कोई आंखोसे , कोई ईशारोंसे बोले
कोई खिडकीको गलीयोंमे धीरेसे खोले
कौन सुनता है शहेनाईओके सुरोंमे
हंसते हंसते चलो आज चुपकेसे रोले
गर्म सांसोकी आहटने चौंका दीया था
कानमें कहे रही कुछ, वो हलकेसे हौले
शोक़ीया तोरपे खा रहे थे वो क़समे
हम यहां उनके वादों को लम्होसे तोले
ज़ींदगी काटली पुरी करवट बदलके
अब चलो कब्रमें ही सहुलियतसे सोले
દિલ તમે ચોરી ગયા અમને ખબર ક્યાં છે
ને અમે ચર્ચાઈ ગ્યા તમને ખબર ક્યાં છે
હર ખુણે બાઝ્યાં હતાં વર્ષોથી જે ઝાળાં
છે અમારાં સંસ્મરણ, ઘરને ખબર ક્યાં છે
ટોપલાના પૂંજને સહેજે દીધો રસ્તો
એજ સહુને તારશે, જળને ખબર ક્યાં છે
દોર છુટ્ટો દઈ, બધાં પ્રતિબિંબને આજે
આયનો પસ્તાય છે, છળને ખબર ક્યાં છે
હે પ્રભુ તારે શરણ છું, એમ કહી દોડે
રામ ખુદ પાછળ પડ્યાં, મૃગને ખબર ક્યાં છે
કંઈકને મુકી ગયા લોકો ચિતાએ, પણ
આ ચિતાની પાર શું, જગને ખબર ક્યાં છે
સાંતા ક્લોઝજીનો હેલ્લો...!!!
એ......એ......એ......એ......
નવલા દિવસો અવ્યા
ખભ્ભે ઉચકી લાવ્યા
સાંતાજીના ભોજન સૌ ને
સરસ મજાના ભાવ્યા
એનો થેલો ઠાલવો જી...
એજી રે એનો થેલો ઠાલવો જી....
જુવાનીયાના ટોળાં
ખુદને સમજે જાણે ધોળા
લાજ શરમને નેવે મુકી
કરશે ખીખીયા ખોળા
એનો થેલો ઠાલવો જી...
ખ્રિસ્તી બેઠાં ઘરમાં
લઈને દીવો સહુના કરમાં
આપણ સૌને કાંઈ અડે નહીં
રચીએ આડંબરમાં
એનો થેલો ઠાલવો જી....
છે આતંકી ભીતી
સાથે રાજ રમતની રીતી
ગમ્મે એટલું મથશો તોયે
આજ પ્રજા ના બીતી
એનો થેલો ઠાલવો જી....
કોઈ નથી આ તુક્કો
પડશે સણ સણતો એક મુક્કો
લીલો લીલો લહેરાતો એ
થશે સરાસર સુક્કો
એનો થેલો ઠાલવો જી....
સોચ મળી એક તળીયે
મનવા ચાલ હવે સળવળીયે
માનવતાનાં મંદિર હેઠે
સહુએ હળીયે મળીયે
એનો થેલો ઠાલવો જી...
એજી રે એનો થેલો ઠાલવો જી....
બ્રેઈલ ગામે, શેરીઓમા ટેરવાં અટવાય છે
સ્પર્શને સરનામુ પુછતાં અર્થનું, ખચકાય છે
હર કોઈ ક્રાંતિની પાછળ સોચ નાની હોય છે
એમ કૂણી કૂંપળોમાં જંગલો વર્તાય છે
આમતો અટ્ટહાસ્ય નામે શહેરમાં વસતો છતાં
સ્મિત માટે મન હજી ક્યારેક આ લલચાય છે
બંદગીનું નામ હું સહેજે લઉં જો મૈકદે
જામ, સાકી ને સુરાહી નામ સૌ લજવાય છે
પાડ માનો પથ્થરોનો, એ દિલે પથ્થર તમે
કેટલા મજનુ અને લૈલા અહીં સચવાય છે
પાન એકાદું ખરે, તો પાનખર કહેવાય ના
એકલી દિવાલને કંઈ ઘર ગણી રહેવાય ના
વૃક્ષની લીલી કૂંપળના સમ મને દેતો નહીં
લાગણીથી છમ્મ છું, લીલું હવે જીરવાય ના
છેડતી નક્કી સુરજની કોઈએ કીધી હશે
એમ કંઈ એ લાલ થઈ ધરતી મહીં ધરબાય ના
સ્વસ્થ ચિત્તે જો વિચારો, આપણો પડછાંયડો
આપણી ચાડી સતત ખાતાં જરી ખચકાય ના
સાદ પણ પહાડી, બુલંદી, પહાડ સામે જોઈએ
કાનમાં બોલ્યા કરો એવું કદી પડઘાય ના
व़क्तकी गठरीमें लिपटे हम कहां उलझा गये
थे अभी मक़तापे हम, मत्लापे कैसे आ गये
रातकी काली घटामे चांद क्युं खामोश है
बेतहाशा रोशनीसे आज जुगनू छा गये
मैकदेसे ही गुझरताथा मसीदका रास्ता
खा़मखा़ हमसे हमारे मौलवी कतरा गये
वो बडी मासुमीयतसे प्यार क्या है चीज़ वो
होंठका कौना हिलाके बस मुझे समझा गये
जींदगी सारी जीसे हम ढुंढ ना पाये कभी
वो सकुने जींदगी दो गज़ जमीमे पा गये
सब्र कर
तुं और थोडा सब्र कर
भुल जायेंगे सभी, जो वाक़या था, सब्र कर
सब्र कर
तुं सब्र कर
जो शहीदीको वरे उनको मिला क्या पूछ मत
धुंधली फोटो, दिलासा खोखला, तुं सब्र कर
बस्तीयां उझडे सभी,या खुनकी गंगा वहे
कश्तीयां चलती रहे उनकी सदा, तुं सब्र कर
सो चुहेको मारकर, हजको चली सब बिल्लीयां
बिल्लीयोंका हज है दिल्लीवालीयां, तुं सब्र कर
ये नमी आंखे सभीकी मांगती है , कुछ करो
मांगली माफी तभी आवामने, तुं सब्र कर
वक़्त बहेता जा रहा है, सर खुजालोगें युंही
गोलीयां फीरसे चलेगी, सब्र कर तुं सब्र कर
अब चलो बाहें कसो,मजबुरीयां को थूंक दो
जो करो वो ठोसही करना अभी ना सब्र कर
ना सब्र कर
ना सब्र कर
સ્મિત નામે શહેરમાં ભુલા પડી
પાંપણો હર એક ભીની સાંપડી
કંટકોની પામવા મીઠી ચુભન
ફુલની ખરતી રહે છે પાંખડી
લાગણીનું રણ હવે સુક્કું થતાં
ઝાંઝવે ભિંજાય મારી આંખડી
ચાલ છે મોટા ગજાની આપની
ને ગલી મારી પડે છે સાંકડી
મૈકદામાં તું નથી, મસ્જીદમાં હું
ક્યાં સુધી ખેલાય સંતા કુકડી
મોત વહેલું માણવું’તું પણ મને
શ્વાસ લેવાની બુરી આદત નડી
મારો પહેરવેશ
મારું ખમીસ જાણે, ઘટનાના તાણા વાણા
ઈચ્છા બધી અધુરી, યાને દરેક કાણાં
ચશ્મા ઉપર અમારા, વીતી ઘણીયે યારો
લૂછીને ઘાવ સઘળા, નીરખું અતિત વ્હાણા
ઓઢીને આબરૂની, ટૂંકા પનાની ચાદર
પહેરણને સહેજે ઢાંકુ, લંગોટ ગાય ગાણાં
પ્રારબ્ધનું પુરાણું, વીટ્યું છે ફાળીયુ પણ
પુરૂષાર્થ કેરી ગાંઠો બાંધીને કર દુ:ખાણાં
મન સાંકડા સરીખા પહેર્યા હતાં પગરખાં
મ્હેણાઓ ડંસ દેતા, કાઢું તો વાગે પાણાં
આ દેશનો તિરંગો સહુએ ઉંચકવો પડશે
સરહદને તોડી ફોડી નક્શો બદલવો પડશે
બાઈબલ, કુરાન, ગીતા, કહેતા નથી કશું, પણ
આ માનવીનો આતમ, સરખો સમજવો પડશે
ભુલી બધી કટુતા, ફેલાવ્યા બાહુ હરદમ
જે હાથ ઝાલ્યો કાલે , આજે મરડવો પડશે
નિયતને નામે આંતક, નેતા તમે કરો છો
સમજી જજો સમયસર, રસ્તો પકડવો પડશે
પ્રગટાવી મીણ બત્તી, દેશું સલામી કિંતુ
વળતો જવાબ આપી, ઉત્સવ ઉજવવો પડશે
AAAKROSHHH
जला कर देशको, वो चल दीये
थमाये हाथमे, हमने दीये !!
बहुत अच्छे रहें हम मोम से
पिघलते जा रहे हम किस लीये ?
सियासत घोंटता है ये गला
दबाये नाक वो, कैसे जीये
यही तो वक़्त है, दे दे सिला
हरेक करतबका, जो उसने कीये
बहुत सजदे कीये, मांगी दुआ
पुकारा दर बदर, कुछ कीजीये
हमी है अब खुदा, इश्वर हमी
करे अब जो भी हम, वो देखीये
बुझा दो मोम की सब बत्तीयां
मशाले हाथमे लहराईये
तिरंगा गाडके उनके सीरे
वतन की शानको दहोराईये
હા....ય.....કા....રો.....
નખ અમારી આંગળીના દે ઝખમ, ઉછાંછળાં
આળ પંપાળો છતાંયે શેં રહે છે વેગળા
હાર હમદર્દી તણાં હીરલે જડી પહેરાવીયા
શી ખબર કે એજ હીરા કાપશે સૌ ના ગળા
દેશ છોગાળો દિસે, થનગન થતાં સૌ મોરલા
સ્થિર થઈ ઊભો તો જાણો કેટલા પગ પાંગળા
સાવ સમજી ને વિચારી દોસ્ત ડગલું માંડીયે
ભેદ ભેરુ ના અને એરુ તણા બહુ પાતળા
ક્રોધના દરિયા ઊડી ઉંચે ચડીને આભમાં
હેત નિર્મળ નીરનાં ક્યારે વરસશે વાદળાં
ચાંદ પર પહોંચ્યા તમે તો સહેજ આગળ પૂછજો
એ ખુદા બહેરા તમે છો, કે પ્રભુ છો આંધળા
कुछ दर्द मिले, और ग़म ही मिले
जीनेको युहीं मरहम ही मिले
किस्मतमे हमारी कांटे क्युं
फुलोकी जगह हरदम ही मिले
ख्वाबोमें मिले अक़सर जीनको
सच पूछो तो हम से क़म ही मिले
माना की तुम्हे, सुननीथी ख़नक
दिल तोडनेको, क्युं हम ही मिले ?
मिलना ही था अगले मौसममें
बदले ना वही, मौसम ही मिले
हम सात सूरों के बीच बसे
जीस छोर चलो, मध्धम ही मिले
मालुम न था, मशहुर थे हम
जो कब्रसे गुझरे, नम ही मिले
પ્રથમ તો મોતનો અણસાર દઈ દે
પછી તું શ્વાસના હથીયાર દઈ દે
સુખી પીઠે સદા પસ્તાળ પડતી
દુ:ખોમાં થાબડે એ યાર દઈ દે
જનમ, મૃત્યુ તણા પૂંઠા વચાળે
જીવન રંગીન ને દળદાર દઈ દે
લુંટાવે હુસ્ન તારા ગાલનો તલ
રતિભર ના સહી તલભાર દઈ દે
મદિરાલય સુધી જાવું ફકત છે
સફર ઝાઝી નથી, આધાર દઈ દે
નિરાકારી હતાં અમથાય જીવતાં
કબર ને કોઈ પણ આકાર દઈ દે
ચન્દ્ર પરની ચડાઈ વિષે બે દેશ દાઝની
પંક્તિને ઘણા મિત્રોએ હળવાશમાં લઈ
રચના આખી લાખવાનું કહ્યું, તો આખી
રચના રમૂજની રૂએ...........
ના હવે કહેશો કે માત્ર હું ધણી
લ્યો અમે પણ ચાંદને ચૂંટી ખણી
ક્યારના ચીંધ્યા કરો છો આંગળી..!!
કોઈ ના કરતા હવે સહેજે ટણી..
આજ તો નાખ્યો અમે આ ’પ્રોબ’ને
આવતી ખેપો હશે નેતા તણી
સોમ, મંગળ, બુધ ને શુક્કર શની
રાહ જોશે સૌ હવેથી આપણી..
આ બધી વાતો હશે આકાશની
ભોમ પર તો આપદા થાતી ઘણી
ચંદ્ર પર તો ઠીક, મારા બાપજી...
પહોંચશું ક્યારે અમારા ઘર ભણી
ગઝલના ધબકાર…ગઝલનું જન્નત…
એવા શ્રી આદિલ મન્સુરીને લાખ લાખ સલામ…….
આદિલને
આ દિલની
...સદા....
ચુક્યો ધબકાર રે આદિલ, ખુદા
થયો પુરવાર ના-કાબિલ ખુદા
હતું કોમળ, ઋજુ, સાલસ હ્રદય
તમે પથ્થર સમા કાતિલ ખુદા
ગઝલને, આંગળી ઝાલી અને
પુગાડી આગવી મંઝિલ ખુદા
ખુદાઈ એમની ભારે પડી..!!
બડો કમજોર ને બુઝદિલ ખુદા..
ખજાનો કેટલો ભાર્યો હજુ
કરી લેજે બધું હાંસિલ ખુદા
ભલે શાયર કર્યો જન્નત નશીં
હવે દોઝખ અમારાં દિલ ખુદા
મિત્રો,
સાલ મુબારક
અનેક રંગો ગઝલ, કવિતા કે ગીત રૂપે
શેર કરતો આવ્યો છું......આજે દિપાવલીના
દિવસે ચિરોડીના રંગે જ્યારે મે રંગોળી કરી
ત્યારે આ નવા વર્ષે કરવા લાયક દ્રઢ
સંકલ્પો વિષે એક રચના સ્ફૂરી તે મારી રંગોળી
સાથે આપ સૌને અર્પણ.........
કંઈક નવલો ચાલને સંકલ્પ કરીએ એટલો
માનવી માનવ બને, સંકલ્પ કરીએ એટલો
હાથ છે સાબૂત, કદી હાથો બનાવીશું અમે
ના ખુદા, ના રામને, સંકલ્પ કરીએ એટલો
કાળ, સંજોગો, વિધિ, પુરૂષાર્થની પગથી વડે
આંબવું છે આભને, સંકલ્પ કરીએ એટલો
સાવ બદલી નાખીએ નક્કર હકીકતમાં હવે
આપણાં સૌ ખ્વાબને, સંકલ્પ કરીએ એટલો
જેટલા સંકલ્પ કરીએ, પૂર્ણ કરીએ ખંતથી
હાથમાં લઈ આબને, સંકલ્પ કરીએ એટલો
આપણે તો ચાલવાનું બળ મળે
છેક જો મંઝીલ ખુદા આગળ મળે
સ્પર્શની ભાષા હવે વાંચી શકું
છો રહ્યો કોરો, મને કાગળ મળે
રાત આખી સ્વપ્નને ખેડ્યા પછી
હોઠને તરબોળવા ઝાકળ મળે
જીંદગી હારીને ખરવું ટાળ તું
જો ચમનમાં કેટલી કુંપળ મળે
આયનો છલના છે સાંગોપાંગ પણ
તોડવા બેસો તો અગણિત છળ મળે
આયખાની કાપવા આખી સજા
શ્વાસની પગમાં પડી સાંકળ મળે
આપણો સંગાથ આકર્ષણ સુધી
શી રીતે પહોંચી ગયા ઘર્ષણ સુધી
વિસ્તરે છો પહોંચ તારી ચોતરફ
બિંબની ઓળખ રહે દર્પણ સુધી
એક ક્યારાની સૂણો તુલસી કથા
ડાળથી કાપે મજલ તર્પણ સુધી
તે પછી રસ્તા ઘણા નીકળી પડે
તું પ્રથમ આવી તો જો અડચણ સુધી
દિલ સુધી ઉતરે બધાં, પણ આપ તો
રક્તમાં વહેતાં અમારાં કણ સુધી
હોય જાણે કેમ રેખા લક્ષમણી
આંસુઓ આવે ફકત આંજણ સુધી
સ્મિત એનુ ભલભલું ખાળી શકે
કેટલા અટ્ટહાસ્યને વાળી શકે
પાંપણોના મ્યાનમાં એની નજર
સેંકડો લાશો હજી ઢાળી શકે
આગીયા સૂરજ થવાની હોડમાં
ક્યાં સુધી અંધારને ટાળી શકે
દોસ્ત ખિસકોલી થવું મંજુર છે
કો’ક રમતા-રામ પંપાળી શકે
હસ્તરેખા ક્યાં તિલસ્મી આંખ છે
કે થવાનુ શું ?, બધું ભાળી શકે
લાગણીથી તરબતર ભીની ચિતા
રે ! નિ:સાસો આપનો, બાળી શકે
માનો "ગરબો"
રે માના ગરબામાં કેમ પડ્યા કાણાં
જાણે ગોળીઓથી હૈયા વિંધાણાં....રે માના ગરબામાં
પહેલી ગોળીએ માની આરતી પિંખાણી’તી
ડીસ્કોના ઠેર ઠેર ગાણાં...
બીજી ગોળીએ મૂકી ભક્તિને હોડમાં ને
શકુનીએ નાખ્યાતાં દાણા....રે માના ગરબામાં
ત્રીજી ગોળીએ લીધાં શ્રધ્ધાના પ્રાણ
જુઓ ઉભા લઈ ઝેર બધે રાણા...
ચોથી ગોળીએ માના વાહન ચોરાયા
બધે બાઈકુનાં ફૂંકણાં ગંધાણાં....રે માના ગરબામાં
પાંચમીએ ખોલ્યાતાં બિયરના બાર
ક્યાંય ભાળોના પરસાદી ભાણાં....
છઠ્ઠીએ ગભરૂઓ છેતરાણી સાવ
પછી લાગણીના જાળાં ગુંચવાણાં....રે માના ગરબામાં
સાતમીએ તોડ્યાતાં સપ્તકનાં તાર
સૂર ઘોંઘાટી કાનમાં ઘોળાણાં....
આઠમી અડપલાંના રૂપે અથડાય
કેમ મૂંગા છે સમજુ ને શાણાં....રે માના ગરબામાં
નવમી નચાવતી’તી નફ્ફટીયા નાચ
બધે બેશરમી ટોળા ઉભરાણાં...
દસમી ગોળીએ હણ્યાં રામનાં રખોપા
જીવ સહુનાં પડીકડે બંધાણાં....રે મના ગરબામાં
ખેલૈયા ખેલંતા ખેલ ભાતભાતનાં ને
ભક્તો તો સાવ રે નિમાણાં...
માતાજી કરજે સંહાર તુ અસૂર તણો
ખાશું સૌ ગોળ અને ધાણાં....રે માના ગરબામાં
MRUTYU
અંબાડી તૈયાર , કે માણસ ચેતી જાજે
જાનૈયા છે ચાર , કે માણસ ચેતી જાજે
હરખાતો ના આજ કે બંધન છુટ્યાં તારા
બાંધે કરશે પાર , કે માણસ ચેતી જાજે
ટીંપુ એકે લોહી તણુ ના છોડ્યું કિંતુ
પાશે ગંગાધાર , કે માણસ ચેતી જાજે
મુખમાં ન્હોતો એક દિલાસો તારા દુ:ખમાં
કરશે જય જય કાર , કે માણસ ચેતી જાજે
અંધારું છો હોય જીવનમાં , ચિતા અચુકથી
જલશે પારાવાર , કે માણસ ચેતી જાજે
સંબંધી ને યાર સગાં સૌ પાછા વળશે
આતમ તારો યાર , કે માણસ ચેતી જાજે
સંતાપો કંકાસ ઘણો આ નરક મહીં , ત્યાં
જલસા અપરંપાર , કે માણસ ચેતી જાજે
अपने हाथोंकी लकीरोंको भुलाकर देखो
जिक्र मेरा ही नहीं, फिरभी बुलाकर देखो
अश्क आखोंमे कंहा, रेतका सागर है भरा
सिर्फ आंधी ही उठेगी कि रुलाकर देखो
गुनगुनाएंगे तेरे ख्वाबमें अक़्सर नगमे
अपनी भीगी हुई पलकोंपे सुलाकर देखो
खुदकी तनहाईयां शागिर्दे सफर होती है
अपने बिस्तरपे कभी उनको सुलाकर देखो
कब तलक चांदसे उम्मीद लगाए रखो
ये बदन रोशनी जुगनुमे धुला कर देखो
એજ રસ્તા પર જવું, વારૂ થયું
છેક તારા ઘર સુધી, સારૂં થયું
એ દિવસ સાગર કિનારે હું રડ્યો
તે દિવસથી જળ બધું ખારૂં થયું
લાગણી લીલાશની કાજે ખરી
પાન સુક્કું આજ વ્યવહારૂ થયું
બંદગી , માળા, કરી જે ના શક્યું
એક ઘૂંટે, કામ પરબારૂં થયું
આપણા મેળાપથી આજે પ્રિયે
સ્વપ્ન મારૂં સાવ નોંધારૂં થયું
કાંઈ પણ ન્હોતું અમારૂં , આખરે
’સ્વ’ લગાડી, નામતો મારૂં થયું !!
R O C K ..’N....રા...સ
Hey.. ક્રિષ્ના, hey.. ક્રિષ્ના
we love you love you, હે ક્રિષ્ના.....
તારી વાંસલડીના સૂર અમુને
spelll...bound કરે ક્રિષ્ના...
ફર ફરતું પિછું, મોર મુકુટ
ammmazing....લાગે હે ક્રિષ્ના....
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના…..
ઓલી રાસે રમતી રાધા સાથે
let me dance દુલારે ક્રિષ્ના...
એના તાનપૂરે, મીરાંની સંગે
all we sing o.. હરે ક્રિષ્ના....
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના….
તારી આંગળી ઉપર પર્વત છું
don't let me down, મોરે ક્રિષ્ના....
પાપોના ડોલે કાળી નાગ
you rien them down ઓરે ક્રિષ્ના...
હે ક્રિષ્ના, હે ક્રિષ્ના….
જીભે તમારું નામ છે
હૈયે હજુય હામ છે
બાકી, પડે જરૂર તો
આખો ભરેલ જામ છે
પથ્થર ઉપર લખી લખી
રટવું તમારું કામ છે
કાગળ, કલમમાં સ્ફુરતાં
શબ્દોજ મારાં રામ છે
સરનામુ મારું બાપડું
ના કંઈ વિષેશ, આમ છે
નીંદર બનીને આવશો
શમણે અમારું ગામ છે
ઈજ્જતના ખુદના ચીર, જો
લુંટાય ખુલ્લેઆમ છે
માણસ, કે માણસાઈની
કોની આ કત્લેઆમ છે ?
મૃત્યુ એ બીજું કંઈ નથી
અમથો જરી મુકામ છે
ચોર્યાસી લાખ ખેપમાં
બે પળનો બસ આરામ છે
આભમાં ભિનાશ જેવું છે કશુંક
આંખમાં વિષાદ જેવું છે કશુંક
ટોડલે ચિતરેલ ટહુકે મોરલા
ગામમાં વરસાદ જવું છે કશુંક
નાવ કાગળની અને ખાબોચીયા
બાળપણના સાદ જેવું છે કશુંક
એ નિતરતાં કેશ ને ભીનું બદન
જો , હજુ ઉન્માદ જેવું છે કશુંક
સાંભળી નેવા ટપકતાં થાય , કે
મૌનને સંવાદ જેવું છે કશુંક
હર્ષની હેલીઓ મુશળધાર છે
ઇશ્વરી સોગાદ જેવું છે કશુંક
વરસતે વરસાદે
વરસે કેવો અનહદ અનહદ
સૌ પાર કરી સરહદ સરહદ
ઘન ઘોર થઈ
ઉમટે આંગણ
લીલો દરિયો
છલકે પ્રાંગણ
સૌ બાળ, બળુકા વડમાથા
નાચત મન મૂકી થૈ તાથા
યૌવન પલળે
નજરૂ નિતરે
કોઈ છાનગપત
કોઈ અળવીતરે
બીજું નભ થઈ, નેવાં ટપકે
જલ બિંદુ સમ દિવા ઝબકે
મન મોર શબદ
થઈ ટહુકંતા
ને ગઝલ રૂપે
એ થનગનતાં
પાકુ થઈ ગ્યું છે લગભગમાં
ઈશ્વર જેવું કૈં છે જગમાં
વર્ષો પછી ઘર ખોલતા લાગ્યું કે હું બેઘર હતો
જે ધુળ ત્યાં જામી હતી, એ લાગણીનો થર હતો
ફફડી ઉડ્યાં કોઈ ખુણે પારેવડાં યાદો તણાં
આખું સદન અજવાસથી શણગારતો અવસર હતો
આંગણ હજી પડઘાય છે લંગોટીયાના સાદથી
જર્જર છતાંયે આજ પણ વડલો ઉભો પગભર હતો
થાપા હતા બે વ્હાલના, ને એકલો બસ ભીંત પર
વલખી રહ્યો પ્રતિબિંબ માટે આયનો નશ્વર હતો
આશિર્વચન માબાપનાં ઘંટારવો કરતાં હતાં
ને ગોખમાં મંદીર તણાં બચપણ સમો ઈશ્વર હતો
તમે તો ઘણા ફુલ વેર્યા’તાં જો ને
અમે તારવી ના શક્યા કંટકોને
નજરની કટારી, એ છણકો, ગરુરી
ભલા ખુબ માણેલી છે એ હરકતોને
સિતમ બહુ સહ્યાં છે રિવાજોને નામે
ખરું નામ દીધું તમે તરકટોને
હ્રદયથી ઉઠ્યા જે ગઝલ નામધારી
તમે દાદ આપી, ઝીલ્યા સ્પંદનોને
કીશનની હથેળીથી મટકી સુધીમાં
ફ્ળ્યો’તો જનમ એ બધા કંકરોને
ચિતાએ ઉભેલા બધાને ખબર છે
ખુલે આમ તોડ્યા મે સૌ બંધનોને
ધરીને હાથમા પ્યાલી
ફરું છું ક્યારનો, ઠાલી
નશો સાકી તણો રહેતો
કરું કે ના કરું ખાલી
ન જાણે ક્યાં સુધી મારી
ઢસડતી નાવડી ચાલી
ખુદા કે નાખુદા, કોણે
અમારી આંગળી ઝાલી ?
જીવ્યો છું બેવફાઈ પર
નથી નફરત કદી સાલી
તમારે હાથ ખડકેલી
ચિતાયે લાગતી વ્હાલી
રગે રગ જામની સાથે
દીધીં મેં મોતને બહાલી
હરેક આંગણ, સમી સાંજે
હશે મારા થકી લાલી
છે અષાઢી વાદળો, ને આ કલમ
માંડજે તું મીટ આભે ઓ સનમ
સ્પર્શને સૂરમાં મઢી, દેતો ભ્રમર
ચુંબને એકેક કહેતો એ નઝમ
મન ખુદા તારું, ને દિલ સાજણ તણું
કેમ ફંટાશે કહો, બન્ને કદમ
સ્વપ્નમાં તું જે રીતે તરછોડતી
વાસ્તવિકતા ના હશે આથી અધમ
જીવવાનું ઠોસ કોઈ કારણ નથી
ક્યાં સુધી જીવ્યા કરું આમજ મભમ
ફાયદો બસ મોતનો એકજ હતો
ના કોઈ ખાતું હવે મારી કસમ
આમતો વર્ષો સુધી લંબાય છે
જીંદગી ભાગ્યેજ કોઇ, જીવાય છે
પુષ્પ ખિલ્યું, જો ઉપેક્ષિત થાય તો
ભીતરેથી બાપડું કરમાય છે
હર કોઈ વસતું અમારા દિલ મહીં
એજ ભ્રમમાં આયનો હરખાય છે
તડ પડેલાં સ્વપ્નની આગોશમાં
કોઈની યાદો સતત સચવાય છે
સાદ જે દરિયાએ દીધાં ગ્રીષ્મમાં
તે બધાં વરસાદમાં પડઘાય છે
જામની વાતો બધી પોકળ હતી
આંખથી, આંખો બધી છલકાય છે
let the wintry wind touch your cheeks honey
લાગશે દિન રાત કે તું બન-ઠની
though the fingers look alike like a beauty
તું પ્રિયે મારી છે જાણે તર્જની
you utter in any tongue, hearty feelings
શબ્દ સાથે ક્યાં કોઈ છે અનબની
no sooner you be in a greeny season
બાગમાં ફેલાઈ જાતી સનસની
dream comes true if even in dreams then
આપણે તો દિવ્યશી ઘટના બની
ખંડેર સમા આ જીવતરમાં બચપણની પળને શોધું છું
તસુએ ભાર એ હરદમ ન ખસતો
છતાં મંઝિલ સુધી લઈ જાય રસ્તો
સુરજની આંગળી આભે અડી ત્યાં
ભર્યો સંસાર આખો થાય હસતો
ભલે પડછાયો મોંઘો ભર બપોરે
સવારે ને, ઢળી સાંજે એ સસ્તો
ખબર છે દિલમાં તારા ક્યાંય છું ના
લટારો મારતો શમણે અમસ્તો
થયો છું સ્થિર મયખાને, હું ઉલટો
ઘણી વારે મસીદોમાં લપસતો
જીવન આખું જીવ્યો બાંધી કફન હું
મરણ પર જાળવી રાખ્યો શિરશ્તો
रंग चडा जो शैतानीका चहेरे पर, धुलवाओ
खुन बहे गद्दारी नसमे कोई उसे बदलाओ
आज चलो कुछ नया करे होलीपे, सर खुजलाओ
लाल है मेरा, हरा हमारा, कब तक चिल्लाओगे
बीच बोले तो, बापु रखदो, फीर झंडा लहेराओ
आज चलो कुछ नया करे होलीपे, सर खुजलाओ
बोल रहा है काला पैसा, काली रातमे दरदर
चीख रही महेनत, खुद्दारी, उनको भी उजलाओ
आज चलो कुछ नया करे होलीपे, सर खुजलाओ
यार सफेदी चोला पहेनो, डाल बसंती छींटे
प्यार गुलाबी मुंहपे मलाना, फीर मिलकर दहोराओ
आज चलो कुछ नया करे होलीपे, सर खुजलाओ
आंख सभीकी लाल, झुंबापे कडवाहटकी बोली
गुस्सा, बदला, चोरी डाका, चुन चुन कर सुलगाओ
आज चलो कुछ नया करे होलीपे, सर खुजलाओ
ग़रीबकी होली....
कैसे मनाउं होली
खुदकी नही एक खोली
फीका है दामन हमारा
रंग ही से आंख मिचोली
कैसे मनाउ होली….
पहेली किरनसे में न्हाउ
धूंदोसे खुदको संवारुं
दर्पन नही हे युंही बस
पहेनु दुखोकी चोली
कैसे मनाउं होली….
राशनका ना कोई मसला
जो था वो बच्चोंमे फिसला
आया में खाकर, बहाने
भुख नही वो भी बोली
कैसे मनाउं होली….
करवट बदलकर ही सोये
मन ही मे मन ही मे रोये
निंदो से नाता जो तुटा
चाहे दो कितनी भी गोली
कैसे मनाउं होली….
खूब जमाकरके खेलो
हमरी भी किस्मतको लेलो
हम तो चले अब जहांसे
खुदकी उठाकर के डोली
कैसे मनाउं होली….
A TRIBUTE TO SO CALLED
MERAA BHAARAT MAHAAN
૭૫ મી રચના....આશિર્વાદ આપના
અનાદિ કાળથી ચાલી રહ્યું છે
જમા પાસું, સતત ખાલી રહ્યું છે
અમારું માન, ને સન્માન યારો
સદા હારેલ પાંચાલી રહ્યું છે
સુરાલયમાં વસ્યો હું એમ જાણે
કે સરનામુ હવે પ્યાલી રહ્યું છે
રુદન, થઈને રૂધિર ધસમસતું એવું
તમારું સ્મિત પણ સાલી રહ્યું છે
શબદ મારા આ બન્ને હાથ છે, જે
ગઝલ રૂપે કોઈ ઝાલી રહ્યું છે
અસંભવને સંભવ કરીને તો જો
છલોછલ આ મૄગજળ તરીને તો જો
મયે-મૈકદાનો નશો ઔર છે
પીવે કે ન પીવે, ભરીને તો જો
ગમે, તોયે દર્શાવશે અણગમો
ખભેથી, તું પાલવ, સરીને તો જો
બહુ ખેલ ગંજીફે ખેલ્યા હવે
વધ્યા કેટલા, પાથરીને તો જો
જશે કાફલામાં સતત ક્યાં સુધી ?
ચીલા અવનવા ચાતરીને તો જો
જીવ્યાથી વધુ અપશુકન શું હતાં ?
બિલાડી, મને આંતરીને તો જો..
