R O C K ..’N....રા...સ
Hey.. ક્રિષ્ના, hey.. ક્રિષ્ના
we love you love you, હે ક્રિષ્ના.....
તારી વાંસલડીના સૂર અમુને
spelll...bound કરે ક્રિષ્ના...
ફર ફરતું પિછું, મોર મુકુટ
ammmazing....લાગે હે ક્રિષ્ના....
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના…..
ઓલી રાસે રમતી રાધા સાથે
let me dance દુલારે ક્રિષ્ના...
એના તાનપૂરે, મીરાંની સંગે
all we sing o.. હરે ક્રિષ્ના....
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના….
તારી આંગળી ઉપર પર્વત છું
don't let me down, મોરે ક્રિષ્ના....
પાપોના ડોલે કાળી નાગ
you rien them down ઓરે ક્રિષ્ના...
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના….
જીભે તમારું નામ છે
હૈયે હજુય હામ છે
બાકી, પડે જરૂર તો
આખો ભરેલ જામ છે
પથ્થર ઉપર લખી લખી
રટવું તમારું કામ છે
કાગળ, કલમમાં સ્ફુરતાં
શબ્દોજ મારાં રામ છે
સરનામુ મારું બાપડું
ના કંઈ વિષેશ, આમ છે
નીંદર બનીને આવશો
શમણે અમારું ગામ છે
ઈજ્જતના ખુદના ચીર, જો
લુંટાય ખુલ્લેઆમ છે
માણસ, કે માણસાઈની
કોની આ કત્લેઆમ છે ?
મૃત્યુ એ બીજું કંઈ નથી
અમથો જરી મુકામ છે
ચોર્યાસી લાખ ખેપમાં
બે પળનો બસ આરામ છે
આભમાં ભિનાશ જેવું છે કશુંક
આંખમાં વિષાદ જેવું છે કશુંક
ટોડલે ચિતરેલ ટહુકે મોરલા
ગામમાં વરસાદ જવું છે કશુંક
નાવ કાગળની અને ખાબોચીયા
બાળપણના સાદ જેવું છે કશુંક
એ નિતરતાં કેશ ને ભીનું બદન
જો , હજુ ઉન્માદ જેવું છે કશુંક
સાંભળી નેવા ટપકતાં થાય , કે
મૌનને સંવાદ જેવું છે કશુંક
હર્ષની હેલીઓ મુશળધાર છે
ઇશ્વરી સોગાદ જેવું છે કશુંક
વરસતે વરસાદે
વરસે કેવો અનહદ અનહદ
સૌ પાર કરી સરહદ સરહદ
ઘન ઘોર થઈ
ઉમટે આંગણ
લીલો દરિયો
છલકે પ્રાંગણ
સૌ બાળ, બળુકા વડમાથા
નાચત મન મૂકી થૈ તાથા
યૌવન પલળે
નજરૂ નિતરે
કોઈ છાનગપત
કોઈ અળવીતરે
બીજું નભ થઈ, નેવાં ટપકે
જલ બિંદુ સમ દિવા ઝબકે
મન મોર શબદ
થઈ ટહુકંતા
ને ગઝલ રૂપે
એ થનગનતાં
પાકુ થઈ ગ્યું છે લગભગમાં
ઈશ્વર જેવું કૈં છે જગમાં
વર્ષો પછી ઘર ખોલતા લાગ્યું કે હું બેઘર હતો
જે ધુળ ત્યાં જામી હતી, એ લાગણીનો થર હતો
ફફડી ઉડ્યાં કોઈ ખુણે પારેવડાં યાદો તણાં
આખું સદન અજવાસથી શણગારતો અવસર હતો
આંગણ હજી પડઘાય છે લંગોટીયાના સાદથી
જર્જર છતાંયે આજ પણ વડલો ઉભો પગભર હતો
થાપા હતા બે વ્હાલના, ને એકલો બસ ભીંત પર
વલખી રહ્યો પ્રતિબિંબ માટે આયનો નશ્વર હતો
આશિર્વચન માબાપનાં ઘંટારવો કરતાં હતાં
ને ગોખમાં મંદીર તણાં બચપણ સમો ઈશ્વર હતો
તમે તો ઘણા ફુલ વેર્યા’તાં જો ને
અમે તારવી ના શક્યા કંટકોને
નજરની કટારી, એ છણકો, ગરુરી
ભલા ખુબ માણેલી છે એ હરકતોને
સિતમ બહુ સહ્યાં છે રિવાજોને નામે
ખરું નામ દીધું તમે તરકટોને
હ્રદયથી ઉઠ્યા જે ગઝલ નામધારી
તમે દાદ આપી, ઝીલ્યા સ્પંદનોને
કીશનની હથેળીથી મટકી સુધીમાં
ફ્ળ્યો’તો જનમ એ બધા કંકરોને
ચિતાએ ઉભેલા બધાને ખબર છે
ખુલે આમ તોડ્યા મે સૌ બંધનોને
