જીંદગી ની આ કિતાબે કો’ક પાના ખુટતાં
કાળ ને સંજોગ અમને એક થઈ ને લુટતાં

ભાગ્યના તુટી જતાં ઝાળાઓ સાંધુ છું સતત
હું પ્રયત્નો જ્યાં કરું, બીજા હજારો તુટતાં

દુર્દશા મારી હતી શું એટલી અનહદ બુરી ?
કે સદન નાં આયનાઓ આપમેળે ફુટતાં !

હા..શકારો કો’કવારે લાગતો એવો રૂડો
કેમ જાણે કંઇક પંખી પિંજરાથી છુટતાં

મા કસમ, ઉજવાય છે પહેલો પ્રસંગ ધામે ધૂમે
સૌ અમારાં મોત પર છાતી અમસ્તાં કુટતાં