી કશુંજ બોલ્યા વગર મારી સામે જોયું
તે આજે પણ ભુલાય તેમ નથી....કારણ તેની આભારવશ
આંખોમાં મે એજ કરૂણા અને આશિર્વાદના ભાવ જોયા જે
હું સાંઈની મુર્તિમાં જોઈને આવ્યો હતો.....મે એનામાં સાઈ જોયા કે તેણે
મારામાં સાઈ જોયા તે તો સાઈ જ જાણે......પણ મારૂં નવું વરસ
અનોખી રીતે ઉજવાય ગયું......
ચાલો આપ સહુને પણ નવા વર્ષની શુભકામનાઓ...

મિત્રો,
એક અઠવાડીયા માટે મુંબાઈની યાત્રા
અને શીરડી સાંઈબાબાની જાતરા કરી આવ્યો....
શીરડીના અલૌકિક વાતાવરણમાં સુઝી આવેલી
રચનાઓ એક પછી એક પેશ કરીશ......
ખાસ વાત.....સામાન્ય રીતે હર વર્ષ હું શીરડી
૧૯૬૮ની સાલથી જાઉં છું....અને દરેક વખતે
આપણા ગુજરાતીઓ ની સંખ્યા કુદકે ને ભુસકે
વધતી જતી જોતો હોઉં છું.....એટલી હદે કે ૩૦ થી
૪૦ ટકા ગાડીઓ ગુજરાતની હોય છે....પણ....
આ વખતે ક્રિસ્ટમસ અને ન્યૂ યર ના દિવસો
દરમિયાન તમે નહી માનો પણ સમ ખાવા બે થી
ત્રણ ગાડીઓ ગુજરાતમાથી જોઈ અને રડ્યા ખડ્યા
ગુજરાતીઓ દેખાયા.......ખબર નહી કેમ..??
કદાચ "રેલમ છેલ" છબીલો ગુજરાતી...!!!!
ખેર બાબાની પવિત્ર જગ્યાએથી સ્ફુરેલી પહેલી
રચના.....

ભીડમાં ભરચ્ચક ભરી ભક્તિ હતી
સાંઈ તારા નામની શક્તિ હતી

કોઈ ગેબી હાથ આજે સેંકડો
દિલ તણી રજુઆતને લખતી હતી

શિશ ચરણોમાં ઝુકાવી નીકળ્યા
હર લલાટે સંતની તકતી હતી

એક શ્રધ્ધા ને સબૂરી પર જુઓ
કેટલી આકાંક્ષા ટકતી હતી

જે ફકીરી લાકડે પ્રગટી હતી
આજ સોના મહોરથી ધખતી હતી

પાર કરવા આજ ભવસાગર હવે
એક "બાબા" નામની કશ્તિ હતી