લાગણી તાણો અમારો, આપનો વાણો અનાદર
બેઉના સંબંધની વણવા મથુ છું એક ચાદર

હાર કે ગજરો નહીં, આદી અમે એક ફુલનાં બસ
ભીડ ઘટનાની નહીં, અવસર તણું એકાંત પાદર

આંગળીમાં ચક્ર રાખે, હોઠ પર મુસ્કાન કાયમ
આ જગતમાં કૃષ્ણ નામે એક છે એવો બિરાદર

કાતિલોની હર અદા કેવી સુકોમળ ને મુલાયમ
મહેફીલે શમ્મા પતંગાને નિમંત્રે રોજ સાદર

આંખ ભીની, હાથમાં બે ફુલ સુક્કા હોય હરદમ
જે અધુરી રહી ગઈ, એ ખ્વાઈશોનો એજ આદર

આયના સાથે પનારો રાખજે
છળ સમો, એક ભાઈચારો રાખજે
.

હો ભલે જ્વાળામુખી તું શાંત, પણ
રાખમા નાનો તિખારો રાખજે
.

થાક જીવતરનો જરા હળવો થશે
કોઈના દિલમાં ઉતારો રાખજે
.

હાથમાં તકદીરની રેખા તણો
બંધ મુઠ્ઠીમાં ઈજારો રાખજે
.

ફીણ થઈ પગમાં સમુંદર આવશે
બાનમાં તું બસ, કિનારો રાખજે
.

બંદગીથી વાત જ્યારે ના બને
તું મદિરાનો સહારો રાખજે
.

આપલે કરવા, પછીથી મૌનની
સાવ પડખે બે મઝારો રાખજે

સો દફા પકડી ખુદાની આંગળી
ના કદી દીદારની ઇચ્છા ફળી
.

વાંસનાં તો વન હતાં ગોકુળમાં
એકનું પ્રારબ્ધ, બનવું વાંસળી
.

રેતનાં અસ્ફાટ રણમાં, થોરનો
કાંકરી ચાળો કરે એક વાદળી
.

ગાલ પરનાં શેરડા, સંધ્યા ગણી
સાંજ પણ આજે જરા મોડી ઢળી
.

સૌ પતંગિયા, ફુલ પાસેથી હવે,
રંગ ઉઘરાવ્યાની અફવા સાંભળી
.

શ્વાસ છેલ્લા શું જરા ચોરી લીધા
ને સજાએ મોત બદલામાં મળી

ચો દિશા, ચો પાસ અજવાળા હતાં
અંધકારે સુર્યના તાળા હતાં

હું કહું પુરૂષાર્થનો પર્યાય છે
તું કહે કે માત્ર એ ઝાળા હતાં

હોઠ બે નિ:શબ્દ રાતે, આપના
મૌનમાં ગુંથેલ પરવાળા હતાં

આંખને છાલા પડ્યા, જે વાંચતાં
શબ્દ તારા સહેજ કાંટાળા હતાં

છો, મઝારો હોય સંગેમરમરી
ભીતરે પથ્થર બધે કાળા હતાં

ફાંસી

જે સજા, પળવારમાં, ફાંસી હતી
આજ આખા દેશની હાંસી હતી

લાડ તો એવા લડાવ્યા આપણે
માં ધરા, જાણે સગી માસી હતી

ડોક્ટરો, વૈદ્યો, હકીમ હાજર કરો
રાતના એને જરા ખાંસી હતી

કાપજો, પણ સર ઝુકાવીશું નહીં
વીરતા સઘળી હવે વાસી હતી

માંચડે કહેતા નહીં કે થોભજો
ગાળીયાની ગુંથણી ત્રાંસી હતી

રંજીશો દિલમાં તમામ રાખુ છું
તે છતાં ચહેરે દમામ રાખુ છું
.

આપમેળે મંઝિલો ઉભી થતી
માર્ગમાં જ્યાં જ્યાં મુકામ રાખુ છું
.

મુઠ્ઠીઓ બે હાથની વાળ્યા કરૂં
એ જ હાથોમાં સલામ રાખું છું
.

કો’ક દિ’ ઉજાગરા રાતે કરી
સ્વપ્ન પર થોડી લગામ રાખુ છું
.

મોત બીજું કંઈ નથી, પણ હું સદા
જીંદગી વચ્ચે વિરામ રાખુ છું

એ ન કાઉન્ટ કર..!!!

રાવણો બિંદાસ, એ ન કાઉન્ટ કર
તુચ્છ તું છે દાસ ,એ ન કાઉન્ટ કર
.

જીંદગી આખી ગઈ ખાખી મહીં
ને સહ્યો ઉપહાસ, એ ન કાઉન્ટ કર
.

એ અગન ગોળા ધરે, ને આપણે
લાકડી બકવાસ, એ ન કાઉન્ટ કર
.

સો ગુનાઓ માફ એના સૌ કરે
તું સદા બદમાસ ,એ ન કાઉન્ટ કર
.

કેર એનો કાયદો કાળો કરે
આપણો સુરદાસ, એ ન કાઉન્ટ કર
.

કોણ શેકે રોટલા કોની ઉપેર
ચો દિશા ચોપાસ, એ ન કાઉન્ટ કર

કોઈ એક
ચોક્કસ જગ્યાએ
છ બાય બે ના માપની
જમીન મેળવવા
એક કરોડપતિએ
જીંદગી આખી અઢળક
સંઘર્ષ કરી
તાણ ભરી જીંદગી
ગુઝારી......
જ્યારે
એક ભિખારીએ
બેફિકર,
બિંદાસ જીંદગી
જીવીને એ જ્ગ્યા
મેળવી લીધી.....
બોલો
આ બે માથી
નસીબદાર કોણ...????

તમે શ્વેતમાં, ને અમે શ્યામમાં
હતાં બેઉ પ્યાદા, આ સંસારમાં
.

દુઆથી વધુ શું કરીયે શકે ?
હલેસા નથી હાથ, મઝધારમાં
.

ઢળેલી બે આંખોએ શમણાં તણો
કર્યો ખુબ વેપાર મધરાતમાં
.

મઝા મૌનમાં જે, તમારા હતી
કદીએ ન માણી અમે વાતમાં
.

જીવનભર લખેલી મેં પાટી ખુદા
ભુંસી નાખ આખીયે પળવારમાં

હવે હાથમાં ઝાંઝવાના દિસે જળ
નથી કોઈ રેખા, ન રંગીન છે પળ
.

તમન્ના નથી કોઈ સંબોધનોની
હસી દો જરા, તોયે દિલને વળે કળ
.

નર્યા દંભ પહેરી, ઉભો આયને તું
જુઓ આજ છે આમને સામને છળ
.

સિકંદર થવાની ઘણી હોંશ કિંતુ
થયો હું મુક્કદ્દરથી બદનામ કેવળ
.

ભલે "રામ બોલો" રમે સૌની જીભે
ખરેખર તો મનમાં હતું કે, હવે ટળ

સુર્ય પુજા

આ રાત ભલે રઢિયાળી પણ બહુ અડવું અડવું લાગે છે
એક સોનલ વર્ણા સાથ વગર બહુ અડવું અડવું લાગે છે
પરભાતે રાતો હેત ભર્યો
સંધ્યાએ ભીનો પ્રેમ કર્યો
સાથે એની ઉગીએ ઢળીએ
દિ’ આખો જેની આંગળીએ
મને હુંફળા એ હાથ વગર બહુ અડવું અડવું લાગે છે

દુનિયાને ચીંધે રોજ દિશા
આઘી રાખે ઘનઘોર નિશા
છે રોમ રોમ ને દલડામાં
જાગું કે જોઉં સપનામા
હવે અજવાળા સંગાથ વગર બહુ અડવું અડવું લાગે છે
પુજા અર્ચન મેં ખુબ કીધાં
તહેવારે, વારે દાન દીધાં
દ્વાદશ ચિર્યાશી ધામ ફર્યા
દુ:ખડાં નવ કોઈ તોય હર્યાં
નર નારાયણના નાથ વગર બહુ અડવું અડવું લાગે છે

અરીસો આપનો થઈ, જો મને સામે ધરૂં
તમારાં સમ, તમારી હર અદા જોયા કરૂં

નગર આખામાં અફવા છે તમે મારાં થયા
મને પણ થાય છે કે ખોજ તારી આદરૂં

ભલે માન્યુ કે રસ્તો સાવ ખરબચડો હતો
તમારા ઘર સુધી હું રોજ આંખો પાથરૂં

ગણો તો બંદગી, ને આમ મજબુરી હતી
જવા હું મૈકદે, તારી મસીદો ચાતરૂં

કબરમાં, ઘર અમારાથી, કશું નવતર નથી
દિવાલો ચાર, ને ઉપર તુટેલું છાપરૂં

તમારા લખેલ
પત્ર પર
આજે એક
પતંગિયુ ઉડતું
આવીને બેસી ગયું.....
શાયદ,
તમારાં અલંકારીક
શબ્દોને પુષ્પનો
પમરાટ સમજીને.....
અથવાતો
કદાચ,
મારી આંખમાંથી
ટપકેલ અશ્રુને
સળગતી શમ્મા
માનીને....

આજ અકારણ ગણગણવું છે
મોર ટહુકે થનગનવું છે

પાંખ વિચારોની પ્રસરાવી
દુર ગગનમાં ફડફડવું છે

એક કદમ આગળ ચાલીને
કંઈક ધરા પર ધણધણવું છે

થાવ તમે જો આંગળીઓ, તો
તાર બનીને ઝણઝણવું છે

રાસ થકી તલ્લીન બનીને
હાથ અમારે બળબળવું છે

માર્ગનાં પથ્થરને શું પુછ્યા કરો
એ બિચારાની મૂડી છે ઠોકરો
.

ના સહન થાતો હવે હું આયને
આપણો શું આપણાને ખરખરો
.

ખુબ શમણાં બાગનાં આવ્યાં હશે
શ્વાસમાં મહેકે હજુયે મોગરો
.

મૈકદે મળશે સકુને યાર, સૌ
મસ્જિદો સામે ભલેને કરગરો
.

ક્યાં સુધી નભવું હવે આ શ્વાસ પર
કોઈ તો ચીલો નવો કંઈ ચાતરો

જામમાં પીંછી જરા તો બોળ તું
જો પછી રંગોની છાકમછોળ તું

તો જ તું ઉજાગરો વેઠી શકે
પાંપણોને જો સતત ઢંઢોળ તું

છો સુકાતી શાહી, પણ કિત્તો સદા
રાખ એની યાદથી તરબોળ તું

મીટ માંડી ને બધાં બેઠાં હતાં
થાય રે ક્યારે વરસની સોળ તું

લાગણી જ્યાં હોય છે ચારે ખુણે
ચોકમાં ચાદર બિછાવે ગોળ તું..!!

એક પણ પાના વિનાની ચોપડી તમને મળી છે ?
જીંદગી મારી હતી એ બાપડી, તમને મળી છે ?

સોણલાં, અરમાન ને ઇચ્છા બધી પુરી થવાના
ખ્વાબમાં ખરડાઇ’તી જે આંખડી, તમને મળી છે ?

એમના એક વેણથી ભાંગી પડેલા મુજ હ્રદયની
સાવ ઝીણી પણ કરચ ના સાંપડી, તમને મળી છે ?

વાંસળીમાં પ્રેમની, શબ્દો અમે ફુંકી દીધાં પણ
ના સુઝે બીજી હવે એની કડી, તમને મળી છે ?

પ્રાત:, ગિરીનારી હવામાં આજ પણ જે ખટખટે છે
કુંડ દામોદર જતાં એ ચાખડી, તમને મળી છે ?

"છે અમારૂં આ બધું, પેલું, પણે મારૂં બધું છે"
નામ પોતાનું લખેલી ઠાઠડી, તમને મળી છે ?

પર્વતને નાથવા કદી રસ્તા થવું પડે
સીધા કે સર્પકાર શિરસ્તા થવું પડે

મતલબને પામવાને કોઈ ખાસ વાતના
જીવનમાં ક્યાંક દોસ્ત, અમસ્તાં થવું પડે

વ્યવહાર લાગણીના પરસ્પર નિભાવવા
મોંઘા મટીને સહેજ તો સસ્તા થવું પડે

પુષ્પો, પતંગિયા, ભ્રમર ને વાયરા તણા
સંબંધ મોલવાને ગુલિસ્તાં થવું પડે

દિલની કિતાબ વાંચવાં લૈલા કે હીરની
અલ્લા નહીં , ખુદાએ ફરિસ્તા થવું પડે

શેર-એ-I P L

લારીની ખારી શીંગ, તને કંઈ ખબર નથી
કેસરની ટીમમા જવા પિસ્તા થવું પડે...!!!

અંગત અમારૂં સર્વ સરેઆમ થઈ ગયું
મુશ્કીલ, તમારૂં સાવ સરળ કામ થઈ ગયું

ચોખટ ઉપર તમારી જરા શ્વાસ શું લીધો
બદનામ, તોયે આપણું તો નામ થઈ ગયું

સુનકાર તારૂં ઘર હજુયે યાદ છે મને
ને આસપાસ આજ હવે ગામ થઈ ગયું

પીવાની બાબતે જરા ઉદાર હું ખરો
ચાખ્યા પછી તો બે હિસો-બેફામ થઈ ગયું

ચારે ખભાનુ દોસ્ત કરજદાર મન રહે
દર દર ભટકતું રોજ, ઠરી ઠામ થઈ ગયું

"પ્રસંગ"

ગઝલને આંગણે શબ્દો વરે છે
રદીફ ને કાફીઆ ફેરા ફરે છે

પ્રથમ, શરણાઈયુ મત્લા વગાડે
પછી વસમી વિદા મક્તા કરે છે

લગાગા ગાલગાને શામિયાણે
વિવિધ અશઆરની વાની ધરે છે

વડીલોની જગ્યાએ મહેફિલે સૌ
મરીઝ, ગાલિબ, ને ઘાયલને સ્મરે છે

તમારી વાહ વાહી થી ભર્યો એ
હજુ માહોલ અમને સાંભરે છે

બારણુ ખોલું ને રસ્તા ધસમસે
ને પછી આખું નગર ઘરમાં વસે

પ્રેમમાં પણ કેટલી સોદાગરી..?
’હાસ્ય’ને કાપ્યા પછી, થોડું ’હસે’..!!

સાવ શતરંજી બની ગઈ છે ફરજ
શેહ આપો તો જ એ ડગલું ખસે

કાફીઆ, બુઠ્ઠી કલમ, થોડાં રદીફ
છંદ બે ત્રણ, બસ મળ્યાં છે વારસે

સહેજ અજવાળી, ને ધીમી ધારથી
કેટલા પીધાં તિમિર, આ ફાનસે

આટલુંયે યાદ આવ્યા ના કરો
કે રગે રગ શૂળ થઈને પાંગરો

એક તો ભીનાશ, ને તારી હવા
આંખમાં વાવી દીધો ઉજાગરો

સાત પેઢી દુરનાં પાયા અમે
ઓળખે ક્યાંથી બિચારો કાંગરો

મેં જરા પુછ્યું, કે બીજો ક્યાં મળે
એટલામાં એ ખુદા, કાં થરથરો.?

એક પંખી મોત નામે ફાંસવાં
જાળ છેલ્લા શ્વાસ કેરી પાથરો

કદી તો ખુલે બંધ બારી તમારી
સતત રાહમાં આંખ ખુલ્લી અમારી

સરે જીંદગાની, સહજ સોયમાંથી
નથી ગુંચ કોઈ, ન મેં ગાંઠ મારી

બડી બોલબાલા છે પ્રસ્તાવનાની
અને વારતા થોથવાતી બિચારી

ખબર કાઢવા ઘર સુધી છેક આવો
તો મંજુર છે આવી સો સો બિમારી

નયન બેય કાતિલ, અદા "માર ડાલે"
મદિરા, શમા, કેટલી છે કટારી..?

અરિસામાં ભાળ્યો જે જાણીતો ચહેરો
સફેદીની પાછળ હતી જાત મારી

કૃષ્ણ ગીત

.

આજ હજી જળ-થળ, પનઘટનાં
યાદ કરે રાધાની ઘટના

ધન્ય હજો જીવન એ વ્રજના
બાલ સખા, ગોપી, નટખટના

એક ભરી તાંદુલની મુઠ્ઠી
કામ કર્યાં શ્યામે કેવટનાં

ખેલ દડા-ગેડીના નામે
નાગ હર્યા કાલિ ઝંઝટનાં

રાસ રમાડ્યા, કર બાળીને
શામળીયા સાથે રમઝટનાં

વાંસ મહીં વહાલાની ફુંકે
નાદ ઉઠે, ધા ધા ધીરકીટ નાં

ચીર પુરે મધદરિયે માધવ
પુર શમે સઘળાં સંકટનાં

નાથ ઉંચક અમને આંગળીએ
થાય દરસ મન મોર મુકુટનાં

બાઈ કહે મીરાં, મેવાડા
પીત કટોરા રોજ કપટનાં

આપની, સિતાર પરની સુર ક્રીડા
આંગળીને ટેરવાઓની પીડા

ક્યાં હવે એ વૃક્ષ, ડાળી ને ઘટા
ચાંચમાં માળો વસાવે પંખીડાં

મુખવટો રાખ્યો લવિંગ જેવો ભલે
પાનનાં ભીતરથી નોખા છે બીડાં

કેટલી હદ ચાતરી ગઈ ફેશનો
મોર પણ ચિતરાવતો એના ઈંડા

એકડો તો આપ છો સહુનો, ખુદા
ને અમે સૌ પાછલા પડતર મીંડા

મોતને પાછું વળી જોવા તમે
ના કબરમાં રાખતાં એકે છીંડા

ગઝલની આંગળી ઝાલીને નીકળ્યો રાહ પર
ભરોસો ક્યાં સુધી રાખું હવે અલ્લાહ પર

શબદના અર્થની બાંધીને ગઠરી ક્યારનો
ઉભો છું આપ સૌની દાદના ચૌરાહ પર

પ્રણય, ને પ્રેમ, પ્રિતી છે વિષય જુના હવે
નિબંધો સૌ હવે લખતાં અમારી આહ પર

લખ્યું તેં "દોસ્ત ", મારી પીઠ પર ખંજર વડે
છતાંયે કેમ વારી જાઉં, તારી ચાહ પર.?

ખબર છે આપના ખભ્ભે જવાનું છે પછી
ઉપાડ્યો કાં મને સીધોજ બિસ્મિલ્લાહ પર

નદી પણ ક્યાં નદી જેવી રહી
સ્મરણનાં રણ વહે તેવી રહી

કસમ ખાધી હતી કાંઠા તણી
જુદાઈ એટલે સહેવી રહી

લગાવું ડૂબકી, ત્યાં તો બધાં
કિનારે પુછતાં, કેવી રહી..?

ચરણ બે બોળ, ગંગાને હવે
જરા વિશ્વાસમાં લેવી રહી

સમય દરિયાની માફક વહી જતો
નદી તો એવીને એવી રહી

એક સમયે
કોઈ ખાસ કામે હું
ઘટનાના શહેરમાં
જઈ ચડ્યો...
અંધાધૂંધી માર્ગ પર થઈ
તંગદિલી સોસાયટી પાસેથી
આંતક મોલ ગયો,
ત્યાંથી ડુંસકા નગરથી સીધો
તિરસ્કાર ચોક પસાર કરી
ભય ગલીની સામે વળી
દંગા સ્ટેશન પહોંચ્યો.....
અને પુછ્યું કે
’ઉકેલ’ ઉદ્યાન ક્યાં આવ્યું..?
લગભગ કોઈ પાસે
જવાબ નહોતો...
એક અતિ બુઝર્ગે
ધ્રુજતા હાથે આંગળી ચીંધી દૂર
એક ઉદ્યાન બતાવ્યું......
વેરાન, નિસ્તેજ,
ઉજ્જડ, સુકું ભઠ્ઠ,
અવાવરૂં, અને નધણિયાતા ઉદ્યાનમાં
આવેલી ગાંધી બાપુની
ધૂળ ખાતી મુર્તિ પાસે ઉભી
મેં પુછ્યું..
એ ન બોલ્યા...
મેં હાથ હલવ્યા...
તેણે ન જોયું...
મેં બુમો પાડી...
એણે ન સાંભળી...
અંતે હારી થાકીને
પાછો વળ્યો ત્યારે
ત્રણ વાંદરાં
મારી સામે
ચાળા કરી,
કિકિયારી પાડી,
ખડખડાટ હસતાં હતાં.....
ઘટનાનાં શહેરમાં....!!!

કાફલામા કોઈ પણ અંગત નથી
આપ છો, પણ આપની સંગત નથી

ઝાકળો, થઈ મહેનતાણું માંગતી
ફુલની બસ ત્યારથી રંગત નથી

હાથ ઝાલી હું કદી છોડું નહીં
હાથ ચાલાકી મને અવગત નથી

ભિક્ષુકો ને ભક્ત જુદા એ રીતે
મંદિરોમા એમની પંગત નથી

હું ધબકતા આભનું પંખી, મને
કબ્રનો માહોલ સુસંગત નથી

લોહીનુ એકાદ ટીપું જો ભળે
લાગણી લિખીતંગ સુધી ખળભળે

શબ્દ દેહે બેયને મળવું હતું
ને અભણનો આશરો અમને મળે

ચાલ જીવનની સદા લોલક સમી
આગમન સાથે ગમનને સાંકળે

જામ શું છે ચીજ અમને પુછમાં
ઘુંટ બે ઉતાર તું તારે ગળે

મસ્જીદોમાં ક્યાંય ના દેખું તને
હું નમાજો સાવ પઢતો અટકળે

એક સ્વ-છંદાસ
રચના

કાશ સમયને ઝોકું આવે,
હેલ શ્વાસની
જીવતરના આ
પનઘટ ઉપર
હળવેથી મુકીને તારી
ખળ ખળ વહેતી યાદ નદીમાં
ઘટનાનાં
બે પગ બોળીને
છબછબિયાં કરવા’તાં મારે.....

પણ હાય...

સમય કદી ના પોરો ખાતો,
શ્વાસ હેલને
માથે મુકી,
સંજોગોના નીર ભરીને
છલકાતી,
આછેરી યાદે
ભીંજાવાનો ડોળ કરીને,
ભવની કેડી
ઉપર ચાલું...
હચરક...ડચરક
હચરક...ડચરક
હચરક...ડચરક........

કાશ સમયને....

વસંતનો વરઘોડો

કંકુ ને અક્ષત ચોડાવો
તોરણીયા લીલા લટકાવો
રૂમઝુમ કરતો વસંતનો વરઘોડો આવ્યો

ઝાકળને દ્વારેથી પેઠો
ફાગણને ઘોડે એ બેઠો
મોર બપૈયા સાજ બજાવો
ટહુકાના ગાણા ગવરાવો
રૂમઝુમ કરતો વસંતનો વરઘોડો આવ્યો

કેસરીયા કેસુડે પોંખો
ગુલમહોરી દીસતો એ નોખો
કુમળા રે તડકા પથરાવો
ડોલરીયા મંડપ રોપાવો
રૂમઝુમ કરતો વસંતનો વરઘોડો આવ્યો

યૌવન આખું ઉમટ્યું જાને
મોજ, મજા, મસ્તી યજમાને
ૠતુઓની પ્યાલી છલકાવો
દસે દિશાઓ આજ ગજાવો
રૂમઝુમ કરતો વસંતનો વરઘોડો આવ્યો

બે મુક્તક

સમય છે હવે એ કસમ તોડવાનો
"કદીએ ન પીશું", એ ભુલી જવાનો
ખબર ક્યાં હતી કે આ રસ્તો છે સીધો
ખુદા સાથે અંગત રીતે જોડવાનો
****************************
જંગ મારો આયના સામે હતો
ધુંધળી સંભાવના સામે હતો
મૃગજળોના જામ સૌ પીધા કરે
એજ એની ભાવના સામે હતો

પ્રેમનો પાડો.....( કે પછી ખાડો..?)

પ્રેમ એકુ પ્રેમ
પ્રેમ દુ ને સ્નેહ
પ્રેમ તેરી સગાઈ
પ્રેમ ચોકુ ચોરી
પ્રેમ પંચા છોકરાં
પ્રેમ છક કચકચ
પ્રેમ સત્તા શંકા
પ્રેમ અઠા કંકાસ
પ્રેમ નવ્વા જુદાઈ
પ્રેમ દાન તલ્લાક..!!
ખેલ બધો ખલ્લાસ..!!

પ્રેમ નુ ગણિત

પ્રેમ એકુ પ્રેમ
પ્રેમ દુ ને સમજણ
પ્રેમ તેરી સગાઈ
પ્રેમ ચોકુ બંધન
પ્રેમ પંચા પરિવાર
પ્રેમ છક સ્નેહી
પ્રેમ સત્તા સબંધો
પ્રેમ અઠા આબરૂ
પ્રેમ નવ્વા વિશ્વાસ
પ્રેમ દાન પરમેશ્વર..!!
હોજો આવું સૌનુ ઘર..!!

ફેંકેલા ગોટલામાં ઠાંસી ઠાંસીને ફરી ડાળ ડાળ વહાલપ ઘોળાતી,
ગીતામાં કાન તમે કીધું ન સમજાણુ, વાત બધી અહીંયા સમજાતી
.

ભણતરના ભારેથી માથુ કાઢીને કદી બાળકને થાય હુંય ઉડું,
પાંખો ને વિંઝવાની વાતો વિચારે ત્યાં સ્પર્ધાની ચાબુક વિંઝાતી
.

અંગુઠો આપ્યાનો ખેદ નથી અમને, પણ શ્રધ્ધાની ડોક તમે કાપી
વિશ્વાસે મુકેલી ખીચડીઓ આમ કદી પાકશે નહી ની વાત થાતી
.

ખુલ્લી બજારે હું તો લાગણીઓ લેવાને નીકળ્યો’તો થેલી લઈ ખાલી
ઉતર-ચડ એવાતો ભાવ થાય રીશ્તાના, જાત હારે થેલી વેંચાતી..!!
.

નીકળ્યા છે આજ બધાં અમને ઉપાડીને, ઉત્સવ હો જાણે કે નોખો
અત્તર, ગુલાલ, ફુલ, ચંદન, અબીલ, તોયે લાશ નથી સહેજે હરખાતી

એમ તો હું ક્યાં સુધી દોડી શકું ?
કેમ પડછાયા બધાં છોડી શકું

મૌનને બહાને અધરને વિનવી
શબ્દની દિવાલ હું તોડી શકું

આપના પત્રો ઉપર, ઝંખુ સદા
નામ મારૂં કોકદિ’ ચોડી શકું

સેતુઓથી નફરતોની ખાઈ પર
બે કિનારા પ્રેમથી જોડી શકું

આંગળી ચીંધી શકું, ચોરાહ પર
માર્ગ થોડો ઉંચકી મોડી શકું.?

પથ્થરોયે ક્યાં હવે એવા રહ્યાં
હેલ પનિહારી તણી ફોડી શકું

પ્રેમના સમરાંગણે ઘાયલ કરો,
તો પછી ખાંભી અહીં ખોડી શકું

ગીત-ગઝલ

સાવ અમસ્તાં આટા પાટા રમતાં રમતાં
કેમ ખબર, પણ અમને તારાં નખરાં ગમતાં

નખરાંની મૌસમ થઈ પુરી, ક્યાંક કશેથી
ટોળે ટોળાં લજ્જાના ચહેરે ઉતરતાં

ચહેરા પર સેંથીમાં રાતી કુંપળ ફુટી
ત્યાર પછી લાગણીઓ કેરાં વન ઉભરાતાં

જીવતર વનમાં એકબીજાના કેવટ થઈને
પ્રેમ હુંફના હલ્લેસે ભવ સાગર તરતાં

સાગરનાં તીરે બન્નેની નાવ ઉભી, લ્યો
ચાલ અલખ રેતીએ ગળીએ હસતાં હસતાં

પરથમ નશીલી આંખ બે, ગાગર બની ગઈ
સપના પછી ડુબાડવા સાગર બની ગઈ

અફાળાઈ, તારા પહાડ સરીખા ગરૂર પર
ઇચ્છા અમારી કેટલી પામર બની ગઈ

ગમતીલાં ગીત જે લખ્યાં, એની કડી બધી
રાધાની બેય પાનીએ ઝાંઝર બની ગઈ

શમ્મા બુઝાઇ, રાત અમાસી હતી, છતાં
પાલવ સર્યો, ને રાત ઉજાગર બની ગઈ

પાદરની પાર, વાસની ધિક્કાર સમ હવા
કરતાલ સહેજ વાગી, ને નાગર બની ગઈ

સાવ મારી પારદર્શક જાત રે
આંખથી વિંધાઈગ્યા ની ઘાત રે

એમને સંબોધનોમાં ’તું’ કહું
એટલી ક્યાં આપણી ઓકાત રે

જિંદગી ને મોતના સંવાદમાં
હું ફકત વચ્ચેનો ચંચૂપાત રે

બેહિસાબી લાગણીઓની સબબ
રક્તમાં ઉઠેલ ઝંઝાવાત રે

આ કબર તો ભીડની સોગાદ છે
દબદબે ઉજવુ હવે એકાંત રે

સમય મારોય નક્કી આવશે

ગળુ છોડી, ચરણ સૌ દાબશે

ધનુષી મેઘ, એના અંગમા

હજુયે રંગ નોખા લાવશે

પછી તડકો જનુની ક્યાં રહે?

ભરી બપ્પોર ઝાકળ ફાલશે

વખત આઘો નથી, ચેતી જજો

નદી દરિયાને પાછો તાણશે

તિમિરની છાતીએ બેસી હવે
નિશાને આગિયા પ્રગટાવશે

કસોટી ધૈર્યની છે બેયની

પ્રભુ ક્યારેક પાલવ ઝાલશે

સાજનો તુટી ગયેલો તાર છું
ના કદી પાછો વળે એ વાર છું

શબ્દના અવકાશમા હું તો ફકત
પૂર્ણના વિરામશો વિસ્તાર છું

શૂન્યતા મારી હતી ઓળખ, અને
ચોતરફની ભીડમાં લાચાર છું

સ્થાન ના પામ્યો હું છંદો-પ્રાસમાં
ગીતમાં આવે, એ બસ લલકાર છું

જીંદગી તો ઠીક પણ, આ કબ્રની
કોઈએ લીધી ન એ, દરકાર છું

છો મને ખેંચી અને છોડી દીધો
એ પણછથી નીકળ્યો, ટંકાર છું

એક ’ફિલ’ ટાવર


હે
શ્રી
શ્રી
રામ
સેવક,
ગદાધારી,
અંજની
પુત્ર,
પવન
સુત શીરોમણી,
રામ
લખન
જાનકી,
ઉર વસે
જીનકી,
લાખનકી
જીવન
દોરી,
હમ
સબકે
પરદુ:ખ
ભંજન,
કુંભકરણ વિભિષણ
કે ભ્રાતા,
અશોક
વાટીકા
માહીં નિશાચર,
લંકા પાપ દહનકરતા ઓ
સાગર...... સેતુ..... કે ..જગદાતા
રામ .....મુદ્રીકા...... વહન ...કરંતા
અસૂર........ રાક્ષસો .....કે .......યમરાજા
હનુમાનકી ................................જય જય હો
હનુમાનકી .........................................જય જય હો
હનુમાનકી ......................................................જય જય હો

હેય ઉનાળો
છેલ છોગાળો..!!

વૃક્ષની દેખાય સઘળી પાંસળી
પાનખર જ્યારે વગાડે વાંસળી

સુર્યને દોહ્યા પછી ઉભે ગળે
સૌ પીવે તડકો, ભરીને તાંસળી

ધોમ ધખતે, ઝાડનું ઠુંઠુ દીસે
આગનો પર્વત ઉંચકતી આંગળી

ધૂળની ડમરીઓ જાણે ગોકુળે
ગોપીઓ રૂમ ઝુમ રમે ઉછાંછળી

માનવી, દડ દડ પસીને, લૂ તણા
નાગને નાથી, ઉતારે કાંચળી

હા...શના વસ્ત્રો હરી વૈશાખડો
ઝુલતો, બેસી કદંબી ડાંખળી

બે મુક્તક

સાંવલી ભીની સુકોમળ પાંખડી
એમ એની અધ બિડેલી આંખડી
સ્વપ્ન રૂપે પણ પ્રવેશી ના શકો
પાંપણો ચોકી કરે દ્વારે ખડી

************************

હોઠ અમને કાનમાં એવું કહે
એક બીજા સંગ આલિંગન ચહે
પ્રેમની ભાષા હતી, એવું કહી
મૌનના નામે પછી ભગા રહે

બે મુક્તક

જામ નથી, જામગરી આ તો
લોક ભલેને કરતાં વાતો
રાખ અગર પાષાણી હૈયું
તોજ પછી આખો જીરવાતો
*********************
એટલું સમજી ગયો છું હું ખુદા
છે હલેસા જૂજ, અઢળક નાખુદા
પોતપોતાની દિશા પકડે બધાં
ને પછી મંઝિલ કરી દે ગુમશુદા

બે મુક્તક

શબ્દની એકેક ઇંટે ઘર બનાવ્યું
ને ગઝલ જેવું જ કૈં સુંદર બનાવ્યું
કાફીયા બારી, રદીફના દ્વાર મુકી
માતૃભાષા નામનું ઉદર બનાવ્યું
************************
કાંતવું ઝીણુ તમારું કામ છે..?
સત્યથી આઘું ઘણુયે ગામ છે
શ્વાસની ગોળી ગળી શક્તા નથી..!!
તો પછી શું કામ ગાંધી નામ છે..??

................બે મુક્તક...................

એ હજી થાક્યો નથી એને તપાસો
સાવ ઉથલાવે બધું ચોપાટ પાસો
દાવનાં અક્ષાંશ ને રેખાંશ ઉપર
દુર સુધી ના જડે કોઈ દિલાસો
*************************
અસ્ત પામી ગ્યા પછીનો કાળ છું
જે હજુ ઉગ્યો નથી, એ બાળ છું
ચાંદની તરસ્યા, અમાસી રાતમાં
શાંત જળ આ સરવરોનુ આળ છું

બે મુક્તક

આમ જુઓ તો બધું ઝાકળ હતું,
હાથમાં લીધા પછી પોકળ હતું
રૂબરૂ જેની થતો હું આયને,
એય મારી જાતનું એક છળ હતું
************************
આભને ચીરવું નથી કંઈ આકરૂં,
રામ નામે એક પથ્થર ઘા કરૂં
પેસવા જો કે હજુ એ દિલ મહી,
તીર મારાં નામના ભેગા કરૂં

એક ટચકુકડીક
ગઝલ
.
સવર્ણ ગાથા
(છંદ: ગા ગા ગા)
.
ના માનો
કે માનો
ભવ આખો
જુર્માનો
.
સેવ્યા કર
અરમાનો
સહેવાના
અપમાનો
.
નરસીના
યજમાનો
આપસના
મહેમાનો
.
નાટકીયા
’સલમાનો
’માયા’ ના
સન્માનો
.
ફગવી દો
ફરમાનો
સ્થાપી દો
હનમાનો....

અમે માની લીધો અક્ષર, તમારૂં હર કદમ જાણે
અમારાં ઘર સુધી આવો, તો રસ્તો પણ નઝમ જાણે

ચુકી જાતું આ દિલ ધડકન, તમારી હર અદાઓ પર
નિસા:સા નાખવા ઉંડા હવે થઈ ગઈ રસમ જાણે

અમે પુજા કરી, અર્ચન કીધાં, દીધી અઝાં કિંતુ
ધરી લીધો તમે તો બેવફાઈનો ધરમ જાણે

મધુરી યાદ, તમને ખત લખેલાં, મૈકદે રાખું
કદી એકાંતમા પીવું નહીં, લીધી કસમ જાણે

અમારી કબ્ર પર આવે, ધરીને મૌન હોઠોં પર
હજુયે એ ગુઝારે છે, અમારા પર સિતમ જાણે

રાધા

કોણ હતું એ યમુના તટ પર
હાથ સુકોમળ રાખી મટ પર
.

નાગ દમન પેઠે આંગળીઓ
ભીંસ કસે ઘુંઘરાળી લટ પર
.

વાટલડીની ભીની જાજમ
પાથરતી આખા પનઘટ પર
.

સહેલ સખી સાથે છણકો લઈ
વાત પહોંચતી છટ ને ફટ પર
.

ખોતરતી પતાળ સમૂળગું
રીસ ઉતારી, રસ નટખટ પર
.

કો’ક બનીને અંગત અંગત
જીદ કરે તારી ચોખટ પર
.

આજ છબી રાધાની ઉપસે
કાન, અમારાં અંતરપટ પર

આંખનાં આંજણ, તમે ભારે કરી
કેશનાં કામણ, તમે ભારે કરી

માનતો હું, વાટ જોતા’તાં તમે
અધખુલી પાપણ, તમે ભારે કરી

ધણ હરણના હાંફતાં દોડ્યા કરે
ઓ પ્રલોભી રણ, તમે ભારે કરી

રોજ તારે ચુમવા દૈવી ચરણ
વ્રજ તણી રજકણ, તમે ભારે કરી

લ્યો, હજુ લંબાય છે ક્ષણ આખરી
શ્વાસના વળગણ, તમે ભારે કરી

કેટલા ખભ્ભા ફર્યા, અવ્વલ સુધી
ક્યાં હતું ભારણ, તમે ભારે કરી

મુળથી મન સહેજ બાગી હોય છે
ને પછી ઇચ્છાઓ જાગી હોય છે

આમતો પીડા ઘણીએ પંડમાં
પણ અમે એનેય રંગી હોય છે

મૈકદે જે સાવ કોરો કટ્ટ રહે
એજ સાચ્ચમ સાચ, ત્યાગી હોય છે

હાશની નીંદર મળે, જ્યારે બધી
એષણા ખીંટીએ ટાંગી હોય છે

ફાળવેલી હોય છે, દો ગજ જમીં
ક્યાં કદી સામેથી માંગી હોય છે

આંગણુ આ ઝળહળે છે જ્યારથી
આવવાના એ, ખબર છે ત્યારથી

ભીતરી ડેલી કદી ના વાસજે
કાશ કોઈ સ્વપ્ન આવે બહારથી

થનગને જો અશ્વ ઈચ્છાઓ તણા
તો હજો એક કૃષ્ણ જેવો સારથી

પાંખડી જીરવી જતી ઝાકળ, અને
પાપણો ઝુકે આ અશ્રુ ભારથી

શ્વાન તું નાહક બને, ગાડાં તળે
કેવડો બેઠો છ ઉપર મ્હારથી

એટલી , અમને ખબર છે
એક, મારી પણ કબર છે
શુષ્ક જીવન આપની બસ
લાગણીઓથી સભર છે
કાંગરે ઉભો ભલે, પણ
છેક પાયેથી સફર છે
મસ્જીદે એકેક બંદો
બંદગીથી તરબતર છે
બેવફા આ જિંદગીથી
ચેતવાને, ઉમ્રભર છે

શબ્દ મારા, નોટ ચલણી
ને ગઝલ, મારી ચુકવણી
.

મ્હેલ આશાનો ચણ્યો, પણ
મુકતા ભુલ્યો નીસરણી
.

આપનાં એકાદ શમણે
રાત કંકુ, થાય, વરણી
.

મૃગજળો, હાજર ન રહીને
ઠેલતાં રણની સુનવણી
.

શ્વાસને ઉચ્છવાસ કેરી
આજ પુરી થઈ પજવણી
.

બંધ આંખે, દિવ્ય ચક્ષુ
ખુલવાની કર ઉજવણી

વાલમ

ઝાકળ જેવું અડકો વાલમ
વેરી મારો તડકો વાલમ

પડછાયો જો સ્પર્શું તારો
હૈયું ચુકે થડકો વાલમ

દુનિયા મુકી, મારી હાટુ
છાનુ છાનુ ધડકો વાલમ

પહેરી લઈએ બચપણ પાછું
રમીએ અડકો દડકો વાલમ

હુંફાળાની ઓથે ઉરમાં
પ્રગટાવોમાં ભડકો વાલમ

તાળી પણ સરખી ના લેતાં
એવો ક્યાં છું કડકો વાલમ

કાગળ કોરો દેખું જ્યારે
મનમાં પેસે ફડકો વાલમ

ચંદન સુખડ કાંઈ ન જોતું
જુની યાદો ખડકો વાલમ

પ્રેમમા ખુશ્બુ હતી વિશ્વાસની
આપલે, માટે કરી’તી શ્વાસની

આયને ડોકું જરા મારી તો જો
કેવડી દુનિયા વસે આભાસની

આગિયા બે સામસામે જો મળે
વાત પીડાની કરે અજવાસની

મસ્જીદોમાં ઝુમતો દેખી મને
લોક વ્યાખ્યાઓ કરે બિંદાસની..!!

આમ જો રેખા તમે તાણ્યા કરો
શું દશા થાશે પછી વનવાસની

ઉમ્ર ભર જે ના મળ્યું, એ કબ્રમાં
શોધ પુરી થઈ હવે આવાસની

બારખડીની સહેલગાહે

ચાલ કલમને ઘોડે ચડીએ

શબ્દ નગરને ખુંદી વળીએ
.

અલ્પ, અર્ધ ને પૂર્ણ વિરામે

ઉંઘ જરા બસ ખેંચી લઈએ
.

ડાંગ સમો ’કાનો’ થઈને સૌ
દ્વાર ઉભી, અક્ષરને રક્ષીએ
.

દીર્ધ, હ્રસ્વ ની છતરી નીચે
પ્રેમ સભર બે વાતો કહીએ
.

કૃર બની નવ મુળ ઉખેડો
ભૃણ હણી ના કુળ લજવીએ
.

એક ભલે કે ’માતર’ બે હો
આગ સમી સમશેર જગવીએ
.

ગૌર વર્ણ કે કાળા કૌવા
ગૌણ ગણી સૌ સાથે મળીએ
.

શુક્ર કણી થઈ નભમાં ઉંચે
ચંદ્ર ઉપર જાણે અનુસ્વરીએ
.

લિંગ પૂજા દ્વાદશ, છવ્વીસા
બારખડી ચાલીસા ભજીએ

દરિયે પુગવા, વચમાં આવે રેત રે
જીવતર આખું બળબળતું રણ, ચેત રે

રાતો , પીળો, ભુરો છોને મુળ રે
અમને ગમતો વ્હાલપનો રંગ શ્વેત રે

પથ્થર ફોડી, કૂંપળ ઉગે, છમ્મ રે
શોધો એમા ઇશ્વરનો સંકેત રે

સંબંધોના શમણા રેલમ છેલ રે
લગરીક દેજો નીંદર, નામે હેત રે

ગુંઠા, વીઘા, ખેતર, એકર, મેલ રે
સામી ભીંતે ફોટો રહેશે વ્હેંત રે..!!

રાધા ને કાન રમ્યાં
વ્રજમા
ઉલ્હાસથી, એ
હૈયામાં,
ધૂળેટી
સાચવો...
**

**

તમને યે
ક્યાંક કોઈ
રાધા મળે તો
સહેજ
ચપટી
એ
ધૂળ એંઠી
સાચવો...!!!!

આંખ ડાબી વિંચાય છે, આ લ્લે લે
લાટ દલડાં ઘવાય છે, આ લ્લે લે

સોળ પુરા થવામાં હવે બાકી શું
રાહ એની જોવાય છે, આ લ્લે લે

સહેજ પાલવ સરક્યાની વાત આખ્ખાયે
ગામ વચ્ચે ચર્ચાય છે, આ લ્લે લે

ઠેસ વાગે, ને ઝાંઝરને રણકારે
કાન સરવા સહુ થાય છે, આ લ્લે લે

બે’ક ઘુંઘરાળી લટમા રે અટવાતી
કંઇક રાતો ગુંથાય છે, આ લ્લે લે

ઢોલ વાગ્યો, ને કેટલાય નિ:સ્સાસા
છેક પાદર સંભળાય છે, આ લ્લે લે

ને હવે

જેમ કાંસકા ને પરફ્યુમુ વેંચાતાં
એમ રાખડી વેંચાય છે, આ લ્લે લે..!!

બે ઘુંટડા
ભાંગ ઉતારીને વાંચવી

ભાં....ગ....ઝ....લ

जी़दगी कीतनी हंसी you don't know
કો’ક દિ સામે ધરી જો આયનો
.

મૃગજળો are quite naughty, मां क़सम
જઈ ઉભો, તો ક્યાં કરે છે સામનો...?
.

जाम पे तुं जाम દેતી ઓ સનમ
कहे ना पाया आपसे हर बार no..!!
.

રાતના ભમરાને , lotus hugs, honey
હમસફર મારાયે sometimes युं बनो

હી...હી...હી...હી...હી...હી...હી...

बुरा ना मानो होली है
होलि मुबारक

ठंडी आंहे क्युं भरता हे
गुम सुम सा तुं क्युं रहेता हे
दिलकी फितरत, टुट ही जाना
फीर पछतावा क्युं करता हे
तुं ख्वा़बोंका सुरमा डाले
दो आंखोसे क्युं बहेता हे
धुंधला साया हमसे पुछे
दिन, हरदिन ये क्युं ढलता हे
ना बदलेगी हाय लकी़रें
हाथोको तुं क्युं मलता हे
का़फी दुरी पर है मस्जीद
मयखानेमें क्युं डरता हे

છે તરસ, મૃગજળ હતું, પણ રણ નથી
તો પછી કંઈ દોડવા કારણ નથી
.

પ્રેમમાં, પાગલ બધાયે હોય છે
આ નિરિક્ષણ માત્ર છે, તારણ નથી
.

છો પતંગિયા, પાંખમાં ભારે વસંત
ફુલને કંઈ એટલું ભારણ નથી
.

તેં જ દીધેલા દિલે, આ ઘાવ પર
હાજરી તારી હવે મારણ નથી
.

ઉતર્યા ઓળા ઉજાગર રાતનાં
આંખમાં કામણ ભર્યાં આંજણ નથી
.

આપણુ ચડવું જનાજે, જોઈને
એક પણ ઇર્ષ્યા કરે, એ જણ નથી

ઓણુકી હોળીએ કરતો વિચાર
તને કેમ કરી રંગુ હું કાલે
કેસરીયો રંગ તરી વેણીના ગલગોટે
ગમતો ગુલાલ તરા ગાલે
ખિલખિલાટ દાંતેથી ખરતું અબિલ અને
ઝાકળ છંટાય તારા ભાલે
વાસંતી વાયરાએ લાલ ચટ્ટક ચુંદડીમા
કોણ તને રંગી ગ્યું...આ..લ્લે...
કાલ કરવું શું સાવ ખાલી ખાલે
આવી અંચઈ પ્રભુ તે કાંઈ ચાલે...???
આમા કોઈનુએ ક્યાંય કશું હાલે..!!
હવે આખ્ખો દિ’ કરવું શું કાલે...
હવે આખ્ખો દિ" કરવું શું કાલે..!!??
આવી અંચઈ પ્રભુ તે કાંઈ ચાલે...???

શ્વાસ હવે એક બહાનુ રે
મોત લગી ધરવાનુ રે

મોઈ, ચણોઠી, પાંચીકે
હાથ વગર રમવાનુ રે

એક રહ્યું ના ઉતરવા
આજ હુકમનું પાનુ રે

પાંખ વગરનું પંખી છું
તોય ઘણું ઉડવાનું રે

રાત ઘણીયે બાકી, પણ
જામ વિના મયખાનુ રે

સ્પર્શ તમારો ઉજવી લઉં
એજ હવે કરવાનુ રે

ખેદ નથી આથમવાનો
ક્યાંક ફરી ઉગવાનું રે

કાં હું નથી, કાં રોજનો આ આયનો નથી
ચહેરાએ ભાવ રૂક્ષતાનો નામનો નથી..!!

ટહુકો, અનંત સુરના આસવ સમાન છે
પર્યાય કોઈ છંદ, કોઈ રાગનો નથી

સમજણ પ્રમાણે જીંદગી આખી જીવી ગયો
પર્વત કદી અમે કરેલ રાયનો નથી

આંખો કશેક, હોઠ કશે, હાથ ક્યાંક છે
છલકાય, એમા વાંક ભલા જામનો નથી

ઈચ્છા દફન થયેલ, ને દાઝેલ મન હતું
રાખોડી રંગ સાવ બધો રાખનો નથી

ચાલ તને....!!!

મેઘ ધનુ ને તોડી, આવું
વાદળની માળા પહેરાવું
.

ધૃવ સમા અજવાળા મોતી
ભાલ તણા ટીકે પોરાવું
.

રાત અમાસી કાજળ લઈને
આંખ નશીલીમાં અંજાવું
.

દૂર ક્ષિતિજે ગિરી કંદરા
કેડ કટીલીએ બંધાવું
.

શીત લહેરથી હળવે હળવે
એક અટુલી લટ લહેરાવું
.

લાલ ચટક ઉષાની લાલી
ગાલ રતુંબડ પર રેલાવું
.

પૈર ઝમીં પર રાખો ત્યારે
હેત ભરી જાજમ પથરાવું
.

વ્હાલ સમું વરસીને તારી
જાત અબોટીને ભિંજાવું

યાદ તારી, આપણો સેતુ હશે
મોત, તારો આ જ તો હેતુ હશે
.

જે પતંગિયું બેસતું ફુલો ઉપર
એકબીજાની વ્યથા કહેતું હશે
.

ધડકનો દિલની વધી ગઈ, કોઈ તો
આસપાસે, આપણું રહેતું હશે
.

પત્રનું પ્રકરણ અમારૂં ખોલજો
પ્રેમનું ’શાહી’ ઝરણ વહેતું હશે
.

આખરી મારગ અજાણ્યો કાપવા
હાથમા કોઈ હાથને લેતું હશે

હઝલ......હોળી ખાતે

લેશ ના સમજાય, કે એ કેમ રહેતો લહેરમાં..?
ટોર્ચની દુકાન ખોલી, આગિયાના શહેરમાં..!!
.

આંબળા, બ્ર્હામીને સાધ્યા, કોપરાં વાટ્યા ઘણા
રે.. હતાશા સાંપડી અમને અનુપમ ખેરમાં..!
.

ચાર પાયા, ખેંચવા વાળા હતા ચાલીસ જણ
કોણ જાણે શું મળે છે તોય આવી ચેરમાં
.

કો’ક દિ તું બાધણાં બાયુ તણા જો તો ખરો
જીભમાં તાકાત જે, એ ક્યાં મળે સમશેરમાં
.

તું ભલે કહેતો કે અપશુકન કરે આ આંકડો
લાડવા દાબીને ઉજવ્યા કેટલા મેં તેરમાં
.

જે હતી, જેવી હતી, જીવી ગયો હું જીંદગી
તોય પણ સોડમ હજુ છે રાખના આ ઢેરમાં..!!

શિવાલયના

"ઘંટ"ની વ્યથા..!!

હવે ક્યાંથી સહેવાય
મારૂં મનડું મુંઝાય
અમે લટક્યા’તાં સાંજ ને સવારમાં..!!
કદી દેજો આ કથની અખબારમાં
.

કોઈ પંપાળી જાય
કોઈ અફળાવી જાય
કોઈ અવગણતું, ઉંડા વિચારમાં
જાય સીધો એ તારા દરબારમાં.....કદી
.

કો’ક સુખમાં અકળાય
કો’ક દુ:ખણાઓ ગાય
કો’ક અટવાયું ક્યાંક કોઇ પ્યારમાં
પછી ઉભે સૌ લાંબી કતારમાં...કદી
.

શિશ તમને ઝુકાય
સહેજ નંદી પુજાય
બાકી નજરૂંઓ હોય છે બજારમાં
રખે ચંપલ ચોરાય, પલકવારમાં....કદી
.

જાત ઉંધી ટીંગાય
વ્હાણ વર્ષોના વાય
તોય આઘો હું તારા પરસારમાં
જાણે કાંકરી હો મીઠા કંસારમાં....કદી
.

આમ સંતો કહેવાય
કામ શઠના સહુ થાય
નામ પંકાતું મારૂં સંસારમાં..?!?!
કેવો બદલો તેં દીધો વ્યવહારમાં....કદી

ચાર દિવસની ચોપાટે હું જુગટું રમતો
જેમ હથેળી પાસા ફેંકે, જીવતર ઘુમતો

પહેલ કરી મે દાવ લઈને શૈષવ કેરી
ચાર ઘુટણની ચાલ, અને એ રસ્તો ગમતો

છેલ છબીલી અલ્હડતાની પાંખ ભરીને
આભ મહીં અરમનોના હું સાતે ભમતો

ત્યાંજ મને કો’ મહેંદી રંગ્યો હાથ અડ્યોને
સાથ દીધો હર મોડ, ભલે ગમતો અણગમતો

બોજ સહીને ભવ આખાનો, સહેજ ઝુક્યો ત્યાં
વાત ઉડી કે, રોજ હવે ઈશ્વરને નમતો...!!!

કોઈ
ઉડતાં પતંગીયાને
પકડો તો
કેમ જાણે
મુઠ્ઠીમાં
આખી
વસંત છે.......
.
અરે !
ખુશ્બુ પણ
એમા
સંમંત છે......
.
પછી
હાથોમાં ઉતરેલા
વાસંતી
રંગ એના
ગાલે
ચોપડવાનો
તંત છે......
એ જ
હોળીનો મહીમા
અનંત છે....
બીજી
બધ્ધી
કથાઓ સાવ
દંત છે....!!!!

કળીયુગ
.

સમયનો હાથ ઝાલ્યો, પણ પડ્યા પાછા અમારાં ડગ
છવાયું સાવ અંધારૂં, રહ્યા સંકોરવામાં શગ
.

સમૂળગાં વૃક્ષના છેદન થી ઉત્તમ આત્મહત્યા કઈ ?

બગાડો સાવ અમથાં ખંજરો, સહુ કાપવામાં રગ
.

નથી રસ્તા, નથી ખસતાં, છલોછલ માનવી વસતાં
હવે ધરતીયે ક્યાં દેતી તમે જો માગતાં મારગ
.

નશો સત્તા ને દોલતનો ઉમેરી ડગમગું એવો
ન ઝાલો હાથ બંદાનો, ખુદા પકડો અમારાં પગ
.

પછાડી એક બીજાને કદી ઉંચાઈ ના પામ્યાં
હવે અવતાર દેજો હે પ્રભુ, નભમા વિહરવા, ખગ
.

શગ=દિવાની વાટ
સંકોરવી= સરખી કરવી
ખગ =પંખી

હવે અમને ચરણનો ભાર લાગે છે
મુકામે પહોંચતાં બહુ વાર લાગે છે
જીવનમાં જેટલી હું વાર હાર્યો, એ
હરેક ઠોકરથી ગુંથ્યો હાર લાગે છે
.

તરન્નુમ ટેરવાં છેડે જો ઝુલ્ફોમાં
પછી આ ધડકનો ફનકાર લાગે છે
નથી પ્યાલી, નથી સાકી, છતાયે પણ
અમારૂં દિલ ભલા ચિક્કાર લાગે છે
.
હવે પુછે જો કઈ કેમ છો તો પણ
છલોછલ છળભર્યો ધિક્કાર લાગે છે
ઘરેથી ઉંચકી લાવ્યા કબર સુધી
ન ભુલું, એટલો ઉપકાર લાગે છે

વાતને ઘોળીને આખી પી ગયું
મન, બધાં ઉંડાણને માપી ગયું
.

સ્પર્શના અણસારનું સપનુ ફકત
કેટલા આલિંગનો આપી ગયું
.

એક ઠસકું આપની ખાંસી તણું
તાજ મહેલો કંઈ બધા સ્થાપી ગયું..!!
,

કોણ જાણે કોણ, મારી લાગણી
કેસુડે, હર ફુલ પર છાપી ગયું
.

નિતર્યું કુમ કુમ, સમી એ સાંજનું
વ્યોમ પર કેવું સરસ વ્યાપી ગયું..

હાથમાં એંધાણ નોંધારૂં હતું
શી ખબર, સામેજ ઘર તારૂં હતું
.

સેરવ્યો રેશમ દુપટ્ટો, તેં હવા
જે કર્યું એ, સોણલું મારૂં હતું
.

હું લખું, ને ફાડ તું પત્રો બધાં
આ જ તો એક કામ સહિયારૂં હતું !!
.

એ ખુદા, તું મૈકદે ના હો, અને
હું મસીદે, એજ વ્યવહારૂ હતું
.

આગીયા શરમાય દિવસે, પ્રેમમાં
બેરહમ, રાતેય અંધારૂં હતું..!!
.

રામને બદલે અમારૂં, આખરે
નામ બોલાતે અગર, સારૂં હતું

કોઈ કાળે એમ સંભાવી શકે..??

અસ્થિઓ ખુદના જ પધરાવી શકે..!!
.

લાગણીના, હાથ આવે, બીજ જો
કેટલા વેરાન મન વાવી શકે
.

જે હજુ ખુદને જ ના સમજી શક્યો
એ મને કઈ વાત સમજાવી શકે
.

હાથ જોડ્યા ક્યારના, કંઈ કર ખુદા
તો હલેસા, હાથ હલ્લાવી શકે
.

સહેજ ખુલ્લી રાખજે મારી કબર
આપના પગલાનો રવ આવી શકે

જીંદગી
.

કોઈ ના આંકી શકે, અણમુલ છે
જીવતા ના આવડે તો, ભુલ છે
.

લાખ ને ચોર્યાશી વનરાજી મહીં
એક નમણી ડાળ પર એ ફુલ છે
.

જન્મને મૃત્યુ તણા બે તટ ઉપર
મોહને માયાથી બાંધ્યો પુલ છે
.

ધૂંસરી નાખીને ખભ્ભે ચાલ તું
ફાંસલા ખુટશે નહીં, વર્તુલ છે
.

આખરી મંઝિલ સમીપે પહોંચવા
માનવી એકંદરે મશગુલ છે

મોત

પુર્ણ તું વિરામ છે
એટલે બદનામ છે
ના દીસે હરરોજ તું
એજ મારી હામ છે
.

આચરે જે સૌ કોઈ
એ, ગુનો સરેઆમ છે
’એ’ નથી તો અય ખુદા
આપનુ શું કામ છે
.

ભિન્ન જાતિ, ધર્મનું
આખરી પરિણામ છે
તું શ્વસી લે કેટલું
એજ બસ અંજામ છે
.

હાથની રેખા ઉપર
પહોંચવું એ ગામ છે
લાખ ચોર્યાશી સબબ
હર પળે વિશ્રામ છે
.

મોક્ષના નામે સતત
એ પીવાતો જામ છે
જીંદગી, રાધા ગણો
તો, પછી એ શ્યામ છે

જ્યોત

એ ઝળાહળ દેવની મુર્તિ હતી
ને પતંગા બાળવા, પૂરતી હતી

હુંફ, પુજા, પ્રિત, સત, અજવાળીયું
પાંદવો પાંચેયની કુંતી હતી

હો મહાલય, કે ગરીબી ગોખમાં
ઈશ, પરબારી તને છુતી હતી

ફેણ રૂપે શિશ પર આભા ધરી
શેષનાગે મીણના સુતી હતી

મદભર્યા માહોલમાં બસ મૌન થઈ
આપણા બન્ને તણી યુતી હતી

શું ભરોસો રાખવો આ શ્વાસ પર
જીંદગી આખી નભી નિ:શ્વાસ પર
.

વેદના છિદ્રો તણી સહેતો, છતાં
રોષ ના દીઠો કદીયે વાંસ પર
.

જોડણી પુછો, ફકત બંધુત્વની
ને નિબંધો પુછતાં સૌ ’ત્રાસ’ પર.!!!
.

છંદ, બંધારણ, ગઝલીયત ના સહી
આખરે છોડ્યું બધું મેં પ્રાસ પર
.

એટલું તો ઠોસ રીતે કહી શકું
છે વજુદે આયના, આભાસ પર
.

આવશે મંઝિલ હજુ, ની આશમાં
ના કદી પહોંચ્યા ચરણ આવાસ પર

પંખી

ચાંચમાં એક બુંદ ને ચુંટી ગયું
હાશની ગાગર ભરી લુંટી ગયું
.

પાંખનાં વિસ્તારનું પુછો નહીં
આજ જાણે આભ પણ ખુટી ગયું
.

શીત લહેરો, ને ઉષા, ઝાકળ, કોઇ
કંઠમાં એક સામટું ઘુંટી ગયું
.

સહેજ ડાળી થરથરી ને ઉંઘમાં
સ્વપ્ન માળાનું હતું, તુટી ગયું
.

એક પીંછુ વ્યોમમાં ખરતું, અને
શ્વાસનું વળગણ પછી છુટી ગયું

ગુફતેગુ.....ખુદા સાથે

.

મૈકદે જન્નત હશે સાંજે ખુદા
બે લગાવી પેગ તું જાજે ખુદા

.

કેટલા દિવસો વસુલ્યા મસ્જીદે
જીંદગી જાણે દીધી વ્યાજે ખુદા
.

આવરણ હર મોડ પર કેવા દીધાં
શીખ આપી સો ટકા, પ્યાજે ખુદા !!

.

બંદગી એ બોર છે ચાખેલ, તું
પ્રેમથી કાઢી સમય ખાજે ખુદા
.

કાલનુ તું હાથમાં રાખે ભલે
કંઈક તો કરીએ અમે આજે ખુદા

.

જ્યાં તને ઉકલ્યો, અમે ઉકલી ગયા
ના તને આવું વલણ છાજે ખુદા
.

કબ્રમાં પણ મોતની લપડાકનાં
કાનમાં પડઘા હજી ગાજે ખુદા

२६-जनवरी

સમય છે......

સમય આવ્યો ધજા ફરકાવવાનો
વતનની આબરૂ સંતાડવાનો

હતાશા, મોંઘવારી ને ગરીબી
ભર્યો માહોલ આ શણગારવાનો

કરો મજબુત પાયા દેશના સહુ
ન તો ખુરશી તણા, સમજાવવાનો

ધરાની ધૂળને નામે જે દિલમાં
ચડી પરદેશની, ખંખેરવાનો

પસાર્યા હાથ જે પીઠે સતત એ
પડોશી પર હવે ઉગામવાનો

તેં દીધી જે, હાથમાં મસળી ગયા
(ચ્યું)ગમ ગણી, સૌ યાતના ચગળી ગયા !!!

બે થીજેલી આંખના, નક્કર છતાં
આજ શમણાં આખરે પિગળી ગયા

રે પ્રતિક્ષા ઉંબરે ઉભી રહી
ને બધાયે કાફલા નીકળી ગયા

હાયકારો સહેજ તારો સાંભળી
શ્વાસના સંબંધ સહુ કથળી ગયા

ના, પીનારાઓના દુ:ખ સાંખી શક્યો
એટલે તો પી અમે સઘળી ગયા

इंडो पाक अभियान

शान-ऐ-अमन

सरहदकी दोनो और चहकता चमन रहे
बंदा हर एक चाहता, चैनो अमन रहे

आदाब एक हाथ से, या दो से नमस्ते
दिलमे जरुरी खास, खयाले नमन रहे

भंवरे तो गुनगुनायेंगे, आदत ही डाल दो
मक़सद यही रहे की सलामत सुमन रहे

जीना है सिर्फ सात ही सूरमें ओ हमनशीं
गानेमें चाहे ’मांलकौंस’ या ’यमन’ रहे

हूनर हो चाहे कोई भी, परवा ही क्युं करे
लगना गले ही एक दुसरेका फन रहे

બે કિનારા થઈને ઉભા તું અને હું
હેતના સરવરની શોભા તું અને હું

મૌનના કિલ્લોલમાં જીવી જતાં એ
હોઠ પર લીધેલ ટેભા તું અને હું

રાત કાળી કેટલી આવ્યા કરી, પણ
સાંજ ને ઉષાની આભા તું અને હું

કેડીઓ, ડુંગર, સમંદર પાર કરતાં
મેળવીને બેય ખભ્ભા તું અને હું

હંસલી ને હંસની પ્રિતી નિભાવી
સ્વર્ગલોકે ઈન્દ્ર-રંભા તું અને હું

આયનો ખુદનો જ ચહેરો ક્યાં પિછાણે
જેમ કોઈ માછલી જળને ન જાણે

પ્રેમમાં મજનુ બની ઉભો રહ્યો, પણ
ના પુછ્યું લોકોએ, કે પુછ્યું ન પાણે

શ્વાસ લેતો ગામમાં તારા હજુ, ત્યાં
થઈ જતાં નિ:શ્વાસ, સહુ જાણે અજાણે

પાનખર લીધી અમે, તમને વસંતો
કેસરી અક્ષરમાં દઈ દીધી લખાણે

કેટલી ઈચ્છાઓના ઘોડે ચડે મન
એકમાં પછડાય, ત્યા બીજો પલાણે

ભોળપણની હદ વટાવી, પુછમાં તું
સૌ અમે આવ્યાં છીએ તારી જ કાણે

અમારા કુટુંબના અભિન્ન અંગ એવા
અમારા પ્રિય શ્વાન "જહોન્ટી" ને ગુમાવ્યાની
પળે એક ઉદગાર...........

માનવી, કહી ના શકે, એ બોલતો
ને વફાદારીથી અમને તોલતો

લાગણીના સહેજ પણ અણસારથી
પૂંછથી તન્મય બનીને ડોલતો

આંખનાં મોઘમ ઈશારે વેદ ની
કેટલી જાણે ઋચાઓ ખોલતો

ભિન્ન છે જાતિ ભલે લોકો કહે
હું અભિન્ન અંગ તુજને મોલતો

દાયકાનાં સંસ્મરણના આવરણ
સાવ હળવેથી હવે હું છોલતો

................અમે સૌ...............

કૂંપળો એ વૃક્ષની કુણી વ્યથા છે
પાનખર કેવી રહી, એની કથા છે

મન મળ્યાં પણ શબ્દ દેહે ક્યાં મળ્યા’તાં
આપણી વચ્ચે હજુ નાનો ’તથા’ છે

લાગણીથી તરબતર પડઘો પડ્યો ના
જે અમે દીધી, સદાઓ એ યથા છે

ફુલને ઉડતાં હવે ફાવી ગયું ,પણ
હક પતંગિયાને જ છે એવી પ્રથા છે

શ્વાસ ખુટે સંગમરમરની તળે, બસ
કેટલી જાહોજહાલી અન્યથા છે

તારી આંખ્યુંમાં સપના ડોકાય આખા ગામના
વળી અમને તો ગણતી તું નામના
પછી આંટા ફેરાઓ શું કામના

તારી અલ્હડ અદા
રહું હરદમ ફિદા

ચાર આંખોના થઈ ગ્યા’તાં કેટલાયે સામના
તોય પૂરી થઈ એકે ના કામના
પછી આંટા ફેરાઓ શું કામના

ઉંઘ વેરણ થઈ જાય
ચૂર સપનાઓ થાય

રાત જાગીને પીધાં કંઈ પ્યાલા મેં જામના
છતાં કહેવાતા હાડકા હરામના
પછી આંટા ફેરાઓ શું કામના

રહી કાગળની વાત
લખું જાગી હું રાત

બીડી પરબિડીયે નાખી દંઉ તમને સુમસામના
મૂઈ કહેતી કે આતો પરગામના
પછી આંટા ફેરાઓ શું કામના

કીધા છેલ્લા જુહાર
રડી આંસુ ચોધાર
બે’ક કાઢ્યા તેં વેણ મારી પાછળ હે રામના..!!
મારૂં જીવતર ફળ્યું ને થયા ધામના
પછી "આંટા ફેરાઓ" શું કામના...???

સમયને સાચવીને બંધ મુઠ્ઠીમાં ફરૂં છું
સમય આવે, એ મુઠ્ઠી મોકળી સહેજે કરૂં છું

હશે, બે ચાર કિસ્સા લાગણી નામે નગરમાં
અહીં, બાકીતો હું, હર શ્વાસમાં નફરત ભરૂં છું

શબદનાં કંટકો ભાષાના જંગલમાં ઘણા છે
ગઝલની એટલે જાજમ સુંવાળી પાથરૂં છું

બહુ પાયા, હવે લે જામ સાકી હું પિવાડું
નવો ચીલો જગતમાં આજથી હું ચાતરૂં છું

અમારો શ્વાસ ને તારી છબી, અંતિમ હતાં બે
પલક ઝપકું તો એ ભુંસાઈ જાવાથી ડરૂં છું

જીવનમાં કેટલીયે વાર હંગામી મર્યો છું
તમારા સમ, આ છેલ્લી વાર હું સાચ્ચે મરૂં છું

તમે જે જે સમજતા, એ જ ભાષા બોલતાં કાયમ
છતાંયે મૌનના મુદ્દે જ બાજી હારતાં કાયમ

પ્રણયની ધાર ઉપર ચાલવા આધાર ક્યાં બીજો ?
અમારી લાગણી, તારી ધૃણા, સમતોલતાં કાયમ

નથી હું રામ, તું સીતા, નથી મૃગ સોણલાં તોયે
ખબર નહીં, કેટલી રેખાઓ, ક્યાં ક્યાં દોરતાં કાયમ

અગમ કોઈ બળ હતું, શ્રધ્ધા અડગ તારી ઉપર, નક્કી
ચરણ દે સાથ કે ના દે, અમે બસ દોડતાં કાયમ

જીવનમાં કંટકોની હો પથારી, કે કબર લીસી
સમયનો શ્વાસ ઊંડો લઈ નિરાંતે ઘોરતાં કાયમ

લખુ હું હાથ બાળી
ઉજાળું રાત કાળી
સળગતાં ટેરવાને
કહે છે સહુ દિવાળી

ફકત માગી હથેળી
દીધી તેં હાથ તાળી
સવા શ્રી, જ્યાં હું માંડુ
’ઈતી’ આવી સફાળી

સમય કાંટાની વચ્ચે
હતી ઈચ્છા સુંવાળી
કબર દઈને, તેં તારી
કીધેલી વાત પાળી

હિમાળે પગેરૂં ન મળતાં છળી ગઈ
ખબર ના રહી, જાત ક્યારે ગળી ગઈ

ઉતારો આ વધસ્થંભથી ઓલીયાને
કતલની ઘડી ક્યારની નીકળી ગઈ

ખુદા તક પહુંચવાની ઈચ્છા અદમ્ય
ખરે ટાણે મયખાને કેવી વળી ગઈ !!

કસમ તારી ખુશ્બુની, ફુલોથી લથ બથ
તને સુંઘવા, એક ડાળી લળી ગઈ

વ્યથા આવતીકાલની માં, ડૂબ્યો દિ’
ચલો આજ પૂરતી સમસ્યા ટળી ગઈ

હદે કેટલી એ, હતી મારી અંગત
નથી બોલતો જે, બધું સાંભળી ગઈ

અહલ્યાની માફક પડ્યો’તો સડક પર
તમે સહેજ મારી, એ ઠોકર ફળી ગઈ

નાચવાનું મન હથેળીમાં ઘણું
ભાગ્યને વાંકુ પડ્યું, બસ આંગણું

ના ભળ્યું, વાણીની સાથે મૌનને
એટલે કાયમ રહ્યું એ વાંઝણું

દુશ્મનો ઝાઝાં, અને વેઢા ખુટ્યાં
એ ખુદા, કેવી રીતે સઘળાં ગણું

તોરણે ઈચ્છા બની લટક્યા કરૂં
બંધ, તોયે છે તમારૂં બારણું

રામની લોરી સુણી પોઢ્યા, અમે
ચાર ખભ્ભે ઝુલતુ’તું પારણું

હવે સાદ દેવામા મોડું થયું છે
કફન હાથ બે સાવ છેટું રહ્યું છે

ત્રિભેટે ઉભો છું હું, કારણ તમારા
સગડ, કોઈ ચોથે જ આપી ગયું છે

આ ઘટનાની માળા મહી સાચવીને
સ્મરણ તારૂં એકાદ સોને મઢ્યું છે

અમાસે વધારાના વેતન ને મુદ્દે
બધાં આગીયાઓને વાંકુ પડ્યું છે

કબરમાં હતો હું, ને મારૂં જ સઘળું
મને, સ્વ લગડ્યાનું કારણ જડ્યું છે

...........તો સારૂં.....

હવે કંઈ થાય તો સારૂં
પનોતી જાય તો સારૂં

અમારૂં નામ, જે રીતે
ભલે, પંકાય તો સારૂં

"લિખીતંગ ’તું’ જ છે સઘળે
મને ઊકલાય તો સારૂં"

નથી ચડતી એ બહાને પણ
હજુ પિવાય તો સારૂં

ચરણ થાકી ગયા સીધે
જરા ફંટાય તો સારૂં

વસિયતના રૂપે પણ આ
ગઝલ વંચાય તો સારૂં