મીણબત્તી ઓગળે છે શ્વાસની

જીંદગી જીવી લીધી અજવાસની

માંન્ઝીલોનો યશ મને ક્યાંથી મળે

કેડીએ ચાલ્યો હતો ઉપહાસની

આપવાની સંમતિ આપી ફક્ત

વાત ક્યા કીધી અમે વનવાસની

કંટકોથી વાત મેં શીખી લીધી

ફૂલ જેવા રેશમી સહવાસની

બંધ પરબીડિયું અમે ચૂમી લીધું

વાત જયારે નીકળી વિશ્વાસની

એમ જો માનો, તો અમને ટેવ છે

આ ગઝલ રૂપી નર્યા બકાવાસની

ક્ષિતિજો, ચોતરફ દીવાલ ધારો
ઉઘાડું આભ શિરે છે સહારો
રવિ મહેતાબ અજવાળે દિશાઓ
હરેક તારો હતો જાણે તિખારો
હવા મર્મર અમારે શ્વાસ વ્યાપે
ટહુકે, વાગતી જાણે સિતારો
રતુંબલ ફૂલ, લીલી કંદરાઓ
અલૌકિક કોણ જાણે કો ચિતારો
ફળાદી ધાનના ઢગ વિસ્તરે છે
ન ખૂટે કોઈ દિ એવો પટારો
ધારા ભીની અને મદમસ્ત માતી
સુગંધે સ્નેહનો જાણે ઈજારો
ફક્ત તારી હવે છે ખોટ પ્રિતમ
હવે તો આપ મારે ઘર પધારો

પતિ ને પથ્થરો પર પાડ સિંદુરનો ઘણો
દરજ્જો દઈ દીધો પળવારમાં દેવો તણો..!!

હતી ના એક-તારી, બે કે ત્રણ ની ચાસણી
ખુદા મજબુત છે આ બંદગીનો તાંતણો

હરફ ઉચ્ચારતા નહોતા છતાં લોકો અહીં
અમારા મૌન પરથી કાઢતા’તાં તારણો

લીધી તસ્બી અમે, પ્યાલો મુકીને જામનો
અમારો હાથ જાણે લાગતો’તો વાંઝણો

ભલે સંજોગની ચોપાટમાં હું હારતો
સમય પણ આવશે એ દોસ્ત જો જે આપણો

વેલ્લી સવાર...!!!

ઝાકળની રંગોળી ફુલડે, સુરજ ઠેબું મારે
રંગ બધો ઉડે આકાશે રાતો, રોજ સવારે

શીતળ મીઠો શ્વાસ અનિલનો, રોમ રોમ અજવાળે
દસે દિશાએ પાંખો વિંઝુ, કલરવને સથવારે

પનિહારીની કેડ ઉપરથી પાણીડા છલકાતાં
છલકાતાં ઝાઝા રે એથી લટક મટક લટકા રે

ભાંભરતાં વાછરડાં ગજવે આંગણ ને શેરીઓ
રણક રણક રણકે ઘંટડીઓ ગાયોની સૌ હારે

મંદિરની ઝાલર બાજે ને "ઓમ" ઉગે નાભિએ
કંઈક અલૌકિક સઘળે વ્યાપી, હૈયું કેવું ઠારે

છ સત્તરની-સાત વીસની ગાડી મુકી, આવો
સ્વર્ગ નહીં, પણ સાવ ઢુંકડું, ગામ તને સંભારે

એકલા તાણે, અગર ચાદર વણો
તો તમારી જાતને અલ્લાહ ગણો

વાયરા સાથે સબંધો બાંધતાં
આભમાં પહોંચી શકે છે રજકણો

સ્વપ્ન મારાં થનગને, વાસ્તવ થવા
ક્યાં હજી સમજી શકી છે પાંપણો

હાથ હુંફાળો દીધો તમને અમે
એટલો વિસ્તાર છે, બસ આપણો

મૌન જ્યારે હોઠ પર આરૂઢ હો
શબ્દ લાગે છે અતિશય વામણો

એક ઘુંટે સેર જન્નતની કરે
એ પછી ક્યાંથી ખુદાને કરગરે..?

બાળપણ, ઘેઘૂર વડલો થઈ ઉભો
જે અમે વાવી ગયા’તાં પાદરે

શ્વાસ ને ઉચ્છવાસનુ લોલક સતત
હાજરી અસ્તિત્વની હર પળ ભરે

ધાક પણ કેવી ગજબ છે મૌનની
બે ઘડી રાખો, ને અધરો થરથરે

પ્રશ્ન પાયાનો, ઈમારતને કદી
એક પણ પુછ્યો નહીં આ કાંગરે

અમે ક્યાં જામને સહેજે હજી હોઠે અડાડ્યો છે
હજુ તો જીવ, તારી તરબતર આંખે ડૂબાડ્યો છે

પતંગા તો ફના થઈ જાય છે, ઝળહળતી શમ્માએ
મને શીળી પુનમની ચાંદનીએ પણ દઝાડ્યો છે

દરદ સાથે કરીને દોસ્તી લગભગ જીવી જાતો
તબીબોએ અમારો રોગ ના હરગીઝ મટાડ્યો છે

સબંધોનાં શિખર હું કેટલાયે સર કરી ચૂક્યો
ઘણી વેળા મને બસ લાગણીઓએ પછાડ્યો છે

પ્રતિબિંબો ફકત મારાં જ ખપ, કપરી ક્ષણે આવ્યાં
રડી લેવા ખભે ખુદના, અરીસો મેં લગાવ્યો છે

જમાનો ગાઈને સરગમ સુરીલી સુઈ ગયો ત્યારે
અમે સુર આઠમો માં દેવકી કૂખે વગાડ્યો છે

પડે પાસા બધાં પોબાર એવો હું અઠંગી છું
શકુની છું છતાં હર ચાલમાં એને જીતાડ્યો છે

હતું કારણ સબળ તારું, અભયનુ દાન દેવામાં
ક્ષણે ક્ષણ મારવા માટે મને પળ પળ જીવાડ્યો છે

ચમનમાં ખુદા તેંય રાખ્યા છે વારા
કદી કંટકો, તો કદી ફુલ મારાં

કદાપિ ન પહોંચી શક્યો મંઝિલે હું
હતાં વેષ થોડા, ને ઝાઝા ઉતારા

હરેક ડાળ ખુદની વ્યથાઓ સુણાવે
ધરાને રજેરજ, ખર્યા પાન દ્વારા

અનુભવની કાળાશ આંજી જીવનમાં
થયા એટલે કેશ, ધોળા અમારાં

સમયને ભરી શાહીની જેમ કિત્તે
પછીથી લખાયા છે સંજોગ મારાં

ગઝલ રૂપ જીવનનો મક્તા મરણ છે
કહે લોક એમાયે વાહ વાહ દુબારા

અમે પાથરી, રંગ રંગી ચીરોડી
બધી આંગળીઓ મરોડી મરોડી...
આ વર્ષની રંગોળી.....
ગમી...?????

હવે તો હસીલે, જો આવી દિવાળી
ભલે મોંઘવારી તણી ચીસ કાળી

છે મુઠ્ઠીમાં બોનસ, ને ખોબાનો ખરચો
ઉજવણીની રીતો છે કેવી નીરાળી

દિવે તેલ રેડીને અજવાળી રાતો
પુછે કોણ, કેવી પછી રાત ગાળી..?

પુરો રંગ બેરંગી રંગોળીઓ પણ
કદી એવી રંગતને ઘરમાં ન ભાળી

છ મહીનાનું રાશન, અને શાકભાજી
ફટાકે, રકમ એટલી આજ બાળી

બનાવટથી ભરપુર ખાધી બનાવટ
હજી કોઇ ઈચ્છાઓ કેમે ન ખાળી..!!

ન ઘરમાં ટકે એનુ પુજન કરો છો
પછી એ જ કરશે સતત દેવા-વાળી

ફરી આજ પહેરીલે મહોરું ખુશીનું
ઉતારી મુકી દેજે કાલે સંભાળી

ગઝલને આ વાંચી ન વાંચી ગણી લો
કહું આજ સહુને હું હેપ્પી દિવાળી

તમને હજીયે આંખમાં રાખી મુક્યા અમે
શમણે કદી ના આપને, હરગીઝ ચુક્યા અમે

કરતાલ સાંભળી ગિરી પર્વત હતા છતાં
કેડી બનીને કુંડના ચરણે ઝુક્યા અમે

છે ફર્ક એટલો મને રાધા મળી નહીં
બાકી ઘણાયે વાંસળીમાં સૂર ફુંક્યા અમે

ભરચક્ક સભામાં શિસ્તની, લજ્જાના મંચથી
મહોરું ચડાવી મૌન તણું તાડુક્યા અમે

શ્વાસોનાં હરણ ઝાંઝવે પહોંચી શક્યા નહીં
જીવનનાં રણમાં વીરડી માફક ડૂક્યાં અમે

બંદગી મારી તને મંજુર ના
તો ખુદા, તું પણ મને મંજુર ના

આ જ હો મારું પ્રતિબિંબ આયને
ઉભવું એની કને મંજુર ના

પ્રેમનો સંબંધ, નક્કર વાતથી
સહેજ સરખો વહેમને મંજુર ના

સાવ પથ્થર-દિલ તને અથડાવવું
લેશ મારી ઠેસને મંજુર ના

દિવડાનાં કરતુતો કાળા થકી
બદનસીબી મેશને મંજુર ના

ક્યાંક તો સંતાઈ 'એ' બેઠો હશે
માર્ગથી ફંટાઈ એ બેઠો હશે

આપણા સૌના નહિ તો કોઈના
દિલ મહી પન્કાઈ એ બેઠો હશે

ફૂલ ચંદન કે છતર સોને નહિ
ઝૂંપડે ઢંકાઈ એ બેઠો હશે

કેસુડાં, ચંદન લઇ ઠાલા ફરો
પ્રેમથી રંગાઈ એ બેઠો હશે

આ કલમ એણેજ પકડાવી, પછી
સ્યાહીમાં રેલાઈ એ બેઠો હશે

વેદ, ગીતા કે કુંર્રા બાઈબલ પઢો
થઈને અક્ષર ઢાઈ એ બેઠો હશે

બંદગીને જો તમે તાણે વણો
ચાદરે ગૂંથાઈ એ બેંઠો હશે

માનવી તારા અનૈતિક ધામમાં
હર ખૂણે લજવાઈ એ બેઠો હશે

अब एक ही तमन्ना
कि मर न जाए अन्ना

मीठी छुरी सजाई
लाठी है उसकी गन्ना

बरसोंसे की लिखाई
ये आखरी है पन्ना

क्युं ग़ुम हुए सितारे
दिखता न खान-खन्ना

बेचें न देश कोई
रहेना है अब चौकन्ना

"અણ્ણાષ્ટમી પર્વ"

અનશની ચક્રને આંગળી પર ધરી
તેં પ્રતિગ્યા લીધી દ્વંસની આકરી

ઊંચકે ભ્રષ્ટના પહાડને અંગુલિ
ને અસર કંસને થઈ જતી પાધરી

કાળીયા નાગને કોઈ જાણે નહીં
ગોપ-ગોવાળીએ આંધળી આદરી

સંત, નેતા, ગુરૂ, પક્ષના મોવડી
એક પણ સખ્શએ તક ન જાતી કરી

આમ માનવ ખુણે, રાહ જોતો ઉભો
કાશ મળશે હવે દૂધને ભાખરી

જ્યાં સુધીમાં તમે જાગશો ત્યાં સુધી
દેશ આખો જશે "લોક" આ કાતરી

અમે નીકળી પડ્યાં, રસ્તા ઉપર લઈને ચરણ
અમારે પુછવાનું ક્યાં કોઈ છે આવરણ

ભલે પહોંચી શક્યા મંઝિલ સુધી ના કોઈ દિ’
પરમને પામવા દોડ્યા, અમે એવા હરણ

બધા સંજોગની રેખાઓ કાજે મેં જુઓ
હથેળી નામનું કેવું બિછાવ્યું પાગરણ

ઘુઘવતા સાગરે કાયમ વમળમાં રાચતાં
કદી જીવી જુઓ થઈને સતત વહેતું ઝરણ

મરેલા માનવી માફક જીવેલા આપણે
હતી બસ આખરી ઈચ્છા કે જીવવું છે મરણ

અમને જીત્યાનો રંજ છે
આ લાગણી શતરંજ છે

જો મૌન નો તણખો ખરે
વાણી દરભનો ગંજ છે

શબ્દો કલમને દિવડે
પ્રગટ્યા કરે એ પૂંજ છે

ખંજન તમારા, મા કસમ
વૃંદાવનોની કુંજ છે

જીવતર કદાપિ ના, ભલા
મૃત્યુ સદા ચિંરંજ છે

શ્વાસ ને ઉચ્છવાસ સાથે સાંકળ્યો ઈશ્વર તને
પંખીઓના નાદમાં મેં સાંભળ્યો ઈશ્વર તને

આમ તો પથ્થર જગતમાં કેટલા જોયા અમે
સહેજ શ્રધ્ધા આંજતા સાથે, કળ્યો ઈશ્વર તને

બંદગી,માળા, વજુ, તિલક ધજા ને હજ થકી
કેટલી નોખી રીતે સહુએ છળ્યો ઈશ્વર તને

આજ માથુ મસ્જીદે શાથી ઝુક્યું, કોને ખબર
જામ પીધો જે અધુરો, એ ફળ્યો ઈશ્વર તને

હો ભલે દાતા, જગતનો તાત, શક્તિમાન તું
પણ દરજ્જો માનવીઓથી મળ્યો ઈશ્વર તને

આયનો તુટ્યો તિમિરનો, સુર્યના એક વાર થી
સેંકડો કરચો ઉડી, પડછાયા થઈને ત્યારથી

લાગણીનો રથ લઈ, સંબંધના કુરૂક્ષેત્રમાં
કંઈ ઘવાશે દિલ, અગર હો કૃષ્ણ જેવો સારથિ

પાંપણો ઢળતી, શું અશ્રુ એવા ભારેખમ હતાં ?
પુષ્પ ના ઝુક્યા કદીએ ઝાકળોનાં ભારથી..!!

જે નમાજે ના ઝુક્યા હરગીઝ ભલા સાકી, ઝુકે
એક બસ તારે ઈશારે, ભલભલાઓ મ્હારથી

જીંદગીમાં લઈ બધું લેવાની આદત ગઈ નહીં
મોત પણ ખુદનું કરી પોઢી ગયો’તો સ્વાર્થી

નગર...આજે

નગર આખું ઓકે, ધૂમાડો ધૂમાડો
જલે કેટલા દિલ, ગણતરી તો માંડો

સબંધોનાં દ્વારો છે જડબેસલાકે
હવે કોઈ બારી અમસ્તી ઉઘાડો

સમયને લઈ શ્વાસમાં, હાંફતો એ
વિસામા સમુ કોઈ એને સુઝાડો

રગેરગમાં બેજાન, જીવતો આ માણસ
જરા લાગણીઓનો આસવ પિવાડો

અહીં એક માનવ અભાગી સુતો છે
મઝારે હરેક એવી તકતી લગાડો