આજ મને સમજાયું, દે તાલ્લી
કોઈ પણે શરમાયું, દે તાલ્લી

સહેજ તને દીઠી, ને શૈષવ પણ
ક્યાંક જુઓ સંતાયું, દે તાલ્લી

કાલ મને સપનુ જે આવ્યું’તું
આંખ મહીં અંજાયું, દે તાલ્લી

સંગ હતાં આપણે તો કાંટાની
ફુલ ભલે કરમાયું, દે તાલ્લી

લાવ ગળે રાખું હું શિવજી થઈ
એમ કહી પિવાયું, દે તાલ્લી..!!

ફુટ પડી જીવતરની પાટીમાં
નામ પછી ભુંસાયું, દે તાલ્લી

પરવાનાના ખુન તણો પરવાનો લીધો
શમ્મા, તેં પણ સોદો ખુબ મજાનો કીધો

કોમળ કાયા, અમે આટલી ધારી નહોતી
હડસેલો મેં અમથો સહેજ હવાનો દીધો

વ્હિસ્કી, બ્રાંડી, સ્કોચ, વોડકા રમ ના પીધાં
આજે તો બસ, એનો યાર નઝારો પીધો

પંડીત, મૌલા, ગિરીજા, ઉભા ગલી ગલીએ
મયખાનાનો રસ્તો કોઈ બતાવો સીધો

આંગળીએથી...કાંડે...., અંતે ખભ્ભે પૂગ્યો
આગળ અમને જાવા કો’ક સહારો ચીંધો

ક્ષણને વાવો, ઘટના ઉગશે
શમણાથી ડાળીઓ ઝુકશે

અક્ષર ઢાઈ શીખ્યો આજે
પહેલો કાગળ તમને પુગશે

ચપટી તાંદુલ આપી તો જો
સંબંધોની ભ્રમણા તુટશે

છળ-છલતાં મેં પીધાં એવા
રણનાં સઘળાં મૃગજળ ખુટશે

ભરચક્ક જીવજો, કોણે જાણ્યું
કોનો, ક્યારે નાતો છુટશે

માળા કેરા મણકા આપણ
સહેજે ખસતાં, બિજો ઉભશે

આમ તો અંધાર, કાયમ સંચરે
મુખવટો અજવાસનો દિવસે ધરે

પુષ્પની કાળી વ્યથા કેવી હશે ?
ઓસથી આંખો પરોઢે ઊભરે

અંચળો ઓઢી ’અવાચક’ નામનો
શબ્દ આજે મૌનને પણ છેતરે

ના જરૂરી સ્યાહી કે કિત્તો હવે
ટેરવેથી લાગણીઓ નિતરે

જીંદગીનું આંગણું તલસે મને
ને ઉભો’તો હું કબરને ઉંબરે

દિવાસળી ના ઘરમાં
થૈ આગિયો વિહર માં

છે મૌન ની સમાધિ
શબ્દો તણાં નગરમાં

મારાજ પગ પરસ્પર
ક્યાં ઓળખે સફરમાં

ચૂમીને બંધ આંખે
ખુલી જતો અધરમાં

જે ખાનગી ને અંગત
છે ચોતરફ ખબરમાં

મારી, છતાં ન જાણું
શું શું હશે કબરમાં

શ્રાવણી
મુક્તક
(મુક્ત થવાની તક..!!!)

ખાળવા જગમાં, અધમતાના આ વહેતાં વહેણ ને
ધ્યાનમાંરાખો હે શિવજી આજ મારા કહેણ ને

શંખ, ડમરૂં, ચર્મ ના ચાહું, ન ચાહું ફેણ ને
હે પ્રભુ ભોળા ઉધાડો આપ ત્રીજા નેણ ને

જ્યાં અહમ સુરજ અને ચાંદા તણો ટકરાય છે
ત્યાં નનકડી વાદળી બન્નેને ચાવી જાય છે..!!!!

સ્નેહી મિત્રો,
આજ સુધી આપ સૌને, તમને ગમે કે
ન ગમે, પણ મેં મારા શબ્દના બુઠ્ઠા તો બુઠ્ઠા
બાણ વડે ઘાયલ કરેલ છે.......વળી જેવું તેવું
ગાઈ બજાવીને પણ તમારા કર્ણ પટલ ઉપર
ત્રાસ ગુજાર્યો છે......તો હવે તમારી નજરનો શું
વાંક ?....તો ચાલો આજે એક ત્રાસ વધુ ગુજારૂં...
સાડત્રીસ વરસ પહેલા એસ.એસ સી. ના વેકેશનમા
સમયનો સદ ઉપયોગ કરતા અને મારી જાતને
એક ચિત્રકાર ગણી, આ પેન્સીલ સ્કેચ દોર્યો હતો
જે આજે પણ અકબંધ સાચવી રાખવા માટે
મારી પત્નિ હીનાનો જેટલો આભાર માનુ એટલો
ઓછો છે.......તેની સાચવણને સો સલામ...!!!!
આ ચિત્ર જોઈ અને એક રચના (વળી એક ત્રાસ)
લખવાનું મન થઈ આવ્યું....જે આપ સૌની સાથે
શેર કરૂં છું...........
ઈશ્વર તમને સહુને સહન કરવાની શક્તિ અર્પે..
ડો. નાણાવટી

એક આંસુ શોભતું જે ગાલ પર
સેંકડો કુરબાન, એના વ્હાલ પર

સાચવી રાખ્યું હજી રાખી જતન
સો સલામો વાઇફ્ને, કમ્માલ પર

જો પિકાસો, કે દ વિન્ચી ભાળશે
ઉતરી જાશે હવે હડતાલ પર !!

સોણલું મનના ખુણે એવું ખરૂં
ટંકશાળો ખણખણે આ માલ પર !!

છટ રે મનવા, યાદ બચપણની બધી
ઉભરે પીંછીની હર એક ચાલ પર !!

સાથિયા સોડમ તણા આંગણ પુર્યા
લો પ્રથમ વાસાદના પગરણ થયાં

આકરા તાપે ઘટા ઘનઘોર થઈ
આભ ઉપર "હાશ"ના આંધણ મુક્યા

મોં પખાળ્યું, ખેતરે શેઢા સુધી
પાદરે લીલાશના દાતણ ઘસ્યાં

ગર્જના પાડીને મુશળધારથી
મેઘલે દુષ્કાળના મારણ કર્યાં

ધીરને ગંભીરશી સરિતા મહીં
ઉછળ્યાં જાણે હવે બચપણ નર્યાં

તંગ યૌવન ન પલળવાના બધાં
કાગડા થઈને ઉડી કારણ ગયા

ભેદ મનના ને બધાં મતના હવે
એક છત્રીમા મળ્યાં કામણ ભયાં

માનજે તું પાડ ઈશ્વરનો મનુજ
આચર્યા તેં જે નથી, દુ:ષણ ફળ્યાં

સબંધો આપણાની ડાળખી બટકી રહી છે
ન જાણે વાત શા મુદ્દા ઉપર વટકી રહી છે

અમે તો પહાડને પણ કહી દીધું રસ્તો કરી દે
સવારી શી ખબર કઈ કેડીએ અટકી રહી છે

ઉડે જો ઝુલ્ફ સહેજે પણ, કરૂં દિદાર તારા
હવામાં ક્યારની એ પળ હજુ લટકી રહી છે

ન રાખું જામ હાથોમાં, તને સઝદા કરૂં જો
અમારી એજ દિલદારી તને ખટકી રહી છે

હજુયે વણફળી ઇચ્છાની રાધા ગોકુળોમાં
બિચારી ગાય થઈ ગલીઓ મહીં ભટકી રહી છે

સતત શ્વાસોમાં જકડેલી અમારી જીંદગાની
સમયની રેતની માફક હવે છટકી રહી છે

ટોડલે હું મોર ચિતરૂં ને પછી
મેઘ ખાંગા થાય બારે, તે પછી

શ્રીફળો તકદીરના ફોડી જુઓ
જે મળે તે હાથમાં લઈ લે પછી

ગેરસમજણમાં હવે ફાવી ગયું
આજ કરવો છે ખુલાસો, કે પછી

સહેજ પડઘાનીય ઈચ્છા પુછ તું
સાદ હળવેથી જરા તું દે પછી

મોત ના અમથું હતું કંઇ દોહ્યલું
કોઈ ના જાણે, પછી શું, એ પછી

शरबती आंखे युम्हारी, क्या कहें
नींदमें जागे, तुम्हारी क्या कहें
करवटें तो ठीक थी पर अब भला
सलवटें चाहें तुम्हारी, क्या कहें
ये खुला आकाश लगता है मुझे
फैलती बाहें तुम्हारी, क्या कहें
मंझिलें भी आजकल, सुनता हुं मै
पूछती राहें तुम्हारी क्या कहें
थामलो या छोडदो मरझी सनम
जो भी हो आगे तुम्हारी क्या कहें

ચોતરફ ગુલમહોર કાં મહેક્યા હશે ?
આજ એ નક્કી ફરી મલક્યાં હશે

સંસ્મરણ શૈશવ તણા આજે હજી
ડેલીએ સાંકળ બની લટક્યાં હશે

હાથમાં ખેંચી હતી રેખા, છતાં
કઈ રીતે આ સુખ બધાં છટક્યાં હશે

કાંપતાં હાથો વડે ખત ખોલતાં
કંકણો બેશક પણે ખણક્યાં હશે

ખુશ્બુ એ મય, છા ગઈ લોબાન પે
એટલે શાયદ ક઼દમ અટક્યાં હશે

કેટલાની ભૂખ ને અગ્નાન થી
મંદિરોના આ કળશ ચળક્યાં હશે

ચાલ સખી વરસાદે જીવતર ખંખોળીએ
રોમ રોમ ભીનાપે કાયા ઝંબોળીએ
કાગળની નાવ અને છબછબીયાં યાદ રે
ઘરમાં ન આવવાની બા ની ફરીયાદ રે
ખરડાતાં ભીંજાવું, કેવો ઊન્માદ રે
ગારો, ખાબોચીયાઓ દેતા’તાં સાદ રે
બચપણની ચોપડીના પાનાઓ ખોલશું......રોમ રોમ ભીનાપે
પહેલા વરસાદ તણી મૌસમ કંઈ ઓર છે
વાલમની વાત્યુના થનગનતાં મોર છે
દડદડતી જળધારા, મસ્તીનો તોર છે
લાગે કે પિયુ મારો આજ ચારે કોર છે
એમ કહી, શરમાતાં પાલવ સંકોરશું.....રોમ રોમ ભીનાપે
ટપકંતા નેવેથી ટીંપે સંભારણાં
કરચલ્લી પાછળના ઉઘડતાં બારણા
ઘટનાનાં ઝાળાએ અકબંધ છે તાંતણાં
વિતેલી યાદો છે હૂંફ, એજ તાપણાં
ઓસરીની કોર બેસી સઘળું વાગોળશું.....રોમ રોમ ભીનાપે

આવરે.....વરસાદ
સાંભળજે.. તું સાદ

છે તરસ જળની અષાડી માસના સોગંદ છે
ના ખપે મૃગજળ હવે, આભાસનાં સોગંદ છે

માનવી તો ઠીક પણ જોજે અબોલા જીવને
જે ચડ્યા અધ્ધર, બધાનાં શ્વાસના સોગંદ છે

રામ, લક્ષમણ, જાનકીનો તો સહી લીધો અમે
કેમ સહેશું, તેં લીધો વનવાસ, ના સોગંદ છે

માનવીના આંતકોથી થરથર્યા કરીએ, હવે
ઓણ સાલે તેં ગુઝાર્યા ત્રાસના સોગંદ છે

સ્થાન જે લીધું પ્રભુ, તેને હવે શોભાવજે
જેમના પર જીવતા, વિશ્વાસના સોગંદ છે

સૂર ને થનગાટનો સુરજ જુઓ ડુબી ગયો,
ચાંદ ઉપર ચાલવાની ઘેલછા મુકી ગયો......

ADMISSION KAA ODD-MISSION

વાલ્મિકી આજ બની પિટતાં નગારા
મુળમાથી આમ બધાં વાલીયા લુટારા

ભણતરનાં ભુત એણે ખુદ રે ધૂણાવ્યા
બાંધશે બધાને પછી ટ્યુશનીયા પારા

માવતરની લાગણીના ચેકને વટાવી
ખડક્યા છે મહેલ અને રોકડાના ભારા

નાત જાત ભાત તણાં ભેદ ના રખાતાં
કડકડતી નોટ જેને હાથ એજ સારા

ઢીંકણા ’સર’, પુંછડા ’સર’, રીતસર તમારા
કરશે હલાલ ’સર’, દસ માથા વાળા

સમજો માબાપ, બનો શાંત અને શાણા
દેખાડે અમથાં એ ચાંદ ને સિતારા

હીરો તો ઝળહળશે કોઈ પણ બજારે
સમજુને કાફી છે આટલા ઈશારા

તડકો અમારો શ્વાસ છે, ઉચ્છવાસ રાત છે
શબ્દો વહે છે લોહીમાં, એવી આ જાત છે
.

શમણાંમાં તમે આવશો એવા ઉચાટમાં
ખુલ્લી રહેલી આંખની પાંપણ બિછાત છે
.

કિસ્સા વિનાના શહેરની સુની સવારમાં
મલકી ઉઠો જો આપ, એય વારદાત છે
.

સરનામુ ખત ઉપર લખ્યું ભાષામાં પ્રેમની
ઉકલી શક્યું ના, ગામ એટલું પછાત છે ?
.

જન્મ્યાથી છેક મોત સુધીના ચિતારમાં
વચ્ચે મળ્યાંતા આપણે, એ આડ વાત છે

હાથની રેખાના વળ ખુલતા હશે
રાહમાં એનીજ સહુ જીવતાં હશે
.

ભોળપણ ને બાળપણ બન્ને હજુ
ઉંબરા પાસેજ ટળવળતાં હશે
.

છન્ન પાયલ, ને સુરાના છમ્મથી
કેટલાના કાળજા ઠરતાં હશે
.

મૈકદામાં ક્યાં કદી આવે ખુદા
બેઉ જોકે પ્રાસમાં મળતા હશે
.

બોધ પરવાના ઉપરથી લઈ બધાં
મોતની શમ્મા ઉપર જલતા હશે

હા...પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું.....
.

ધાર્યું કશું, શું થઈ ગયું
નેતા થવું’તું, રહી ગયું
.

ઉંઘે ભલે સરકાર, પણ
સુતું નથી જન, કહી ગયું
.

બે ધાર છે વાણી તણી
સંદેશ એવો દઈ ગયું
.

જેને મળ્યું, જે જે મળ્યું
તે ફાંટ બાંધી લઈ ગયું
.

જે પાંચ વરસે લાંગરે
એ વ્હાણ પાછું વહી ગયું

.જાગો અરધ લોકો હવે
આ દુધ જો, થઈ દહીં ગયું

ટોડલા, તોરણ અને ડેલી હવે
વારતામાં કેદ થઈને ધુંધવે
.

સૌ વ્યથા નદીઓ ત્ણી અંતે પછી
સાગરે મોજા બનીને ઘુઘવે
.

એક ના પડઘો પડ્યો બોલાશનો
મૌન છે ભાષા અમારી, સુચવે
.

કોણ છું, કોના થકી ને ક્યાં સુધી
કેટલા અમને સવાલો મુંઝવે
.

મોત સૌના હાથમાંથી જીંદગી
એક યા બીજા બહાને ખુંચવે

ચાલો ’ગઝલ’ ને ગઝલમાં ’માણીએ’
.

સવારી શબ્દની કરીએ
ગઝલને ગામ વિહરીએ
.

ઉતારો કોકદિ’ મત્લા
કદી મક્તા સુધી જઈએ
.

નહીં છાલક અછંદાસી
ધૂબાકા છંદમાં દઈએ
'

લયોને સૂરમાં ઢાળી
સૂરાલયની મઝા લઈએ
.

તમે દાદે ખુદા મારા
અદબથી આપને નમીએ
.

લડીને પ્રાસને પાદર
સ્મરણના પાળીયા થઈએ
.

પુન: લેવા જનમ ચાલો
ગઝલ બીજી હવે લખીએ

ઠેસ વાગી સહેજ દિલ પર, શબ્દનો ખડીયો તુટ્યો
ને કલમ બોળી ગઝલનો મેં પ્રથમ કક્કો ઘુંટ્યો

.

એક પરપોટો ઝઝુમ્યો આંધીઓમાં, તટ સુધી
ને બિચારો છીપનાં ચુંબનથી પરબારો ફુટ્યો
.

શું કરું, બેબસ મિનારો હું હતો મસ્જિદ તણો
મેં ચરણ સહુના લથડતાં જોઈને લહાવો લુંટ્યો

.

હમસફર એકેય ના મળતાં, ફ્કીરી પંથમાં
ને અમીરી ચાલમાં ટોળા વળ્યા, રસ્તો ખુટ્યો
.

જીંદગીથી છુટવાનાં નામમાં શામિલ ન કર
હું કહું કે શ્વાસ નામે હંસલો મારો છુટ્યો

વેદ ગીતા ને કુરાં જગમાં ભલે વંચાય છે
એક તારા ખંજને અમને બધું સમજાય છે

.

કેટલા ફાંટા મહી રસ્તો સુઝાડ્યો તેં, અને
છેક પહોંચી મંઝિલે પગલાં હવે ફંટાય છે
.

ના હવે ઘર ખોરડું, પાદર અને ભેરુ હતાં
યાદ જુની શ્વાન થઈને ગામમાં અટવાય છે

.

ક્યાં હતી શ્રધ્ધા તણી બારી કોઈ દિવાલમાં
બાંગ તારી એટલે પડઘો બની અફળાય છે
.

એ ખુદા તારી કૃપા મારા ઉપર ભરપુર છે
જેમ હું પીતો ગયો, ખાલી પણું છલકાય છે

સ્વર થકી પહોંચી શકું ઈશ્વર સુધી
દેહ લઈ અક્ષર તણો નશ્વર સુધી

પીઠ પર પસવારતા એ હાથને
પહોંચવું અઘરું નથી ખંજર સુધી

કુંડમાં ગુલમહોરના સંધ્યા કુદી
ને જુઓ છાંટા ઉડ્યા અંબર સુધી

મૌન બીજું કંઈ નથી, રસ્તો હતો
ચૂમવાનો, હોઠ બે તત્પર સુધી

સ્પર્શવા એ ટોપલાને યત્ન કર
જળ જમુનાના હજુ કમ્મર સુધી

રસ્તો થવું ગમે છે મને ભીડની તળે
મંઝિલ બનું તો લોક ફકત એક બે મળે

છળના અફાટ રણમાં પિગળતો આ આયનો
મૃગજળ થઈને આજ ફરીથી મને છળે

વાતો તણો સબંધ હવે ક્યાં રહ્યો છતાં
અફવા જરાક અમથી બધાં કાન સાંકળે

પીળા કરમ કરીને બધાં પાંદડાં ખરે
લીલું મઝાનું પૂણ્ય ઉગે એક કૂંપળે

તુલસી નહીં, ન જળ કોઈ જીહવા ઉપર હશે
રમતું તમારું નામ સતત આખરી પળે

MADHUSHAALAA

કશ્મકશ મંદિર અને મદિરાલયો વચ્ચે હતી
સ્વર્ગની સઘળી મઝા, બસ બે કદમ, નીચે હતી

એટલે નક્કી કર્યું બદનામ થાવું મેં ખુદા
નામના તારી, શહેરના હર ખુણે ખાંચે હતી

આપણી જાહોજહાલી કેટલી ચર્ચાઈ ગઈ
સૌ કહે છે આંગળીઓ જામમાં પાંચે હતી

આ મદિરા ચીજ પણ કેવી અલૌકિક ચીજ છે
જેમ એ તળીયે જતી, દિવાનગી ટોચે હતી

એ ખરું, આંખો નશાના ભારથી ઢળતી સતત
શ્વાસના સમ, આજ આંખો બંધ બે સાચ્ચે હતી

***********

લ્યો હવે ઝાંઝર તુટ્યા। બોતલ તુટી
જે હતી હમણાં સુધી લજ્જા, છુટી

હર ખૂણે, હર શ્વાસમાં મહેકો તમે
કોણ કસ્તુરી ગયું પળમાં ઘુંટી

આપને જોયા’તાં બસ સપના મહીં
એટલે તો મેં ખણી ખુદને ચુંટી

કેશ, કંકણ, સ્પર્શ ભીની આહટો
મેં ધરા પર સ્વર્ગની રોનક લુંટી

ચાંદ પણ મશગુલ થઈ થંભ્યો અને
રાત ચાલી એ...ટલી, મદિરા ખુટી

ના કશું લઉં શ્વાસમાં એ બસ નથી?
દઉં પરત ઉચ્છવાસમાં એ બસ નથી?

હાથ ગીતા પર મુકું કે ના મુકુ
અશ્રુઓ છે આંખમાં એ બસ નથી?

બિંબ હોવું ઝાકળે ઝંખુ છતાં
હું વસ્યો છું કાચમાં, એ બસ નથી?

દુશ્મની જાસાના ઉત્તરમાં નર્યો
પ્રેમ હો પૈગામમાં એ બસ નથી?

જીંદગી નામે ગઝલ ટૂંકી ખરી,
પણ હતી એ પ્રાસમાં, એ બસ નથી?

મૈકદે ક્યાંથી કરું હું બંદગી
બે ઘડી છું હોશમાં એ બસ નથી?

ફરી આજ તેઓ હસાવી ગયા છે
નગર સ્મિત નામે વસાવી ગયા છે

ન જાણે ધબકતાં આ દિલ નામે મૂડી
કયે ભાવ દિલબર કસાવી ગયા છે

અછંદાસ, બિંદાસ થઈને ફરે, ને
મને છંદમાં એ ફસાવી ગયા છે

બળે હાથ લખતાં ગઝલ (પ્રાણવાયુ)
કવિ એક એવું ઠસાવી ગયા છે..!!

ઘડી મુક્ત થાવાની આવી મરણશી
ખરે ટાંકણે, કસકસાવી ગયા છે

ફેંકાયેલા બુટની વ્યથા...
હે પ્રભુ મંજુર છે
લોકો તણા
પગ ચાટવા...
હર પળે તૈયાર છું
પગની તળે
કચરાવવા...
એવડા તે કઈ ગુનાની
રે સજા
ફરમાવવા...
તેં ચુંટ્યા અમને
આ બેશર્મીઓને
ફટકારવા...
જેમને તળીયા નથી
દોરી નથી
મ્હો બાંધવા...
માઈક દેખી
આદરે ગાળો બધાને
ભાંડવા...
ન્યાય ને નીતી
બધાને મન ફકત
છે ઝાંઝવાં...
કોઈનુ છાંડેલ પણ
છોડે નહીં એ
છાંડવા...
...
ના ભલે તકદીરમાં
મંદિર, મહેલ કે
માંડવા...
આ બધા
ઉપર પડી
અમ અંગને
અભડાવવા...!!!
અમ અંગને
અભડાવવા...???

આજ કહો તો કહેશે કાલે
હાથ હવે ક્યાં કોઈ ઝાલે

ચાલ ચલ્યો સુરજની જેવી
મ્હાત કર્યો સંધ્યાની ચાલે

કોણ કહે છે કંકુ ચોખા ?
બુંદ હતાં પ્રસ્વેદી ભાલે

શેર જવાબી એક કહ્યો ત્યાં
મૌન ધરી લીધું વૈતાલે

લાખ અને ચોર્યાશી ભવનુ
કામ કર્યું અંતે કરતાલે

જીવનનો એકડો હમણા ઘુંટ્યો છે
હુકમ, થઈ જા ફના, તારો છુટ્યો છે

જે પરપોટો ટક્યો’તો આંધીઓમા
તમારા સ્પર્શથી આજે ફુટ્યો છે

વિણીલે રૂપનો એકેક ટુકડો
અરીસો નહીં, અહમ તારો તુટ્યો છે

ખરીને, રૂક્ષ થઈ ડમરીએ ઉડી
નજારો પાનખરનો પણ લુંટ્યો છે

ભરેલો ગમ અને દર્દે જીગરથી
કદી આ જામ ક્યાં મારો ખુટ્યો છે

....ચુટણી....ટાણે....

ભલે સોડમ હશે સૌ ભાષણોમાં લાગણીઓની
મને તો બૂ સતત આવી રહી છે માગણીઓની

ન જાણે સા રે ગ મ પ ધ ની સા કઈ રીતે રચશે
અસૂરો શી દશા કરશે બિચારી રાગિણીઓની

ચડીને પીઠ પર, મૃગજળ સુધી દોડાવશે નક્કી
પછી કરશે ઊજાણી, ખાલ ચીરી, સાંઢણીઓની

નર્યા નફ્ફટ ફુગા અણઘડ હવાથી ખૂબ ફુલ્યા છે
જરુરી છે સમજદારી તણી બસ ટાંકણીઓની

જરા આળસને ખંખેરી જજો મતદાનને મંદિર
કરી ઘંટારવો નીંદર હણો સમરાંગણીઓની

...સુનહરી યાદેં...

જેતપુર ખાતે યોજાયેલ સાહિત્ય વિવેચન અંગેના
રાષ્ટરીય પરિસંવાદ ના ઉદઘાટન પ્રસંગે શ્રી સિતાંશુ
યશષચંદ્ર મહેતા સાથે ગાળેલી મુખ્ય મહેમાન તરીકે એ અઢી કલાક અવિસ્મરણીય રહેશે...

ડો. જગદીપ નણાવટી

તને સપનામા હાક કેમ મારવી
અમે ઉંઘમાંથી વાત એજ તારવી

હજી ફુટવાની કૂંપળ જ્યાં થાય ત્યાં
નથી પાનખરની વાતો ઉચ્ચારવી

નરી ભડભડતી હોડ આજ લાગતી
શમા પાંખોથી કેમ કરી ઠારવી

લખું કાગળ, ને હિમ સમા ટેરવે
વહે ખળખળ જે ગંગા, શેં વારવી

દુઆ માંગુ જો મધદરીયે હાથ લઈ
કયે હલ્લેસે હોડી હંકારવી

અમે જીવ્યા પછીનુ મોત એટલે
ફરી હારેલી બાજીને હારવી

તને સપનામા હાક કેમ મારવી
અમે ઉંઘમાંથી વાત એજ તારવી

હજી ફુટવાની કૂંપળ જ્યાં થાય ત્યાં
નથી પાનખરની વાતો ઉચ્ચારવી

નરી ભડભડતી હોડ આજ લાગતી
શમા પાંખોથી કેમ કરી ઠારવી

લખું કાગળ, ને હિમ સમા ટેરવે
વહે ખળખળ જે ગંગા, શેં ઠારવી

અમે જીવ્યા પછીનુ મોત એટલે
ફરી હારેલી બાજીને હારવી

કોણે કહ્યું કે અશ્રુઓ આંખોનો ભાર છે
સઘળાં પ્રસંગે મ્હોરતો નવલો નિખાર છે

નજરું તમારી પાપણોમાં મ્યાન રાખજો
ખાંડા સરીખી તેજ લાગણીની ધાર છે

લહેરાતી લ્હેરખી અને વસંતી વાતનો
ઊડતાં પતંગીયાઓ જાણે ટૂંકસાર છે

ઉભો રહ્યો’તો આયના સમક્ષ જે રીતે
ત્યારે થયું કે "હું" જ મારી આરપાર છે

કાગળ ન આપને લખ્યો એ મારો દોષ ક્યાં ?
શબ્દો જ, જે મળ્યા નહીં, કસુરવાર છે

મૃગજળ સમીપ પહોંચવામાં આયખું વિત્યું
દિવાસળીને ચાંપ, એટલીજ વાર છે

અક્ષરો બિંદુ હતાં ને શબ્દ રેખાકિંત હતાં
ભાવ મારી હર ગઝલમાં એટલે ચિત્રીત હતાં

મુઠ્ઠીઓ વાળી સતત જીવ્યો છું હું માટેજ આ
હાથ મારા, દસ્તખત તકદીરથી વંચિત હતાં

બાણ શય્યા હૂંફ કેરી ના કદી પામી શક્યો
આપ સૌની લાગણીના તીર બહુ કુંઠીત હતાં

જ્યારથી હાંફ્યો હતો વાયુ વસંતી ત્યારથી
પાનખરમાં બેફીકર થઈ પાન સહુ નિશ્ચિંત હતાં

કાળજી પૂર્વક બધાંયે અસ્થિઓ વીણી લીધાં
રાખમાંથી ઉઠવાની વાતથી ચિંતીત હતાં

A SIDE TRACKED STORY....BUT I LOVED IT
SO WHY NOT TO SHARE....

વોરન બફેટની સલાહ – 2009
ઓસરી ગયેલા ઉત્સાહ અને ખંડીત આશાઓની સાથે આપણે 2009ના આ વરસની શરુઆત કરીએ છીએ. ગોટાળો અને બીમારી ઉભાં કરેલાં છે.
દર નવા વર્ષે ભવીષ્ય માટે દીવાદાંડીની ગરજ સારે તેવા, થોડાક જુના અને જાણીતા, સીધ્ધાંતો હું અપનાવતો આવ્યો છું. આ વર્ષે મારી સાથે, મારા બુઝુર્ગ મીત્રોના નાણાંકીય ડહાપણનો ઉપયોગ કરવા; અને નાણાંકીય શાણપણ અપનાવવા, નીચેના મુદ્દા પર ધ્યાન આપવા, હું આપ સૌને આમંત્રણ આપું છું.
સખત પરીશ્રમ – દરેક મહેનતનું કામ નફો લાવી જ આપે છે - ખાલી વાતો માત્ર ગરીબી જ.
પ્રમાદીપણું – સુતેલો કરચલો પાણીના મોજામાં તણાઈ જ જતો હોય છે.
આવક – કમાણીના એક જ સ્રોત પર કદી આધાર ન રાખો. કમ સે કમ તમારાં રોકાણોને તમારી આવકનું બીજું સાધન બનાવો.
ખર્ચ – જો તમારે જરુરી ન હોય તેવી ચીજો તમે ખરીદશો; તો ઘણી જલદી તમે જરુરી ચીજો વેચવા માંડશો.
બચત – ખર્ચ પછીની રકમ ન બચાવો. બચત પછીની રકમ ખર્ચો.
ઉધાર – ઉધાર લેનાર દેણદારનો ગુલામ બને છે.
હીસાબ – જો તમારા જોડામાંથી પાણીનું ગળતર થતું હોય તો, છત્રી રાખવાનો કોઈ અર્થ નથી.
ઓડીટ – નાના નાના ખર્ચા પર ધ્યાન રાખો. એક નાનકડું ગળતર, આખા વહાણને ડુબાડી શકે છે.
જોખમ – કોઈ નદીનું ઉંડાણ બન્ને પગ વડે ન માપો. (વૈકલ્પીક યોજના તૈયાર રાખો.)
રોકાણ – તમારાં બધાં ઈંડાં એક જ ટોપલીમાં ન રાખો.
મને અવશ્ય ખાતરી છે કે, જે લોકો આ સીધ્ધાંતોનું ચુસ્ત પાલન કરી રહ્યા છે; તે નાણાંકીય રીતે સ્વસ્થ રહી શકશે.
મને એટલો વીશ્વાસ પણ છે કે, જે લોકો આ સીધ્ધાંતોનું પાલન કરવાનો દ્રઢ નીર્ધાર કરશે, અને તેનું સત્વર અમલીકરણ કરશે; તે ઝડપથી તેમની નાણાંકીય સ્વસ્થતા પાછી હાંસલ કરી લેશે.
ચાલો! આપણે વધારે શાણા અને સમજુ થઈએ અને સુખી, આરોગ્યમય, સમૃધ્ધ અને શાંતીમય જીવન ગુજારીએ.

નેનો ...લો....જી

હવે તો શ્વાસમા નેનો
હરેક ઉચ્છવાસમા નેનો

વસ્યો જ્યાં જ્યાં હશે માનવ
વસે એ વાસમા નેનો

ઉભે આંગણ બધે જાણે
દિવાને ખાસમા નેનો

યુવાનો બાઈકને છોડી
ધરે ડંફાસમા નેનો

તિમિરના જંગલો વચ્ચે
દિપે અજવાસમા નેનો

મહિન્દ્રા ફોર્ડ મારુતી
ગણે બકવાસમા નેનો

સુરાને કોણ પુછે છે
બધાની પ્યાસમા નેનો

ભલે પકવાન બત્રીસ હો
મળે મુખવાસમા નેનો

ચડાવે ફુલ હર કોઈ
કશે ઉપહાસમા નેનો

શહેરમા ચોક ચૌટાએ
હશે કંકાસમા નેનો

પછી તો કાગડા કહેશે
કે નાખો વાસમા નેનો

અરે ’ટાટા’ની બદલે સૌ
કરે ઉલ્લાસમા નેનો

સુવર્ણ અક્ષરે ચાલો
લખો ઈતીહાસમા નેનો

સમયની આડમા કેવા સહન સંજોગ કીધાં છે
ભર્યા ગુલમહોરમાં, મેં પાનખરના ડંખ લીધા છે

ગળે બે ઘુંટ રાખીને ભલે નીલકંઠ કહેવાતા
અમે આવી ગળે, જગના હળાહળ ઝેર પીધા છે

જરા જો ધ્યાનથી જોશો તો મૃગજળ પહોંચશો નક્કી
સગડ મે રેતમાં ચાલી અને બેફામ દીધાં છે

નિરંતર ફેરવી તસ્બી ને માળાથી ન પામો કંઈ
કરો બસ ’જામ’ને ’ઉંધો’, ’મજા’ના અર્થ સીધા છે..!!!

ન કામ્યો પૂણ્ય હું મારાજ પાપે જીંદગી આખી
કહે છે, સ્વર્ગમાં આડી કમાણીની સુવિધા છે

आदतसी हो गई है क़दमोको उन गलीकी
सांसोमें बस गईथी खुश्बुसी उस कलीकी

देखे नही है अब तक़, दो चांद दूजके यूं
खाउं में क़समें तेरी आंखे दो अधखुलीकी

सपनोमे, धडकनोमे, सांसोमें और दिलमें
तितलीभी जान पाये ना चाल मनचलीकी

रंगी हुईथी अपने ही पि’ के रंगमे, पर
कुछ भी असर ना पाई, राधामें सांवलीकी

मे पी रहा हुं लेकर, अपनेही ग़मको, फीरभी
बू आ रही है यारों तुमसे क्युं दिल जलीकी

ऐ मोत तुं खडीथी कोनेमें चूपके हंसती
हम खाक छानतेथे अपनीही कुंडलीकी

ઘટના વચ્ચે, અનુભવોની કેડી ચોખ્ખી ચટ હતી
સમજ્યા નહી ?, એ માથા પર એક શ્વેત મઝાની લટ હતી

પીપળ, પૈડું, કાચ લખોટી, પગ તળીયે પાદર હતું
દોરા મુછના ફુટ્યા સુધી, શૈષવની રમઝટ હતી

તહેવારે ’પરસાદી’ લેતા, દોસ્ત તને પણ યાદ હશે
ભૂંડા બોલી, ચોક ગજવતી વાત્યુ પણ લંપટ હતી !!

બિલ્લી પગલે ચાતરતુ’તું હૈયુ તારી શેરીને
શરણાયુ વાગી ને મારે આંગણ તું, ઘુંઘટ હતી

મંઝિલ, નામે મોત, ઘણીયે દુર હજો ઇચ્છું એવું
મારી ઇચ્છા ઉપર તારી ઇચ્છા ઉપરવટ હતી

आज खडे है क्रिष्न मुरारी, और खडे है अल्लाह,

डाल गुलाली रंग हरे पे, कुछ तो करो बिस्मिल्लाह
हो ली द मुबारक....

ઝાકળના બે ઘુંટડા ભર, બહુ અઘરું છે
છબછબીયાં મૃગજળમાં કર, બહુ અઘરું છે

વિતી ઘટના યાદ કર્યાના તાંદુલને
ચાવી જોજે મુઠ્ઠીભર, બહુ અઘરું છે

રાચ રચીલું, આભુષણ તો ઠીક ભલા
હૈયે થાવું ખમતીધર બહુ અઘરું છે

ખભ્ભે કોઈના ચડતી કરવી સહેલ હશે
ડગલુ ભરવું ધોરણસર, બહુ અઘરું છે

શ્વાસ ખુટ્યાની સરહદથી આગળ જઈને
લંબાવી જો સહેજ સફર, બહુ અઘરું છે

કંઈક તો એવું કરો, પુછે બધાં
આંખ બે ભીની કરો, લુછે બધાં

મારવા પથ્થર કહ્યું, ત્યારે જ તો
આપણે જાણી શક્યાં, શું છે બધાં

વાત કરવી સહેલ છે લીંબુ તણી
જીરવી શકતાં નથી મુછે બધાં

શુરતાના સિંગ હો સિર પર ભલે
બે ચરણ વચ્ચે હતાં, પુંછે બધાં

જીંદગીની દોડમાં બસ કબ્ર તક
પહોંચવા પૂરતાં જ પંગુ છે બધાં

હવે શ્વાસ લેવોયે ભારે પડે છે
કહે છે કે મંદી અહીં પણ નડે છે

વિમાસણમાં મુકીને જનતાને, કેવી
ન ધાર્યું હો એવી તકો સાંપડે છે

બદીઓનુ વટવૃક્ષ ફાલી રહ્યું છે
છતાં મૂળ ક્યાં કોઈ એના જડે છે

અમીરોની રોટી, ડબલ કરવા માણસ
પસીનો ડબલ રોટીએ ચોપડે છે

રખે માનતો, કે તેં સૌને ઘડ્યા છે
સતત જાત સંજોગને ચાકડે છે

થવું હોય તે થાય, કોને પડી છે
જહન્નમમાં સૌ જાય, કોને પડી છે

સરે આમ મસ્તીમાં ઝુમી રહ્યો છું
ભર્યો જામ છલકાય, કોને પડી છે

તમે કોણ મારાં છો, અફવા ભલેને
બધે કાન અફળાય, કોને પડી છે

ખુદા બાંગ પોકારી દીધી અમે છે
તને જો ન સંભળાય, કોને પડી છે

જનાજે અમારીજ દિવાનગીની
ભલે વાત ચર્ચાય, કોને પડી છે

વાત મુદ્દાની કરે તો આવીએ
ને પછી મુદ્દો તને સમજાવીએ

જે કહીશ સાચું કહીશ, એવું ભલા
આયના પાસે કદી બોલાવીએ ?

છે સુરાલય ને સુરા એવાજ, પણ
જાતને આજે જરા અજમાવીએ

વાંચવા રૂડી વસંતી વારતા
પાનખરના પાન ને ઉથલાવીએ

ઉગતા, દીપે બધું સુરજ સમુ
ચાલને એવુંજ સઘળું વાવીએ

મુક્કદર ચીજ શું છે ક્યાં કદી જોયુ હથેળીમાં
કસી ને મુઠ્ઠીઓ દોડ્યો સદા જીવન પહેલીમાં

અહમના ઓડકારો સાંભળ્યા ઝાંપા સુધી તારા
અમે લાવ્યાતાં ચપટી પ્રેમના તાંદુલ પછેડીમાં

ગઝલ, સાકી, મદિરા, દાદની જાહોજહાલી ક્યાં ?
હવે સૌ ભૂત થઈને મ્હાલતા તારી હવેલીમાં

નહીંતર એક પ્યાલી લઈ જતી તારા સુધી અમને
કરું છું બંદગી આજે ખુદા એની અવેજીમાં

થયું છે જર્જરીત આ દેહ માફક ખોરડું મારું
છતાં તારો હજુયે સાદ જો, પડઘાય ડેલીમાં

સમજણને મે ઘોળી છે
સમજો તો બસ સમજી જાજો

ન સમજો તો..........होली...है...!!!

જ્યારે
કેસરીયા
મઘમઘતા
રંગે રંગાઈ
તમે
લેતા’તાં
ગુલમહોરી
છાંયડો......

ત્યારે
મન્ન મારું
ઘેલુ તે એવું,
કે પુછતુ’તું
બન્ને
વચ્ચે છે
ક્યાંય
આયનો......?!

ઓણુકી હોળી

ચૈન અમનમા જાત ઝબોળી
ખેલ પછી મનવા તું હોળી

પ્રેમ તણી પિચકારી લઈ લે
ફેંક, છરા, બંદુક ને ગોળી

આજ ભુલીને ટોળા દંગા
યાદ કરો બચપણની ટોળી

જામ નવેસરથી ભરવાને
ચાલ અમે નફરતને ઢોળી

રંગ દુ:ચારી ખૂબ લગાવ્યા
કાઢ હવે પીંછી તું ધોળી

કુંભ કરણને કોઈ જગાડો
આંખ અહંકારીની ચોળી

ગેર સમજની વિંધ માછલી
બેય ધરમના પલડે તોળી

જ્યોત જગાવીને સમજણની
સત્ય સનાતનને લે ખોળી

માંગ અમારી એકજ યારો
સ્નેહ થકી છલકાવો ઝોળી

ચટાકેદાર ચુંટણી

નર્યા આશ્વાસનોના હર દુકાને સેલ લાગ્યા છે
"વચન બે ફ્રી મળે છે, એક ઉપર" બોર્ડ ટાંગ્યા છે

અચાનક પૂર આવી , લાગણીના નીર છલકાશે
ભલે ફીટકારશો, ચહેરા સદા હસતાજ રાખ્યા છે

કરી લહાણી, મૃદુ વાણી થકી, લઈ જાય મત તાણી
પછી હું કોણ , ને તું કોણના રિશ્તા નિભાવ્યા છે

સમજતા નહી હવે કે બોર એંઠા રસ મધુરા છે
હવે શબરીએ સઘળી, બોર પહેલા ’રામ’ ચાખ્યાં છે

ધનુષી મેઘ છોડી, લાલ ને લીલે રમે હોળી
અસલમાં રંગ શૈતાની બધાનાં દિલમાં વ્યાપ્યાં છે

તમારે છોડવા પડશે આ કઠપુતળી તણા નાટક
કીશનની આંગળી માનીને આ, મા ભોમ સોંપ્યા છે

ન અંગુઠા, સમજદારીની સહુએ ચાંપ દાબી છે
જરૂરી હોય તો કરશું ડીલીટ, એ હાથ આપ્યા છે

હજુ ક્યાં એટલી ઝાઝી અસર છે
મદિરા કેટલી બાકી, ખબર છે

હશે નફરત તમારી સર બુલંદી
અમારી લાગણી પણ ધર કધર છે

ભરો હળવી તે કેવી સાવ ચૂમી
અમારા હોઠ સુધ્ધાં બે ખબર છે

નિ:સાસે એક ઉંડાથી અમારો

જીવન ફુગ્ગો સમજ ફુટ્યા ઉપર છે

નથી આઘો બહુ એ દિલ વિસામો
હવે બસ બે કદમ ઉપર કબર છે

મિત્રો,
થોડા સમય પહેલા મે એક ગઝલમાં લખ્યું હતું
કે....
પાન એકાદું ખરે એ પાનખર કહેવાય નહીં.....

સાચું, પણ તો પછી ખરેખર પાનખર કોને કહેવાય ?
આમ જુઓ તો દરેક ક્ષેત્રમાં જે થવું જોઈએ
તે ધારણા મુજબ ન થાય તેનુ નામ પાનખર...
તેવુંજ કંઈક કહેતી આ રચના તમારા માટે...

વૃક્ષ લીલું સહેજ પણ ફરકે નહીં....એ પાનખર
સાવ અંગત , હોઠમા મલકે નહીં....એ પાનખર

વાયરો ચૂમે અને ઝાકળ કરે અભિષેક, પણ
સુર્યના સ્પર્શે પ્રથમ, મહેકે નહી....એ પાનખર

હોઠ તરસ્યા, મસ્ત સાકી, ને છલોછલ જામને
મૈકદે મૈકશ, છતાં ઉચકે નહી....એ પાનખર

કેટલાં કામણ કરે પ્રશ્નોત્તરી સામે ઉભી
ને અચળ દર્પણ કદી બહેકે નહી....એ પાનખર

ઢોલ ધ્રબકે, હોંશ વરસે, ધૂળ ઉડતી પાદરે
મોરલા ચિતરેલ જો ગહેકે નહી.... એ પાનખર

વણફળી ઈચ્છાઓ, શમણાં, ઓરતા ભારેલ છે
તોય પણ મારી ચિતા ચહેકે નહી....એ પાનખર

આંખથી રીસાઈને દ્રષ્ટિ નગરમા ક્યાં જવું
દ્રશ્ય ગમતું આંખમાં આંજીને શમણે રાચવું

ચંદ્ર, સુરજ, રાશીઓ, નક્ષત્ર મુકી તોળતો
જીંદગી મારી ખુદા, લઈ આસમાની ત્રાજવું


કેદ બન્ને પૃષ્ઠની વચ્ચે અમારાં મુક્તકો
ક્યાં સુધી ઝખ્મો તમારા પ્રેમ પૂર્વક સાચવું

મૌનની ભાષા લખીને મોકલ્યું પરબિડીયું
બંધ આંખે, ઓષ્ટ બે, ને ટેરવેથી વાંચવું

આખરી ઇચ્છા પ્રબળ છે, આયનામા જઈ અને
આપણી ઓકાત શું, પ્રતિબિંબને સમજાવવું

ના ખબર, ઘરથી અમારી કબ્ર તકનો ફાંસલો
યાર, પગપાળા કદી ક્યાં છે અમારે ચાલવું

શમા ઉપર જઈ ફના થવામાં એની પણ કોઈ મોજ હશે
સદા ઉગીને આથમવામાં એની પણ કોઈ મોજ હશે

કરોળીયાના અથાગ યત્નો, છતાંય તંતુ બન્યો નહીં
ફરી ફરીને તૂટી જવામાં એની પણ કોઈ મોજ હશે

સમય અવિરત વહે, સ્થગિત બે કાંટાંઓની નજર તળે
ધરીની ફરતે ભ્રમણ કર્યામાં, એની પણ કોઈ મોજ હશે

હતી ખબર કે નથી તરસના કોઈ વિસામા મૃગજળમાં
અફાટ રણમાં આથડવામા, એની પણ કોઈ મોજ હશે

ગુલાલ થાપા એક બીજાને નીરખી લેતા ટગર ટગર
અરસ પરસનાં મૌનપણામાં એની પણ કોઈ મોજ હશે

સવારે ૬ વાગે કંઈક લખવા માટે પેન્સિલ
અને કાગળ લીધા અને એક વિચાર સ્ફૂર્યો,
તમારા સમ , તમે માનશો નહીં પણ એક
અસ્ખલિત પ્રવાહની જેમ આ ગઝલ
ફક્ત ૩ મિનિટમાં લખાઈ ગઈ....સાલું
સ્ફુરણાંનુ તો આવું છે...આ ઝટ પટ ગઝલ
તમારી સાથે શેર કર્યા વગર મને ચેન નહી પડે...

a fastest written gazal, a single
stroke gazal for you......

છોલતાં પેંસિલ અમોને કંઈક એવું થાય છે
ક્ષણ અને ઘટનાની ધારે જીંદગી છોલાય છે

શ્વાસ છે લોલક સમા, જીવન દીસે ચાવી રૂપે
કોણ જાણે કોણ કોનાથી સતત લંબાય છે

જોડણીની હર ક્ષતિ આરામથી ભૂંસી શકું
પણ તમે કર્મો કરેલા એમ ક્યાં ભૂંસાય છે

ઘર ભરી દો આજ ખુશ્બુથી, અમે કાલે નથી
જીંદગી કેવી જીવો, એક ફુલ પણ કહી જાય છે

દાદ પામે હર ગઝલ, એવું ખુદા મુમકીન નથી
હુંય છું તારી ગઝલ, ક્યા એટલી વંચાય છે...!!!!

સાર.....ગઝલ લખવી તો સવારે ૬ વાગે લખવી...!!!!!

બારકસ ભારે હતા બાકસ નર્યા
કેટલાં જ્વાળામુખીને સંઘર્યા

શું ભરોસો રામનો રાખો હવે
એક પણ પથ્થર અમારા ના તર્યા

ટોપલીમાં શબ્દ લઈ યમુના જળે
કંઈક ચીલા મેં ગઝલના ચાતર્યા

પથ્થરો પિગળ્યા, કે મારા હાકલા ?
ના કોઈ પડઘાયને પાછા ફર્યા

એક બનવા, એક ના બે ના થયા
લે ફરીથી આંકડા ખોટા ઠર્યા

જીંદગીની આડમાં રહીને અલ્યા
મોત તેં નખરાં ખરા છે આદર્યાં

देख लहरता है तीन रंगा
कोई ना लेना हमसे पंगा

द्वंस करेगा चक्र सुदर्शन
एक जगह जो होगा दंगा

लाल है सरहद पर, दो आंखे
रंग हरा रखता मन चंगा

पंख सफेदीके फेलाएं
आज सभी देशोके संगा

अंत समय आया आतंकी
सत्य समझलो है ये नंगा

કહેણ મને શમણાનુ આવ્યું
કોઈ ફરી મનમાનુ આવ્યું

શૂન્ય નગરની પાટી ઉપર
પ્રેમ શબદ ઘુંટવાનુ આવ્યું

એક બીજાની પાંખો થઈને
આભ મંહી ઉડવાનુ આવ્યું

કેમ સતત લાગે કે ટાણું
જામ હવે ભરવાનુ આવ્યું

હાથ હજી તારો પકડું ત્યાં
શાંત થઈ વહેવાનું આવ્યું

શ્વાસ મહેકના ખુટ્યા જાણે
ફુલ બની ખરવાનુ આવ્યું

અમે વાત કરીએ, તો વાતો કરે છે
જમાનો ક્યાં મોકાને જાતો કરે છે ?

અરે પ્રેમ પત્રોના અક્ષરને પુજો
ગજબનાક રીતે એ નાતો કરે છે

ખુદા માનવીની સતત નોંધ રાખે
નથી યાદ કરતો, ને કાંતો કરે છે

ગીરે રાગ કેદાર એકાદો રાખો
ભલા, ભલભલાને એ ગાતો કરે છે

કબર કંઈ નથી, પણ નવા જીવ કાજે
પ્રભુ સંગેમરમર બિછાતો કરે છે

कोई आंखोसे , कोई ईशारोंसे बोले
कोई खिडकीको गलीयोंमे धीरेसे खोले

कौन सुनता है शहेनाईओके सुरोंमे
हंसते हंसते चलो आज चुपकेसे रोले

गर्म सांसोकी आहटने चौंका दीया था
कानमें कहे रही कुछ, वो हलकेसे हौले

शोक़ीया तोरपे खा रहे थे वो क़समे
हम यहां उनके वादों को लम्होसे तोले

ज़ींदगी काटली पुरी करवट बदलके
अब चलो कब्रमें ही सहुलियतसे सोले

क़रीबी बहुत दूर रहेती है हमसे
यहां फांसलोकी ही बनती है हमसे

सक़ुने ज़मीं पर जरा पैर रखा
तो किस्मतभी क़रवट बदलती है हमसे

ईज़ाझत अगर हो तो पुछुं खुदा से
मोहब्बत क्युं खिलवाड करती है हमसे

अगर शबनमी प्यार हो, तो न करना
ये कलियांभी बरसों से कहेती है हमसे

मेरी दासतां सिर्फ है कब्र तक़ ही
चलो ये कहानी भी ढलती है हमसे

દિલ તમે ચોરી ગયા અમને ખબર ક્યાં છે
ને અમે ચર્ચાઈ ગ્યા તમને ખબર ક્યાં છે

હર ખુણે બાઝ્યાં હતાં વર્ષોથી જે ઝાળાં
છે અમારાં સંસ્મરણ, ઘરને ખબર ક્યાં છે

ટોપલાના પૂંજને સહેજે દીધો રસ્તો
એજ સહુને તારશે, જળને ખબર ક્યાં છે

દોર છુટ્ટો દઈ, બધાં પ્રતિબિંબને આજે
આયનો પસ્તાય છે, છળને ખબર ક્યાં છે

હે પ્રભુ તારે શરણ છું, એમ કહી દોડે
રામ ખુદ પાછળ પડ્યાં, મૃગને ખબર ક્યાં છે

કંઈકને મુકી ગયા લોકો ચિતાએ, પણ
આ ચિતાની પાર શું, જગને ખબર ક્યાં છે

સાંતા ક્લોઝજીનો હેલ્લો...!!!

એ......એ......એ......એ......
નવલા દિવસો અવ્યા
ખભ્ભે ઉચકી લાવ્યા
સાંતાજીના ભોજન સૌ ને
સરસ મજાના ભાવ્યા
એનો થેલો ઠાલવો જી...
એજી રે એનો થેલો ઠાલવો જી....

જુવાનીયાના ટોળાં
ખુદને સમજે જાણે ધોળા
લાજ શરમને નેવે મુકી
કરશે ખીખીયા ખોળા
એનો થેલો ઠાલવો જી...

ખ્રિસ્તી બેઠાં ઘરમાં
લઈને દીવો સહુના કરમાં
આપણ સૌને કાંઈ અડે નહીં
રચીએ આડંબરમાં
એનો થેલો ઠાલવો જી....

છે આતંકી ભીતી
સાથે રાજ રમતની રીતી
ગમ્મે એટલું મથશો તોયે
આજ પ્રજા ના બીતી
એનો થેલો ઠાલવો જી....

કોઈ નથી આ તુક્કો
પડશે સણ સણતો એક મુક્કો
લીલો લીલો લહેરાતો એ
થશે સરાસર સુક્કો
એનો થેલો ઠાલવો જી....

સોચ મળી એક તળીયે
મનવા ચાલ હવે સળવળીયે
માનવતાનાં મંદિર હેઠે
સહુએ હળીયે મળીયે
એનો થેલો ઠાલવો જી...
એજી રે એનો થેલો ઠાલવો જી....

બેય આંખોને કહીદે, ઢળી જાય બસ
કંઈક જીવતર પલકમાં ફળી જાય બસ

એક ટહુકો, આ ખળખળ, ને કલરવ મહીં
હાથ કંકણનું ખનખન ભળી જાય બસ

રાત આખીયે શમણાઓ સળગ્યા કરે
મીણ માફક સવારે ગળી જાય બસ

પંથ અવ્વલ સુધીનો ભલે કાપશું
કો’ક મારગમાં પળભર મળી જાય બસ

રામ રાખ્યા પ્રમાણે રમીલે, રે મન
રાખ થઈને રમકડાં બળી જાય બસ

બ્રેઈલ ગામે, શેરીઓમા ટેરવાં અટવાય છે
સ્પર્શને સરનામુ પુછતાં અર્થનું, ખચકાય છે

હર કોઈ ક્રાંતિની પાછળ સોચ નાની હોય છે
એમ કૂણી કૂંપળોમાં જંગલો વર્તાય છે

આમતો અટ્ટહાસ્ય નામે શહેરમાં વસતો છતાં
સ્મિત માટે મન હજી ક્યારેક આ લલચાય છે

બંદગીનું નામ હું સહેજે લઉં જો મૈકદે
જામ, સાકી ને સુરાહી નામ સૌ લજવાય છે

પાડ માનો પથ્થરોનો, એ દિલે પથ્થર તમે
કેટલા મજનુ અને લૈલા અહીં સચવાય છે

जख़्म ऐसा दीया है की भरता नहीं
कोई मरहम, दुआ काम करता नहीं

मन करे, पंख फैलाउं ख्वाबोके में
झोंपडीमें ये मुमकीन ही होता नहीं

एक ही दायरेमें तुं कब तक चले
पांव तेरा क्युं तीजा नीकलता नहीं

कीतनी मासुमसी है मगर उसका दिल
मोम होके भी गोया पिघलता नहीं

ए खुदा मेरे कुचेसे अच्छा है ये
कब्रसे ईसलीये बंदा उठता नहीं

એક મુઠ્ઠી આસમાં, ને શ્વાસ બે , ઠંડી હવા
આંખમાં લીલાશ આંજો, એજ સાચુ શ્રી સવા

આમતો ફાવી ગયું છે દર્દની સાથે મને
તે છતાં બિમાર છું, દેખાડવાને દે દવા

દિલ તણાં ધબકાર મારી જીંદગીનો તાલ છે
તું હવે નાહક વગાડે દાદરો કે કહેરવા

મન છલોછલ છે, બધી ઈચ્છા અધુરીથી ભર્યું
જામ ખાલી જોઈએ, બીજી મદિરા રેડવા

કંઈકના અંધારમાં દિવડો જલાવ્યો’તો અમે
એજ સૌ ભેગા થયા અમને પલીતો મેલવા

પાન એકાદું ખરે, તો પાનખર કહેવાય ના
એકલી દિવાલને કંઈ ઘર ગણી રહેવાય ના

વૃક્ષની લીલી કૂંપળના સમ મને દેતો નહીં
લાગણીથી છમ્મ છું, લીલું હવે જીરવાય ના

છેડતી નક્કી સુરજની કોઈએ કીધી હશે
એમ કંઈ એ લાલ થઈ ધરતી મહીં ધરબાય ના

સ્વસ્થ ચિત્તે જો વિચારો, આપણો પડછાંયડો
આપણી ચાડી સતત ખાતાં જરી ખચકાય ના

સાદ પણ પહાડી, બુલંદી, પહાડ સામે જોઈએ
કાનમાં બોલ્યા કરો એવું કદી પડઘાય ના

व़क्तकी गठरीमें लिपटे हम कहां उलझा गये
थे अभी मक़तापे हम, मत्लापे कैसे आ गये

रातकी काली घटामे चांद क्युं खामोश है
बेतहाशा रोशनीसे आज जुगनू छा गये

मैकदेसे ही गुझरताथा मसीदका रास्ता
खा़मखा़ हमसे हमारे मौलवी कतरा गये

वो बडी मासुमीयतसे प्यार क्या है चीज़ वो
होंठका कौना हिलाके बस मुझे समझा गये

जींदगी सारी जीसे हम ढुंढ ना पाये कभी
वो सकुने जींदगी दो गज़ जमीमे पा गये

सब्र कर
तुं और थोडा सब्र कर
भुल जायेंगे सभी, जो वाक़या था, सब्र कर
सब्र कर
तुं सब्र कर
जो शहीदीको वरे उनको मिला क्या पूछ मत
धुंधली फोटो, दिलासा खोखला, तुं सब्र कर

बस्तीयां उझडे सभी,या खुनकी गंगा वहे
कश्तीयां चलती रहे उनकी सदा, तुं सब्र कर

सो चुहेको मारकर, हजको चली सब बिल्लीयां
बिल्लीयोंका हज है दिल्लीवालीयां, तुं सब्र कर

ये नमी आंखे सभीकी मांगती है , कुछ करो
मांगली माफी तभी आवामने, तुं सब्र कर

वक़्त बहेता जा रहा है, सर खुजालोगें युंही
गोलीयां फीरसे चलेगी, सब्र कर तुं सब्र कर

अब चलो बाहें कसो,मजबुरीयां को थूंक दो
जो करो वो ठोसही करना अभी ना सब्र कर
ना सब्र कर
ना सब्र कर

અલવિદા કહેતું, પ્રથમ પાને કોઈ
ક્રુરતા કરતું હશે શાને કોઈ

બેવફાઈની બહુ આવે ખબર
ના ધરું અફવા ગણી કાને કોઈ

શેષનાગો નાથીયા સ્મરણો તણાં
તોય સળવળતાં હજી છાને કોઈ

આંખનાં આંસુ સતત પીતો રહી
જામમાં છલકાય મયખાને કોઈ

મોત નામે ભીંત પર લટકે છબી
એમ ક્યાં ભગવાનને માને કોઈ

તારા શહેરમાં

એકલતાના ટોળા વચ્ચે ક્યાંક વસી જો
માપી, તોળી, કાગળીયું પળવાર હસી જો

વીઘા, ગુઠાં, વાર, હવે તો સ્ક્વેર ફુટમાં
ઊંડા શ્વાસે હા..શ કર્યાનો ભાવ કસી જો

લાગણીઓના લેબલ વાળું મીણ લઈને
પથ્થરની હાટડીઓમાં તલભાર ધસી જો

રૂમ રસોડું માંગ ,પલાયન જીન થશે સૌ
દિવડો બે ત્રણ વાર , અરે દસ વાર ઘસી જો

સાત દિવસના, સાત તીરોને મુખમાં ઝીલી
કંઠ વગરના શ્વાન, હવે તુ સહેજ ભસી જો

દંભ, કટુતા ઈર્ષાથી અવકાશ પ્રદૂષિત
મરવા જેવું જીવવું હો તો યાર શ્વસી જો

ક્ષણોનો કાફલો થાકી ગયો છે
સમય ઘડીયાળનો પાકી ગયો છે

કમળ પર ઓસના બિંદુ સ્વરૂપે
ભ્રમર હસ્તાક્ષરો ટાંકી ગયો છે

નશીલી આંખનુ કારણ હશે આ
હજી ક્યાં ઘૂંટડો સાકી, ગયો છે

રહ્યું પૈડું અમારે હાથ, ને રથ
અમારો સારથી હાંકી ગયો છે

દિલે પથ્થર મુકી, પથ્થર મુકીને
જમાનો જો મને ,ઢાંકી ગયો છે

સ્મિત નામે શહેરમાં ભુલા પડી
પાંપણો હર એક ભીની સાંપડી

કંટકોની પામવા મીઠી ચુભન
ફુલની ખરતી રહે છે પાંખડી

લાગણીનું રણ હવે સુક્કું થતાં
ઝાંઝવે ભિંજાય મારી આંખડી

ચાલ છે મોટા ગજાની આપની
ને ગલી મારી પડે છે સાંકડી

મૈકદામાં તું નથી, મસ્જીદમાં હું
ક્યાં સુધી ખેલાય સંતા કુકડી

મોત વહેલું માણવું’તું પણ મને
શ્વાસ લેવાની બુરી આદત નડી

મારો પહેરવેશ

મારું ખમીસ જાણે, ઘટનાના તાણા વાણા
ઈચ્છા બધી અધુરી, યાને દરેક કાણાં

ચશ્મા ઉપર અમારા, વીતી ઘણીયે યારો
લૂછીને ઘાવ સઘળા, નીરખું અતિત વ્હાણા

ઓઢીને આબરૂની, ટૂંકા પનાની ચાદર
પહેરણને સહેજે ઢાંકુ, લંગોટ ગાય ગાણાં

પ્રારબ્ધનું પુરાણું, વીટ્યું છે ફાળીયુ પણ
પુરૂષાર્થ કેરી ગાંઠો બાંધીને કર દુ:ખાણાં

મન સાંકડા સરીખા પહેર્યા હતાં પગરખાં
મ્હેણાઓ ડંસ દેતા, કાઢું તો વાગે પાણાં

કબુતર શોધવા નીકળ્યું હતું, પિસ્તોલ ને ગોળી

કર્યું જો કાંઈ ના લોકો, બનાવીશું અમે ટોળી...

આ દેશનો તિરંગો સહુએ ઉંચકવો પડશે
સરહદને તોડી ફોડી નક્શો બદલવો પડશે

બાઈબલ, કુરાન, ગીતા, કહેતા નથી કશું, પણ
આ માનવીનો આતમ, સરખો સમજવો પડશે

ભુલી બધી કટુતા, ફેલાવ્યા બાહુ હરદમ
જે હાથ ઝાલ્યો કાલે , આજે મરડવો પડશે

નિયતને નામે આંતક, નેતા તમે કરો છો
સમજી જજો સમયસર, રસ્તો પકડવો પડશે

પ્રગટાવી મીણ બત્તી, દેશું સલામી કિંતુ
વળતો જવાબ આપી, ઉત્સવ ઉજવવો પડશે

AAAKROSHHH

जला कर देशको, वो चल दीये
थमाये हाथमे, हमने दीये !!

बहुत अच्छे रहें हम मोम से
पिघलते जा रहे हम किस लीये ?

सियासत घोंटता है ये गला
दबाये नाक वो, कैसे जीये

यही तो वक़्त है, दे दे सिला
हरेक करतबका, जो उसने कीये

बहुत सजदे कीये, मांगी दुआ
पुकारा दर बदर, कुछ कीजीये

हमी है अब खुदा, इश्वर हमी
करे अब जो भी हम, वो देखीये

बुझा दो मोम की सब बत्तीयां
मशाले हाथमे लहराईये

तिरंगा गाडके उनके सीरे
वतन की शानको दहोराईये

હા....ય.....કા....રો.....

નખ અમારી આંગળીના દે ઝખમ, ઉછાંછળાં
આળ પંપાળો છતાંયે શેં રહે છે વેગળા

હાર હમદર્દી તણાં હીરલે જડી પહેરાવીયા
શી ખબર કે એજ હીરા કાપશે સૌ ના ગળા

દેશ છોગાળો દિસે, થનગન થતાં સૌ મોરલા
સ્થિર થઈ ઊભો તો જાણો કેટલા પગ પાંગળા

સાવ સમજી ને વિચારી દોસ્ત ડગલું માંડીયે
ભેદ ભેરુ ના અને એરુ તણા બહુ પાતળા

ક્રોધના દરિયા ઊડી ઉંચે ચડીને આભમાં
હેત નિર્મળ નીરનાં ક્યારે વરસશે વાદળાં

ચાંદ પર પહોંચ્યા તમે તો સહેજ આગળ પૂછજો
એ ખુદા બહેરા તમે છો, કે પ્રભુ છો આંધળા

જીંદગીના બંધ પરબિડિયે સદા
મોતના પૈગામ નીકળે સર્વદા

એકની જ્યાં કળ વળે છે ત્યાં જ તું
ફેંક મારકણી, બીજી તીખી અદા

એજ કૌતુક છે કે હું વાવું ફુલો
તોય કાંટાળા ઉગેછે સંપ્રદા

જેમ ઉંચા થઈને રેડો જામમાં
પામશો ઓછું, ને ઝાઝા બુદબુદા

પીઠ પાછળ તેં કર્યો કચવાટ, ને
રે અમે માની લીધી તારી સદા

કબ્ર પર મત્લા, એ બીજું કંઈ નથી
રીત કહેવાની અમારી, અલવિદા

સાવ એકાકાર થ્યાં મૃત્યુ પછી
હું યે પથ્થર, તું યે પથ્થર દિલ ખુદા

25 years of

लग्न जीवन

લે વીતી ગઈ એક પળમાં પા સદી
રે હજી તો યાદ છે સાતે પદી

એજ ખંજન, સ્મિત નમણું એ અદા
કાંઈ પણ લાગ્યું નથી વાસી કદી

ભેદ ભાગ્યા, ગુણને ગુણ્યા કર્યા
શેષમાં સંતોષ, વ્હાલપની વદી

ખળખળ્યાં, ઉછળ્યાં ઝરણ થઈને, હવે
ધીર ને ગંભીર થઈ વહીયે, નદી

कुछ दर्द मिले, और ग़म ही मिले
जीनेको युहीं मरहम ही मिले

किस्मतमे हमारी कांटे क्युं
फुलोकी जगह हरदम ही मिले

ख्वाबोमें मिले अक़सर जीनको
सच पूछो तो हम से क़म ही मिले

माना की तुम्हे, सुननीथी ख़नक
दिल तोडनेको, क्युं हम ही मिले ?

मिलना ही था अगले मौसममें
बदले ना वही, मौसम ही मिले

हम सात सूरों के बीच बसे
जीस छोर चलो, मध्धम ही मिले

मालुम न था, मशहुर थे हम
जो कब्रसे गुझरे, नम ही मिले

પ્રથમ તો મોતનો અણસાર દઈ દે
પછી તું શ્વાસના હથીયાર દઈ દે

સુખી પીઠે સદા પસ્તાળ પડતી
દુ:ખોમાં થાબડે એ યાર દઈ દે

જનમ, મૃત્યુ તણા પૂંઠા વચાળે
જીવન રંગીન ને દળદાર દઈ દે

લુંટાવે હુસ્ન તારા ગાલનો તલ
રતિભર ના સહી તલભાર દઈ દે

મદિરાલય સુધી જાવું ફકત છે
સફર ઝાઝી નથી, આધાર દઈ દે

નિરાકારી હતાં અમથાય જીવતાં
કબર ને કોઈ પણ આકાર દઈ દે

ચન્દ્ર પરની ચડાઈ વિષે બે દેશ દાઝની
પંક્તિને ઘણા મિત્રોએ હળવાશમાં લઈ
રચના આખી લાખવાનું કહ્યું, તો આખી
રચના રમૂજની રૂએ...........

ના હવે કહેશો કે માત્ર હું ધણી
લ્યો અમે પણ ચાંદને ચૂંટી ખણી

ક્યારના ચીંધ્યા કરો છો આંગળી..!!
કોઈ ના કરતા હવે સહેજે ટણી..

આજ તો નાખ્યો અમે આ ’પ્રોબ’ને
આવતી ખેપો હશે નેતા તણી

સોમ, મંગળ, બુધ ને શુક્કર શની
રાહ જોશે સૌ હવેથી આપણી..

આ બધી વાતો હશે આકાશની
ભોમ પર તો આપદા થાતી ઘણી

ચંદ્ર પર તો ઠીક, મારા બાપજી...
પહોંચશું ક્યારે અમારા ઘર ભણી

હિંદુસ્તાનનો દુનિયાને પડકાર

ના હવે કહેતા કે માત્ર હું ધણી
લ્યો અમે પણ ચાંદને ચૂંટી ખણી


આ કાર્યમાં સહભાગીઓને લાખ લાખ
………અભિનંદન......... .

ગઝલના ધબકાર…ગઝલનું જન્નત…

એવા શ્રી આદિલ મન્સુરીને લાખ લાખ સલામ…….

આદિલને
આ દિલની
...સદા....

ચુક્યો ધબકાર રે આદિલ, ખુદા
થયો પુરવાર ના-કાબિલ ખુદા

હતું કોમળ, ઋજુ, સાલસ હ્રદય
તમે પથ્થર સમા કાતિલ ખુદા

ગઝલને, આંગળી ઝાલી અને
પુગાડી આગવી મંઝિલ ખુદા

ખુદાઈ એમની ભારે પડી..!!
બડો કમજોર ને બુઝદિલ ખુદા..

ખજાનો કેટલો ભાર્યો હજુ
કરી લેજે બધું હાંસિલ ખુદા

ભલે શાયર કર્યો જન્નત નશીં
હવે દોઝખ અમારાં દિલ ખુદા

હરખ તું અમથું હિંદુસ્તાન

અલ્યા ઓબામા જીત્યા ભઈ ઓબામા
જાણે પરભુજી આવી પડ્યા ખોબામા..!!

બધાં હૈયા ફૂટાવ, બહુ હરખાણાં
ધ્યાન દેજો રે આપણાય કોબામાં

ઓલા ડોલરીયા ધૂંબા ને ભુલી ગ્યા..?
કોણ લાપીને પૂરશે આ ગોબામાં..

એની મંદીને રોવાનું રે’વા દ્યો
કો’ક તમને યે ગણશે રે ડોબામાં..

સાત સમદરને પાર ઠાલો વા’લો થા
રાખ શેઢાને આપણાં ઘરોબામાં....

કળી હમણા મઝાનું ફુલ થઈ જાશે
અમારાથી સુગંધી ભુલ થઈ જાશે

ભલે અશ્રુ જમા થાયે પ્રતીક્ષામાં
નયનને બારણે એ ઝુલ થઈ જાશે

ધર્યો મેં હાથ લે, તું પણ ધરી લેજે
પછી એ લાગણીનો પુલ થઈ જાશે

ઘડી બે લાવ, બદલી નાખીએ આસન
પરિવર્તન ખુદા આમુલ થઈ જાશે

હજી તો ઘૂંટ મક્તાના બધાં પીવે
ગઝલ વાંચીશ તો મશગુલ થઈ જાશે

बरसों बीते कुछ तो कहो
तनहाई हे कुछ तो कहो

लंबी चौडी बातें क्युं
दो लब्झोमें कुछ तो कहो

थर्राये कबसे कलियां
अब होठों से कुछ तो कहो

दुनीयाकी परवा ना कर
यार हमीं से कुछ तो कहो

में बैठा कबसे दर पे
ईस बारेमें कुछ तो कहो

फिरते जो हेवान बने
ईन्सानो से कुछतो कहो

खामोशी के आलमसे
चलते चलते कुछ तो कहो

મિત્રો,
સાલ મુબારક
અનેક રંગો ગઝલ, કવિતા કે ગીત રૂપે
શેર કરતો આવ્યો છું......આજે દિપાવલીના
દિવસે ચિરોડીના રંગે જ્યારે મે રંગોળી કરી
ત્યારે આ નવા વર્ષે કરવા લાયક દ્રઢ
સંકલ્પો વિષે એક રચના સ્ફૂરી તે મારી રંગોળી
સાથે આપ સૌને અર્પણ.........

કંઈક નવલો ચાલને સંકલ્પ કરીએ એટલો
માનવી માનવ બને, સંકલ્પ કરીએ એટલો

હાથ છે સાબૂત, કદી હાથો બનાવીશું અમે
ના ખુદા, ના રામને, સંકલ્પ કરીએ એટલો

કાળ, સંજોગો, વિધિ, પુરૂષાર્થની પગથી વડે
આંબવું છે આભને, સંકલ્પ કરીએ એટલો

સાવ બદલી નાખીએ નક્કર હકીકતમાં હવે
આપણાં સૌ ખ્વાબને, સંકલ્પ કરીએ એટલો

જેટલા સંકલ્પ કરીએ, પૂર્ણ કરીએ ખંતથી
હાથમાં લઈ આબને, સંકલ્પ કરીએ એટલો

नवलू वरस

રે ! બિચારૂં શું કરે , આવતું વરસ
જીવવાનું સહેજ છે, આપણે સરસ

એક મેકનો સમય બાંટીએ હવે
જામ તું ઉઠાવ દોસ્ત, લાવ તું તરસ

આભમાં ફરક હશે, પાંખ પણ જુદી
ઉભવાની આપણે , એક છે ફરસ

હદ વટાવી પહોંચીએ, મન થી મન સુધી
પ્રેમ કેરી ચાસણીનો તાર એકરસ

લાગણી જમા કરો, છે ઊધાર બંધ
માંડવાળી દ્વેષની કર અરસ પરસ

આપણે તો ચાલવાનું બળ મળે
છેક જો મંઝીલ ખુદા આગળ મળે

સ્પર્શની ભાષા હવે વાંચી શકું
છો રહ્યો કોરો, મને કાગળ મળે

રાત આખી સ્વપ્નને ખેડ્યા પછી
હોઠને તરબોળવા ઝાકળ મળે

જીંદગી હારીને ખરવું ટાળ તું
જો ચમનમાં કેટલી કુંપળ મળે

આયનો છલના છે સાંગોપાંગ પણ
તોડવા બેસો તો અગણિત છળ મળે

આયખાની કાપવા આખી સજા
શ્વાસની પગમાં પડી સાંકળ મળે

એરણે જ્યારે મુકી મેં જાતને
ઓળખી ત્યારે ખરી ઓકાતને

મૌનને ગાંઠે ન હૈયુ, ને ફુટે
બે અધીરાઈની પાંખો વાતને

ના સુરાહી કે ન હો સાકી ભલે
જામમાં ઘોળ્યો અમે એકાંતને

ફુલ પર વિતી હશે જે રાતભર
ઝાકળે ચિતરી દીધું વૃત્તાંતને

દિ’ ઉગે આ એક પણ ’તારા’ નથી
કેમ સમજાવું બિચારી રાતને

આપણો સંગાથ આકર્ષણ સુધી
શી રીતે પહોંચી ગયા ઘર્ષણ સુધી

વિસ્તરે છો પહોંચ તારી ચોતરફ
બિંબની ઓળખ રહે દર્પણ સુધી

એક ક્યારાની સૂણો તુલસી કથા
ડાળથી કાપે મજલ તર્પણ સુધી

તે પછી રસ્તા ઘણા નીકળી પડે
તું પ્રથમ આવી તો જો અડચણ સુધી

દિલ સુધી ઉતરે બધાં, પણ આપ તો
રક્તમાં વહેતાં અમારાં કણ સુધી

હોય જાણે કેમ રેખા લક્ષમણી
આંસુઓ આવે ફકત આંજણ સુધી

સ્મિત એનુ ભલભલું ખાળી શકે
કેટલા અટ્ટહાસ્યને વાળી શકે

પાંપણોના મ્યાનમાં એની નજર
સેંકડો લાશો હજી ઢાળી શકે

આગીયા સૂરજ થવાની હોડમાં
ક્યાં સુધી અંધારને ટાળી શકે

દોસ્ત ખિસકોલી થવું મંજુર છે
કો’ક રમતા-રામ પંપાળી શકે

હસ્તરેખા ક્યાં તિલસ્મી આંખ છે
કે થવાનુ શું ?, બધું ભાળી શકે

લાગણીથી તરબતર ભીની ચિતા
રે ! નિ:સાસો આપનો, બાળી શકે

મૌન કંઈ કિલ્લોલ કરતું ના કદી
શબ્દના બે ઘુંટ ભરતું ના કદી

આંખનું અશ્રુ, ને દરિયો રણ મહીં
એક પણ સહેજેય ઠરતું ના કદી

એજ પીડા કાયમી પીળાશની
પાન લીલું ક્યાંય ખરતું ના કદી

વા સમી અફવા ને મળતો ઢાળ પણ
સાવ નક્કર સત પ્રસરતું ના કદી

ત્યાં કશુંક ભાળી ગયો માનવ હશે
એમ નહીંતર કોઈ મરતું ના કદી

ક્યાં લગ કરશો બાપુ બાપુ
ઢીલી થઈ ગઈ બધ્ધી ચાંપુ

નાટક બહુ ભજવાશે, તેદિ’
સારું છે આવે ના છાપું

મનમાં બોલો ઉદ્ઘાટનમાં
બોલ તને ક્યાંથી હું કાપુ

અગ્નિદાહે એકજ વાતો
હું તાપુ, ના ના હું તાપુ

ખિસ્સા, દલ્લો સૌ છલોછલ
બાકીના ક્યાં ભરશો પાપુ

બાપુ, મારૂં કાંઇ ન હાલે
પૂષ્પો સમ શબ્દોને આપું