એકેક તારી યાદને ઠાંસી, ભરી અમે
ને પૂછ તું હવે કે ભલા કોણ છો તમે.?

મુઠ્ઠીયે હજુ બંધ છે, ને શ્વાસ પણ પ્રથમ
કહી દો ખુદાને કાલથી બાજી બધી રમે

પહેલા લહેર ઉગમણી જતી આપની ગલી
અપમાન આખો બાગ સરેઆમ શેં ખમે..?

જે ભોગવી રહ્યા છીએ એ આપણી નથી
દેવાની ભૂલ પાંસળી, કીધી'તી આદમે...!!

રણમાં અફાટ ઉંઘના, શમણાના મૃગજળે
ખોબો ભર્યો ત્યાં કોઈ જગાડ્યો નરાધમે

બાંધી ને મુશ્કેટાટ , લઇ નામ રામનું
બેબસ કરી દીધો'તો મને આખી આલમે 

જાત બાવળ પર લાગણીનું ફૂલ..!!
કોણ કાંટાને કહી ગ્યું કે ખુલ..??

એક મુઠ્ઠીની છોડી દે આશ 
હાથ રેખાઓ તારી, તાંદુલ

ક્યાંક અવસરનો નક્કી અણસાર
આજ લટકાવી આંખોએ ઝૂલ

સ્હેજ પરવાને ચાહ્યો આગોશ
ત્યાંજ થઇ ગઈ'તી શામ્માથી ભૂલ 

સાવ સરગમના સુક્કા રે પાન 
ડાળ ઝંખે છે પાછી બુલબુલ 

એકનો બમણો બની, પડઘો હંમેશા ચીખતો
આમ ધંધો મૌન સામે ચાલતો બહુ ધીકતો 

હું અને પ્રતિબિંબ, કાયમ ખેલતાં ચોપાટને
હું કદી'ક હારી જતો, પણ "હું" સદાયે જીતતો

રાતના એ વાણિયાથી કમ નથી હોતો કદી
આગિયો, તડકો બધાને વ્યાજ ઉપર ધીરતો 

ના મને વરદાન છે હિરણ્યકાશીપુ તણું 
રે સમય, સંજોગના ન્હોરે ગમે ત્યાં ચીરતો 

તોડજે દીવાલ, પણ બારી સલામત રાખજે
પ્રેમના પ્રકરણ બધાયે ત્યાંજથી તો શીખતો 

જિંદગી તો એ જ બાવન પાનની છે થોકડી
બસ ખુદા હર શખ્સની બાજી જરાસી ચીપતો...

લાગણીનુ, "આંખ", સરનામુ હતું
અશ્રુઓ વિણ સાવ નક્કામુ હતું

છળકપટ સરેઆમ થાતું રૂબરૂ
આયને પ્રતિબિંબ જો, સામુ હતું

માંડ લાગ્યુ હાથ એક પરબિડીયું
કમનસીબે એ ય નન્નામુ હતું

જે હતું ચિતરેલ જમણા હાથમાં
એ ઉધારેલુ બધું નામુ હતું

મોત યાને સાવ નાનકડું, ક્ષણિક
શ્વાસ છેલાઓનું હંગામુ હતું

છેક નાની ભૂલ પણ સ્વિકાર કર
ક્યાંક ડોકાતા અહમ પર વાર કર

હું પણુ હુલ્લડ બની ફેલાય છે
જ્યાં તને દેખાય ત્યાં તું ઠાર કર

બે ચરણ, ને દોસ્ત ત્રીજો હો પછી
હાથ રાખીને ખભે, શ્રીકાર કર

દુશ્મની નિભાવવા કરતા હવે
તું સબંધો, દો દુની ને ચાર કર

જીંદગી, તુ મોતના ડરથી જિવ્યો
એટલો તો આખરે ઇકરાર કર...

હું જ મારું મન કળી શકતો નથી 

છું બરફ, કિન્તુ ગળી શકતો નથી

આયખું દર્પણ સમું વિત્યું છતાં

બિમ્બની માફક છળી શકતો નથી

એકધારો, હું સમયનું ત્રાજવું

કોઈ પણ બાજુ ઢળી શકતો નથી

કમનસીબે હું જ એ પડઘો હતો

જે કદી પાછો વળી શકતો નથી

એક પગ મેં જ્યાં ઉપાડ્યો, ત્યાં મને

ધ્રૂવ કહી દેતા, ચળી શકતો નથી

પ્રેમથી મુક્યો ચિતા પર, પણ હતો

પ્રિતનો દાઝ્યો, બળી શકતો નથી

કોઈ બી વાવ્યા વિના વટવૃક્ષ કર, એ વ્હેમ છે

વૃક્ષ વિણ છાયા સતત આપ્યા કરો, એ પ્રેમ છે

 

પ્રિતના ચશ્મા ચડાવુ, તોય ના દેખાય તું

બારીઓ ચોરસ તમારી, ગોળ મારી ફ્રેમ છે

 

કેમ છો? પુછો, ને પડઘો કાનમા પાછો ફરી

એટલુ કહી જાય કે ભેખડ કુશળ ને ક્ષેમ છે

વાદળોની ગાંસડી દઈ, મેળવો ફોરાં પરત

આમ ચોમાસું ફકત એક આપલે ની ગેમ છે

આશ નહી, કોઈ ખાસ નહી, અહેસાસ નહી કે શ્વાસ નહી

આલમે તારી મઝારે એ ખુદા બહુ રહેમ છે

શ્વાસને ટેકે ગુઝારી જીંદગી

લાગતી કેવી અકારી જીંદગી

મિત્ર થઈ ચાલે સફરમાં, હમસફર

હાથમાં લઈને કટારી, જીંદગી

છે શકુની ચોતરફ સંજોગના

દાવમાં સહુએ લગાવી જીંદગી

જ્યાં ફળી, ત્યાં બા અદબ પૂજાય છે

ના પચી ત્યાં છે નઠારી જીંદગી

સાંકડા સંબંધની ગલીઓ મહી

ક્યાંક અટવાતી બિચારી જીંદગી

એ ગમે, કે ના ગમે પણ સત્ય છે

મોત સુધીની સવારી જીંદગી

જ્યાં અમે કપરી ક્ષણો વાવી હતી

ત્યાં ફસલ, સંજોગની આવી હતી

 

રાતભરની વેદના કાળી સહી

ફુલ પર સંવેદના સ્ત્રાવી હશે

 

સાવ બોખે મ્હો, ફકત શ્રધ્ધા થકી

વણફળી ઇચ્છા સતત ચાવી હતી

 

હાથ લંબાવ્યો હતો પીવા અમે

ને ખુદા, તેં પ્યાસ પકડાવી હતી

 

જીંદગીની શેરીઓ પુરી કરી

મોતની સાંકળ મેં ખખડાવી હતી

દસે આંગળી ઓછી પડતી
બધી લાલસા વેઢે સડતી

કહી સ્પર્શનો પર્વત અમને, 
બની ટેરવું, ક્યાં ક્યાં અડતી

પ્રભુ તુંય છે લક્ષ્મણ જેવો 
હથેળીઓમાં રેખા નડતી 

બદન તાપવા શ્વાસે તારા 
ચહું ગ્રીષ્મ આછી કડકડતી 

રહું મઝારે સમથળ કાયમ
પછી હોય ક્યાં પડતી ચડતી

ક્યાંક મળ્યા'તાં મોઘમ મોઘમ

તોય રહો છો ચોગમ ચોગમ

એક કળી, થઇ ફૂલ મજાનું 

દાદ દીધી મેં, "ફોરમ" "ફોરમ"

રાસ રમું, પણ તારી સાથે

હાથ બળ્યાનું જોખમ જોખમ

સ્હેજ હજુ પાલવ સરકે, ને

ત્યાંજ છલકતી, મોસમ મોસમ

શ્વાસ હલેસે હાંકે રાખ્યું 

આજ સુધી, બસ લોલમ લોલમ..!!

ફાજલ પડી'તી, શબ્દોની પસ્તી
ગુંથી ગઝલ મેં, સૌથી આ સસ્તી

મુઠ્ઠી ભરી રણ, લીધું ફક્ત મેં
મૃગજળમાં તોયે ડૂબી'તી કશ્તી 

દર્પણની બીજી બાજુ જવામાં
ભૂલી ગયો હું, મારી જ હસ્તી

તારી અઝાં કે, પૂજા વિધિથી 
ચડિયાતી મારી છે મય પરસ્તી

મારા શહેરની એકલતા કરતાં
તારા નગરની પાંખી છે વસ્તી 

શંકરો, કેશવ, ને અર્જુન, હે....ન મો 
કો'ક દિ' તો એક થાળીએ જમો..!!

છે ખબર માહિર છો ચોપાટમાં 
એક દા' તો કો'કને માટે રમો 

વાકનાં બાણો પ્રથમ લાગ્યા રૂડાં
પણ હવે આવે છે સહુને અણગમો 

રાજ્યના સરવરમાં ઉભો, બગ બની
માછલીને તો હતો ઘા કારમો 

લાકડા છુટ્ટા ને ભારાની હવે
વાત સમજાશે તુરત થોડું ખમો...!!!

ભૂલા પડ્યા તારા વિચારો આજ તો 
એના નગરમાં ભીડ છે, તું ના જતો

છે સ્તંભ ને, છે ઓલિયો, પથ્થર ઘણા 
તારે હવે કરવો રહ્યો છે ઘા જ તો

અલ્લાદીને પ્રાગટ થવું છોડી દીધું
જુના દીવા નાહક ઘસીને માંજ તું 

બચપણ લઇ, બે આંગળીએ ધ્રુજતી
આજે હજુયે આંખમાં હું આંજતો 

પડઘો પડે  કાળો કલુષિ રાત થઇ 
કેવી મજાની હોય છે આ સાંજ તો 

ફરી બહાનું મળ્યું'તું દોડવા અમને સતત રણમાં

અમારે આંજવા'તા ઝાંઝવા આ કોરી પાંપણમાં 

જરા સંગાથ માગ્યો બે ઘડી, તે હાથ દઈ દીધો

અમે પામી ગયા'તા આપની કીમીયાગરી ક્ષણમાં 

બધી તે વાત સમજાવી હતી ઇતિ સુધી, અથ:થી 

છતાંયે શોધવાના છે સવાલો તારા કારણમાં 

ભલે જાહેરમાં ચર્ચા કદી હોતી નથી મારી 

અમારું સ્થાન તો નક્કી હતું હર એક ચણભણમાં 

પ્રતીબિમ્બોયે સુધ્ધા દંભમાં રાચી રહ્યા આજે

હવે દેખાય જે, સાચું નથી હોતું એ દર્પણમાં 

કહો તો શ્વાસને બે પળ હું તરછોડી શકું
ગઝલ સાથેનો નાતો કઈ રીતે તોડી શકું..??

દુઆ કર એ ખુદા, સૌ દોસ્ત છે માટીપગા
મટુકી હું ચડી ખુદ પર, હવે ફોડી શકું

સફરમાં કંટકો સંજોગના અઢળક છતાં
હજીયે હામ છે, કે રાહ પણ મોડી શકું

સબંધો થઈ ગયા પ્રતિબિંબ શા, દર્પણ ને રણ

હરણ થઈ, ઝાંઝવા પાછળ ફકત દોડી શકું

"મને ડીસ્ટર્બ ના કરશો", એટલુ દેજો લખી
મઝારે જઈ, પછી તકતી નહીં ચોડી શકું...!!

બે ત્રણ રેખા હાથોમાં તેં આપી, ભગવન
વિસ્તરવાની સઘળી પાંખો કાપી ભગવન

ઇજ્જતને બેઇજ્જત કરવા ધાર્યુ છે તેં...!!
રણ વચ્ચે સાકીની મુરત સ્થાપી ભગવન..?

શબરીના સમ, જીવતરના જંગલમાં, આંખો
થાકી ગઈ તમને ટાંપી ટાંપીને ભગવન..

અમને તો બસ હાથ મશાલી થાવુ’તું બસ,
ભડભડ કાં આ લીલા આખી ચાંપી ભગવન..

તલનો અમથો છાંટો થઈ ગ્યો એના ગાલે
ખ્યાતિ આખા જગમાં મારી વ્યાપી ભગવન...

ટહુકાને પૂછ્યું, શું તારા છે મોલ..?
ટહુકી ને ટહુકાએ કીધું, 'અણમોલ'

લખશે, એ ભુંસાશે, રહી જાશે દોસ્ત
જીવતરની પેન્સિલના કર્મોનો છોલ

ઈશ્વર તે સહેજે પણ પૂછ્યું જો હોત
તારે શું બનવુ ભઈ, દાંડી કે ઢોલ ..!!

સપના જો સાચુકલા કરવા હો તો જ

ધીરેથી આંખોની પાંપણને ખોલ

ચુંબનથી હોઠોએ ઉજવ્યું'તું મૌન
ઘટના પર તારું શું કહેવું છે, બોલ.??

Like · · Share

........#.#.....૯/૧૧ .....
માનવના માનવ સાથે સંદર્ભો ખૂટ્યા
ગૌરવ ને સિદ્ધિના રૂપે ટાવર તૂટ્યા

સ્થાવર ને જંગમના યુધ્ધે, લાગણીઓના
દંભોથી ભરચક્ક, એવા પરપોટા ફૂટ્યા

ચપટીમાં કુંપળની પેઠે મસળી નાખી
બેરહેમીથી ઈન્સાની ફૂલોને ચુંટ્યા

પથ્થર દિલ..., તારા પથ્થર દિલ બંદાઓએ
મજહબના ખંજરની અણીએ મજહબ લુંટ્યા....

ઉઠી છે જે આંધી, ગલીમા તમારી
હાવામાં લખેલી વ્યથાઓ છે મારી

તમે ના દીધી દાદ, તે ના જ દીધી
કહો કોણ આપી ગયુ’તું સુપારી..??

પ્રતિબિંબ જ્યારે ઉઠાવે સવાલો
અરીસેથી હટવાનુ લેજો વિચારી

ગગન આખું આવીને ઉભુ’તું દ્વારે
હજી તો અમે ફક્ત પાંખો પ્રસારી

મઝા જીંદગીની તો એ છે, કે સહુએ
અકારી હતી તે છતાં ના નકારી..!!