સ્મિત એનુ ભલભલું ખાળી શકે
કેટલા અટ્ટહાસ્યને વાળી શકે

પાંપણોના મ્યાનમાં એની નજર
સેંકડો લાશો હજી ઢાળી શકે

આગીયા સૂરજ થવાની હોડમાં
ક્યાં સુધી અંધારને ટાળી શકે

દોસ્ત ખિસકોલી થવું મંજુર છે
કો’ક રમતા-રામ પંપાળી શકે

હસ્તરેખા ક્યાં તિલસ્મી આંખ છે
કે થવાનુ શું ?, બધું ભાળી શકે

લાગણીથી તરબતર ભીની ચિતા
રે ! નિ:સાસો આપનો, બાળી શકે

મૌન કંઈ કિલ્લોલ કરતું ના કદી
શબ્દના બે ઘુંટ ભરતું ના કદી

આંખનું અશ્રુ, ને દરિયો રણ મહીં
એક પણ સહેજેય ઠરતું ના કદી

એજ પીડા કાયમી પીળાશની
પાન લીલું ક્યાંય ખરતું ના કદી

વા સમી અફવા ને મળતો ઢાળ પણ
સાવ નક્કર સત પ્રસરતું ના કદી

ત્યાં કશુંક ભાળી ગયો માનવ હશે
એમ નહીંતર કોઈ મરતું ના કદી

ક્યાં લગ કરશો બાપુ બાપુ
ઢીલી થઈ ગઈ બધ્ધી ચાંપુ

નાટક બહુ ભજવાશે, તેદિ’
સારું છે આવે ના છાપું

મનમાં બોલો ઉદ્ઘાટનમાં
બોલ તને ક્યાંથી હું કાપુ

અગ્નિદાહે એકજ વાતો
હું તાપુ, ના ના હું તાપુ

ખિસ્સા, દલ્લો સૌ છલોછલ
બાકીના ક્યાં ભરશો પાપુ

બાપુ, મારૂં કાંઇ ન હાલે
પૂષ્પો સમ શબ્દોને આપું

માનો "ગરબો"

રે માના ગરબામાં કેમ પડ્યા કાણાં
જાણે ગોળીઓથી હૈયા વિંધાણાં....રે માના ગરબામાં

પહેલી ગોળીએ માની આરતી પિંખાણી’તી
ડીસ્કોના ઠેર ઠેર ગાણાં...
બીજી ગોળીએ મૂકી ભક્તિને હોડમાં ને
શકુનીએ નાખ્યાતાં દાણા....રે માના ગરબામાં

ત્રીજી ગોળીએ લીધાં શ્રધ્ધાના પ્રાણ
જુઓ ઉભા લઈ ઝેર બધે રાણા...
ચોથી ગોળીએ માના વાહન ચોરાયા
બધે બાઈકુનાં ફૂંકણાં ગંધાણાં....રે માના ગરબામાં

પાંચમીએ ખોલ્યાતાં બિયરના બાર
ક્યાંય ભાળોના પરસાદી ભાણાં....
છઠ્ઠીએ ગભરૂઓ છેતરાણી સાવ
પછી લાગણીના જાળાં ગુંચવાણાં....રે માના ગરબામાં

સાતમીએ તોડ્યાતાં સપ્તકનાં તાર
સૂર ઘોંઘાટી કાનમાં ઘોળાણાં....
આઠમી અડપલાંના રૂપે અથડાય
કેમ મૂંગા છે સમજુ ને શાણાં....રે માના ગરબામાં

નવમી નચાવતી’તી નફ્ફટીયા નાચ
બધે બેશરમી ટોળા ઉભરાણાં...
દસમી ગોળીએ હણ્યાં રામનાં રખોપા
જીવ સહુનાં પડીકડે બંધાણાં....રે મના ગરબામાં

ખેલૈયા ખેલંતા ખેલ ભાતભાતનાં ને
ભક્તો તો સાવ રે નિમાણાં...
માતાજી કરજે સંહાર તુ અસૂર તણો
ખાશું સૌ ગોળ અને ધાણાં....રે માના ગરબામાં

MRUTYU

અંબાડી તૈયાર , કે માણસ ચેતી જાજે
જાનૈયા છે ચાર , કે માણસ ચેતી જાજે

હરખાતો ના આજ કે બંધન છુટ્યાં તારા
બાંધે કરશે પાર , કે માણસ ચેતી જાજે

ટીંપુ એકે લોહી તણુ ના છોડ્યું કિંતુ
પાશે ગંગાધાર , કે માણસ ચેતી જાજે

મુખમાં ન્હોતો એક દિલાસો તારા દુ:ખમાં
કરશે જય જય કાર , કે માણસ ચેતી જાજે

અંધારું છો હોય જીવનમાં , ચિતા અચુકથી
જલશે પારાવાર , કે માણસ ચેતી જાજે

સંબંધી ને યાર સગાં સૌ પાછા વળશે
આતમ તારો યાર , કે માણસ ચેતી જાજે

સંતાપો કંકાસ ઘણો આ નરક મહીં , ત્યાં
જલસા અપરંપાર , કે માણસ ચેતી જાજે

બચપણ

હજીયે હું શોધું છુ બચપણ ચમનીયા
સબંધો વિનાનું એ સગપણ ચમનીયા

એ કડવી લિંબોળી, તુરી આંબલીઓ
બધું લાગતું તોયે ગળપણ ચમનીયા

સદા ધૂળ ધોયા ને સેડાળા ચહેરા
કદીયે ના જોયું તું દર્પણ ચમનીયા

ધૂરા દઇ ને કહે, હાંક સંસારી ગાડું
અમે કેદિ' માંગ્યુતું વડપણ ચમનીયા

ફરી એક બચપણ જો આપે પ્રભુ, તો
પલકમાં વિતાવું આ ઘડપણ ચમનીયા..

ઘડપણ

અંગત ગણું તો, જામ છે
કેવો પ્રભુ અંજામ છે

ટહુકા વિણુ છું યાદનાં
બાકી રહ્યું ક્યાં કામ છે

શબ્દો હવે હાંફી ચુક્યાં
લિખિતંગ પર આરામ છે

શ્વાસો લઈને છોડવા
બસ આટલો વ્યાયામ છે

આંખે સફેદી, કેશ પણ
શમણાં બધાયે શ્યામ છે

સેતુ સમયનાં બાંધતાં
અંતે તો સૌ ’હે રામ’ છે

युं हम चले जो हवा चली
शहर शहर और गली गली

फिझाँ भी अपनीथी हमनवा
छुआ तो गुमसुम खिली कली

चरागे रोशन मैं हुस्नका
शमा भी हमसे बहुत जली

लबोंने हंसके जो कहे दीया
जो बात कहेनीथी वो टली

चलो नया कुछ करें अभी
ये शाम वैसे भी है ढली

अपने हाथोंकी लकीरोंको भुलाकर देखो
जिक्र मेरा ही नहीं, फिरभी बुलाकर देखो

अश्क आखोंमे कंहा, रेतका सागर है भरा
सिर्फ आंधी ही उठेगी कि रुलाकर देखो

गुनगुनाएंगे तेरे ख्वाबमें अक़्सर नगमे
अपनी भीगी हुई पलकोंपे सुलाकर देखो

खुदकी तनहाईयां शागिर्दे सफर होती है
अपने बिस्तरपे कभी उनको सुलाकर देखो

कब तलक चांदसे उम्मीद लगाए रखो
ये बदन रोशनी जुगनुमे धुला कर देखो

એજ રસ્તા પર જવું, વારૂ થયું
છેક તારા ઘર સુધી, સારૂં થયું

એ દિવસ સાગર કિનારે હું રડ્યો
તે દિવસથી જળ બધું ખારૂં થયું

લાગણી લીલાશની કાજે ખરી
પાન સુક્કું આજ વ્યવહારૂ થયું

બંદગી , માળા, કરી જે ના શક્યું
એક ઘૂંટે, કામ પરબારૂં થયું

આપણા મેળાપથી આજે પ્રિયે
સ્વપ્ન મારૂં સાવ નોંધારૂં થયું

કાંઈ પણ ન્હોતું અમારૂં , આખરે
’સ્વ’ લગાડી, નામતો મારૂં થયું !!

दिलकी महेफील जमी है की कब आओगे
आपकी ही कमी है की कब आओगे

ना बीछाई जो फुलोंकी चादर तो क्या
आसुंओकी नमी है की कब आओगे

था बहाना, न मीलनेका, बारीश अगर
अब तो वो भी थमी है की कब आओगे

दिलभी धडका है, चहेका पपीहा उधर
रात भी शबनमी है की कब आओगे

लूट लेगी ये दुनिया ये महेलो तख़त
बाकी दो गझ झमीं है की कब आओगे

વધસ્તંભ ઉપર જડો કોઈ અમને
ખુદા માફ કરવા ઉભો છેજ તમને

લખી નામ મારૂં લિખિતંગ તરીકે
અમે સાવ મૂકી છે નેવે શરમને

હથેળી છે અટકળ તણાં સાત કોઠા
કરો બંધ મુઠ્ઠી, ને ભેદો ભરમને

ઝખમ તેં દીધાં, રાખવા સાવ તાજા
લગાવો કોઈ આજ ઇલમી મલમને

જીવી જઈશ એવું કે મૃત્યુની વેળા
ન કોઈ કરે યાદ મારા જનમને

નયન તારા તણુ
બની જઈએ કણુ
તમે અડક્યા કરો
ગમે અમને ઘણુ

થઈ ઉષા થકી
ઉગમણુ બારણુ
સદા પાવન કરો
અમારૂં આંગણું

ઝુલાવો પાંપણે
શરમનું પારણુ
પછી શમણું કહો
રહે શેં વાંઝણું

ચહો, રૂખ, તે રીતે
બદલીએ આપણું
ઉનાળે વાયરો
શીયાળે તાપણું

ઘણું નરસી ભણ્યો

હવે બસ હું ભણું

શબદ મારો સતત

રહે સંભારણું

હજુયે કોઈની આંખો સજળ છે
તકાજો જીવવાનો બહુ સબળ છે

ભલે અફવા સ્વરૂપે, પણ અમારું
તમારા કાન પર પડવું સફળ છે

ઘણા નખરાં સહ્યા’તાં માનુનીના
છતાંયે આયનો કેવો અચળ છે

હરણ થઈ, અક્ષરો દોડ્યા કરે પણ
ગઝલ-જળ પામશે કે નહીં, અકળ છે

પ્રભુ તેં તો ઉઘાડ્યાં દ્વાર તારા
પરંતુ મોહના આડે પડળ છે

ઘુઘવતા કેટલા દરીયા છે કિંતુ
અમોને ઓસનુ વળગણ પ્રબળ છે

R O C K ..’N....રા...સ

Hey.. ક્રિષ્ના, hey.. ક્રિષ્ના
we love you love you, હે ક્રિષ્ના.....

તારી વાંસલડીના સૂર અમુને
spelll...bound કરે ક્રિષ્ના...
ફર ફરતું પિછું, મોર મુકુટ
ammmazing....લાગે હે ક્રિષ્ના....
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના…..

ઓલી રાસે રમતી રાધા સાથે
let me dance દુલારે ક્રિષ્ના...
એના તાનપૂરે, મીરાંની સંગે
all we sing o.. હરે ક્રિષ્ના....
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના….

તારી આંગળી ઉપર પર્વત છું
don't let me down, મોરે ક્રિષ્ના....
પાપોના ડોલે કાળી નાગ
you rien them down ઓરે ક્રિષ્ના...
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના….

સોનેરી કુંભકરણ જાગ્યો ફટાકડીએ

લાખ લાખ વંદન છે બિન્દ્રા......

માણી લેજો, કે પછી રહી જાશો કાયમ,

એ કરવાનો સદીઓની નિંન્દ્રા....!!!!!

પ્રશ્ન મારો એ નથી હું કોણ છું ?
પ્રશ્ન છે, શાથી કહો છો ગૌણ છું

આંખ પંખીની ફકત થાવું હતું
ને તમે કહી દો મને, કે દ્રોણ છું

આપનુ જીવન હતું વર્તુળ સમુ
મેળ ના ખાશે કદી, હું ‘કોણ’ છું

ષડરિપુ ચારે તરફ વસતાં છતાં
કાળમાં પંકજ સમો ષટકોણ છું

જીભે તમારું નામ છે
હૈયે હજુય હામ છે
બાકી, પડે જરૂર તો
આખો ભરેલ જામ છે

પથ્થર ઉપર લખી લખી
રટવું તમારું કામ છે
કાગળ, કલમમાં સ્ફુરતાં
શબ્દોજ મારાં રામ છે

સરનામુ મારું બાપડું
ના કંઈ વિષેશ, આમ છે
નીંદર બનીને આવશો
શમણે અમારું ગામ છે

ઈજ્જતના ખુદના ચીર, જો
લુંટાય ખુલ્લેઆમ છે
માણસ, કે માણસાઈની
કોની આ કત્લેઆમ છે ?

મૃત્યુ એ બીજું કંઈ નથી
અમથો જરી મુકામ છે
ચોર્યાસી લાખ ખેપમાં
બે પળનો બસ આરામ છે

હથેળી હકીકતમાં ચોપાટ છે
નરી અટકળોની રઝળપાટ છે

સબંધોના શહેરોયે સૂના પડ્યાં
હરેક મોડ પર કોઈ કચવાટ છે

હવે મ્રુગજળોનાયે સોદા થતાં,
તરસ, છળ, હરણ, રણ માં રઘવાટ છે

તમારા વિરહમાં આ ટહુકા તો શું
ખર્યું પાન પણ એક ઘોંઘાટ છે

હવા કોણ દેતું ચિતાને સતત
તમારાજ શ્વાસોના સુસવાટ છે

આભમાં ભિનાશ જેવું છે કશુંક
આંખમાં વિષાદ જેવું છે કશુંક

ટોડલે ચિતરેલ ટહુકે મોરલા
ગામમાં વરસાદ જવું છે કશુંક

નાવ કાગળની અને ખાબોચીયા
બાળપણના સાદ જેવું છે કશુંક

એ નિતરતાં કેશ ને ભીનું બદન
જો , હજુ ઉન્માદ જેવું છે કશુંક

સાંભળી નેવા ટપકતાં થાય , કે
મૌનને સંવાદ જેવું છે કશુંક

હર્ષની હેલીઓ મુશળધાર છે
ઇશ્વરી સોગાદ જેવું છે કશુંક