હોઠે ના આવેલી વાતો કહું છું તમને 

અધકચરી જે વિતી રાતો, કહું છું તમને 

સંજોગોએ મારી ઉપર એવી કીધી

દર્પણમાં ખુદથી શરમાતો, કહું છું તમને

જીવન આખું શોધ્યો નહી મેં, માની લીધું

ઈશ્વર પણ શાથી સંતાતો ?, કહું છું તમને

સ રે ગા મા પ ધ ની સા ગાયું  સૌએ 

સુરની વચ્ચે હું શું ગાતો, કહું છું તમને

ઉતરડો તો લોહીથી લથબથતો, એવો

શબ્દોની સાથે છે નાતો, કહું છું તમને  

હવે તો શ્વાસ લેવો એય મોટી ભૂલ છે

જીવનની હર ક્ષણો જાણે કે એપ્રિલ ફૂલ છે  

વહાણા વહી ગયા એને ઉભ્યાને, તે છતાં 

તમે માનો કે ના, દર્પણ હજી મશગુલ છે..

મળ્યા જે સ્વપ્ન છીપે ઊંઘના દરિયા તળે 

પલક પર એ જ મોતીની સજાવી ઝૂલ છે  

કહે કંટક, ભલે હો માં જાણ્યા કિન્તુ સદા

અમારી દુશ્મનીમાં મોખરે સૌ ફૂલ છે

અમે ડૂચો કરી કાગળ  છુપાવેલો દીધો

ઉઘાડો, લાગણીથી તરબતર તાંદૂલ છે   

 

હું કદિ’ પ્રતિબિંબમા ફાવ્યો નહીં
આયનેથી હાથ કોઈ આવ્યો નહીં

જોઈને સંબંધના જંગલ બધે
લાગણીનો છોડ મેં વાવ્યો નહીં

ત્યાં સતત ચર્ચા થતી’તી મૌનની
શબ્દને વચમા પછી લાવ્યો નહીં

આખરે ખુદ હું ટપાલી થઈ ગયો
તે છતાં કાગળ હજુ આવ્યો નહીં

શ્વાસ છેલ્લાથી ખરીદ્યું મોતને
એ કદિ’ ખાતામાં ટપકાવ્યો નહીં

વ્હેણમાં ક્યારેક લંગર થઇ ગયો 

લાપસીમાં ક્યાંક કંકર થઇ ગયો

સાવ કડવું સત્ય આજે પી ગયો  

લ્યો હવે લગભગ હું શંકર થઇ ગયો

કોઈને બાઝી ગળે, ડૂમો બની 

મૌન ને વાણીનું સંકર થઇ ગયો

છું ભલે છિદ્રો ભરેલું છાપરું 

રાતના જાણે કે અંબર થઇ ગયો

બે અધર વચ્ચેનો એક સંવાદ થઇ

થઇ જતું નાબૂદ, અંતર થઇ ગયો

એક ટીપું  વાંચવા પ્રસ્વેદનું

ગ્યાન પણ ઓછું પડે છે વેદનું

ક્યાંક પશ્ચાતાપની નગરી મહી

એક મારું પણ હશે ઘર ખેદનું

ટેરવાને પૂછશો તો જાણશો

દુઃખ અવિરત વાંસળીના છેદનું

આજ મારો આયનો ફૂટી ગયો

ને રહસ્ય પામતો હું ભેદનું

પારખો રણમાં ચરણને કઈ રીતે ?

જાનકી નું હોય કે જાવેદનું...!!

શ્વાસ લેવો જો ગણો હરકત

તો નિસાસા આપણી બરકત

તરબતર તારી મહેક કાયમ  

એ જ મારો ડાકિયો ને ખત  

કાગળોમાં ક્યાં સમાતો હું  

એટલું લખવું અમારે જત 

જામ મારે હાથ, ને સાકી 

ક્યા હતી બીજી પછી નિસ્બત

 

જિંદગી જીવી શક્યો ના જે

જીવતા પણ એ હતો સદ્ગત 

જ્યાં શબ્દ થઇ તું પાંગર્યો

ત્યાં મૌન રૂપે હું ખર્યો

રેતાળ તારી આંખનું 

આંસુ બની કાયમ સર્યો

તાકી રહ્યો શું જામને ?

ખાલીપણાથી છે ભર્યો

હું ખોજમાં છું બ્રહ્મની 

કાં આયનો આગળ ધર્યો ?

ખૂંખાર દરિયાનો નશો

તટ પર સદાયે ઓસર્યો  

પાંખે હું છેલ્લા શ્વાસની 

આકાશ આખે વિસ્તર્યો 

જ્યાં શબ્દ થઇ તું પાંગર્યો

ત્યાં મૌન રૂપે હું ખર્યો

રેતાળ તારી આંખનું 

આંસુ બની કાયમ સર્યો

તાકી રહ્યો શું જામને ?

ખાલીપણાથી છે ભર્યો

હું ખોજમાં છું બ્રહ્મની 

કાં આયનો આગળ ધર્યો ?

ખૂંખાર દરિયાનો નશો

તટ પર સદાયે ઓસર્યો  

પાંખે હું છેલ્લા શ્વાસની 

આકાશ આખે વિસ્તર્યો 

રેત પર પાડીને પગલાં કોઈ તો ચાલો

મૃગજળે જાવું અમારે, હાથ તો ઝાલો  

ચૂર થઇ પર્વત ઉપરથી છેક અફળાતો 

હું જ છું પડઘો, હવે શું સાદ દે ઠાલો  

કાન દેજે કુંડ દામોદર, તળેટીએ  

સેંકડો સંભળાય છે, જાણે કે કરતાલો  

છે હળાહળ બાઈ મીરાના કાટોરાનું 

હર વખત કંઈ જામનો હોતો નથી પ્યાલો  

પાદરે ભિંજાય છે એક પાળિયો સાંજે  

કોઈને નક્કી હજી એ લાગતો વ્હાલો  

રે તમે વળગણ સમા થઇ છેક છેટે ઉભતાં 

બે કિનારા આપણે, ને વ્હાણ મારા ડૂબતાં 

કંટકો ઉપર થઇ આવ્યા અમે નફરત તણા  

સાવ કૂણી લાગણી છું, તોયે આંખે ખુંચતા ..??

સૌ પ્રથમ તારી ગલીમાં હર અદા તારી સનમ,

ને પછી ચોરાહ પર સંજોગ અમને લુંટતા 

જે પ્રતિબિંબો અહમને કાયમી ઉકેલતા 

આજ ખુદ થઈને સવાલી આયનાને પૂછતાં 

જીંદગી આખી સફર કાપી અને છેલ્લે પછી

શ્વાસ, ઘરથી કબ્ર તક સૌના હંમેશા ખુટતા 

સમય છંછેડવા કોશિષ ના કર, સંજોગ થઇ જાશે

પ્રથમ એ સ્પર્ષ  હૂંફાળો, પછીથી રોગ થઇ જાશે

અદાઓ ઘેર મુકી આવજો, નહિંતર અમારાથી

ઘણીયે ખાનગી બાબત ઉઘાડે છોગ થઇ જાશે

વફામાં  કોઈ રાહુ, કે ન કેતુ કોઈ દિ' નડતો

હથેળી હાથમાં મુકો, પ્રણયનો યોગ થઇ જાશે

ગઝલ હું માત્ર લખતો પાનખરમાં, કેમ કે જો હું

વસંતોમાં લખીશ, તો એ તમારા જોગ થઇ જાશે

સુગંધી ખત હતો, કારણ કે છે અત્તરનો વેપારી

તમારી ખામખાં શંકા તણો એ ભોગ થઇ જાશે 

પાંપણે આવીને ટીપું ધાર પર લટકી ગયું  

કેમ જાણે એક ચોમાસું નભે અટકી ગયું 

કેટલી રાતોને વિનવી સાચવ્યું'તું જે અમે

એક મટકું મારતાં, શમણું ફરી છટકી ગયું  

આમ તો નફરતનું રણ આખુયે મેં ઠલવી દીધું 

એક તારા પ્રેમનું  મૃગજળ મને ખટકી ગયું  

સામસામાં આપણે તાક્યા નજરના તીર, પણ

આપનું દિલ પર, ને મારૂં હાય રે બટકી ગયું  

આંખમાં મેં પોરવ્યા'તાં કંઇક દિવાસ્વપ્નને 

ને જમાનો કે', કે સાલાનું જરા ફટકી ગયું  

કિનારે છું, એકાદ લંગર તો આપો

ભલે ઝાંઝવાનો, સમંદર તો આપો 

ત્રીજું નેત્ર ચાહો તો રાખો તમે, પણ 

એ ભોળો સદાએવ શંકર તો આપો

સતત સાચવી'તી અમાનત તમારી 

અમે પીઠ પર જે, એ ખંજર તો આપો 

જમાનાની નફરત નસે નસ ખૂંચે છે

ત્વચાની તળે સ્હેજ અસ્તર તો આપો 

જીવન આખું વીત્યું'તું બરછટ નિ:સાસે 

હવે ઢાંકવા સંગેમરમર તો આપો  

આ શ્વાસ ફુંકયાની વાતે, કોઈ પ્રાણ સરીખું આપો

છે પાર વગરનો દરિયો, કોઈ વ્હાણ સરીખું આપો

સંસાર તણી સૌ માયા, સાક્ષાત કરી પીંછાએ 

હૂંકાર અમે પણ છેડ્યો, કોઈ બાણ સરીખું આપો  

આતુર બિછાવી આંખો, બે કાન ધરીને બેઠાં 

એકાદ અછડતી એની, કોઈ જાણ સરીખું આપો 

હાલાત ઉપર ઉતરતાં, ઘનઘોર તિમિર ઓછાયા

મધરાત ઉગી નીકળે એ, કોઈ ભાણ સરીખું આપો  

આ શબ્દ નગરમાં તારા, શબ્દોના કાયમ સાંસાં 

લ્યો મૌન બન્યો હું આજે, કોઈ કાણ સરીખું આપો  

ચૂટણીના ચમકારા.....

એકતાના અર્થ અહીં નોખા હતાં

હર સળીમાં આગના ખોખા હતાં

દૂધીયાનો ભાવ ક્યાં પૂછાય છે..?

જ્યાં જુઓ ત્યાં એ જ બસ બોખા હતાં..!!

આંગળીના એક ટપકે, "શ્યામ"ના

કંસના લેખા અને જોખા હતાં

હાથ લઈ ઉભા, સુદામા બાપડાં

પોટલીમાં આશના ચોખા, હતાં

છેવટે પડતી ખબર, કે એ બધાં

ચાસણી પાયેલ સૌ ધોખા હતાં.....

સ્હેજ ભીનું રણ મળે, તો પણ ઘણું 

હાંફવા કારણ મળે, તો પણ ઘણું 

ટોડલે લીલાશનું શમણું અમે 

કાચનું તોરણ મળે, તો પણ ઘણું 

છું અહર્નિશ ખોજમાં એકાંતની 

ક્યાંક મહેરામણ મળે, તો પણ ઘણું 

પ્રશ્ન અલબત્ત ખૂબ પેચીદો  છતાં  

વ્યાજબી તારણ મળે, તો પણ ઘણું 

ક્યાંય પણ મારું વજન નહોતું, તને 

કાંધ પર ભારણ મળે, તો પણ ઘણું 

નજર, ક્યાંથી ખબર, તારા ઉપર મારી પડી 

અમે તો પાંપણોની ગોઠવી ચોકી કડી 

વ્યથા કોને કહે એ કંટકોની રાતભર 

સવારે પાંખડી બે ઓસના બૂંદે રડી 

કસમ ખાધી અમે કે ના કદી પીશું હવે 

જમાનો એમ સમજ્યો કે મને જબરી ચડી 

તમે અહીંથી ગયાનો આ બધો અણસાર છે 

હરેક ફૂલો ઉપર ખુશ્બુ તમારી  સાંપડી 

વિરહનું એટલું બારીક નકશીકામ છે 

જરા સંભાળપૂર્વક ખોલ કાગળની ગડી 

ચુંટણી પર્વ ........

નીલામી કરવાને નીકળ્યા સૌ દેશની 

બોલીઓ બોલાશે ભમ્મરિયા કેશની 

ભજવે સહુ નાગા થઇ ચુંટણીનાં ખેલને 

તાતી ખપ પડવાની સજ્જનના વેષની 

મતને જો વાવીશ  તું ખદબદતી ભોમમાં 

વડ્વાયું લટકાશે મંત્રીની એશની  

સઘળાયે રંગોનાં બટવારા માંગશે 

રંગોળી પુરવાની રહેશે બસ મેષની 

છો ને તે લઇ લીધો પથ્થરને  હાથમાં 

કોતરજે લીટી બે ગાંધી સંદેશની  

તું સતત પ્રતિબિંબની ચર્ચા કરે
કો’ક દિ તો મ્હાયલે જો ભીતરે

હાથ તો ઉપાડવો બેશક પડે
એમ ક્યાં મેળે કદી પાનુ ફરે

રૌદ્ર મોજાઓ અહમના ચૂર થઈ
ફીણ થઈ અંતે કિનારે લાંગરે

મુઠ્ઠીઓ ખોલ્યાનો છે અફસોસ બહુ
ભાગ્યની રેખા જ અમને આંતરે

છે મદિરાથી વજુ કરવુ હવે
કોઈ તો ચીલો નવિનતમ ચાતરે..!!

રેતશીશી કાળની કેવી  અજબ  ભ્રમણા 

મૃગજળો થઇ  કેટલા સરકી જતાં શમણાં 

તું નથી, તો દોસ્ત લાગે છે સતત એવું

હાથનો જાણે કે અંગૂઠો ગયો, જમણા

આભમાં ટાંકુ હું દિવસે, તારલા માફક

ગાલ પરનો તલ કદાચિત  જો ખરે હમણા

આમ તો પીંછા ઈજારો રાખતાં કાયમ

કોઈ નામે, પથ્થરોયે થાય છે નમણા

એ ખુદા તારો જ તો છે ફાયદો એમાં

ઘૂંટ બે પીધા પછી દેખાવ છો બમણા