હલકી ફૂલકી .....

"હવાથીયે હલકો" ને 'ધરતીથી ભારે'

અલ્યા....તું બદલમાં, કથન વારે વારે 

અમારે તો કાયમ ચગળવી'તી એને 

ખબર નહી આ વાતો ચવાઈ'તી ક્યારે 

' અ ' અફવાનો ઉચ્ચારતાં જ્યાં અમે, ત્યાં

દિશા મારી ઉપર ધસી ગઈ'તી ચારે 

હતો સાથ તારો, તો મંઝિલનો આછો

કર્યો'તો મેં અહેસાસ હર એક ઉતારે 

જવું તો હતું બસ કબર તક ઘરેથી 

ને આવી પડી ગામની ફોજ વ્હારે ...!!

ભાવ નગર, ને ગલી કલમની, આવો છો ને ?

ફૂંક લૂટીશું  ગઝલ ચલમની, આવો છો ને ?

ઘાવ તમારા અમે ઉછેર્યા , જેની ઉપર  

ઍક ઉગી છે કળી મલમની, આવો છો ને ?

દ્વાર ખુલા છે, કહો ખુલીને ખુલ્લા દિલથી

બ્હાર ઉતારી છબિ શરમની, આવો છો ને ? 

ગેરસમજની, સમય વચાળે ગંઠાયેલી 

ગાંઠ ઉખેળી બધી ભરમની, આવો છો ને ?

રાહ તમારી હજી મઝારે જોતા રહીશું 

વાટ પકડશું પછી અગમની, આવો છો ને ?

નાખ ટહુકો  સરવરે, ઉઠશે વમળ

ને વસંતી નામનું ઉગશે કમળ

સ્હેજ શમણાઓ હશે મારા જલદ

દિ' ઉગે પણ આંખ બે રહેશે સજળ 

હસ્ત, રેખા, મુઠ્ઠીઓ, મારી છતાં 

એ મને કહેતો કે તું થાશે સફળ.!!

નાં પ્રતિબિંબો ખપે સાક્ષી રૂએ 

ત્યાં પુરાવા આપવા પડશે સબળ

રાખ સાકી પર ભરોસો મૈકદે 

એ જ પ્યાલી રાતભર રાખે અતળ 

jk

ખુદા  ઢુંઢવાનો  શિરસ્તો બદલ

પગરખાં નહિ દોસ્ત, રસ્તો બદલ

ઉતારી શકે ના તું ચહેરો અગર

દીવાલે અરીસો અમસ્તો બદલ

કબુલાઈ ગઈ હો દુઆ, તો પછી

પ્રભુને કહો કે ફરિસ્તો બદલ

શકુની, કપટ, એ જ ચોપાટ હો

ફરી હાર માની, શિકસ્તો બદલ

જીવનથી છટકવાને મૃત્યુ હવે

થયો સાવ મારગ છે સસ્તો,.... બદલ

દસે આંગળીમાં, ચડે એક તારી

અમસ્તા ન કહેતા તને ચક્રધારી 

અમે બેય પાસાને સાધી લીધા છે

શકુનીયે નાનો પડે પાસ મારી

અગર મૌનના ફૂલ વાચાને ફૂટે

મહેકવાની આશા બધી છે ઠગારી

જીવન દોરડે છેક આકાશે પુગું 

પ્રભુ તુંય જબરો કમાલી મદારી

લખો હર કબર પર, હતી જિંદગી બહુ

અકારી છતાં કોઈએ ના નકારી  

પથ્થરો વાવું, ને ઝરણું ઉગતું
નામ મારૂં આમ દરિયે પૂગતું

બદનસીબી તો જુઓ મારી તમે
આંખમાં આંસુયે અમને ખૂંચતું

શી ખબર, મોતી વિષે કોણે કહ્યું ?
ફીણ પણ તળીયે જવા ઉત્સુક હતું

કોણ કે’ મારો સમય બદલાઈ ગ્યો
ગીત એ નુ એ જ આજે ગુંજતું

કંઈ નવુ કરતું જવાની લ્હાયમાં
લાશ થઈને કોઈ આજે ડૂબતું

શ્વાસ છેલ્લો લઈ પછી પણ લાગતું
કે કશુંક સાલુ હજીયે ખુટતું....

જે લખ્યું, તે પ્રેમનો હેલો હતો

આજ મારો હાથ  સળગેલો હતો

હાથ લેવો હાથમાં બીજો કદી

એ અનુભવ બેયનો પહેલો હતો

માનવીની જાત પર જાણે અહમ

ઝાડની ફરતે ઉગ્યો વેલો હતો

તું "પસીનો" નામ દઈ અકળાય છે

હું કહું ખુદ્દારનો રેલો હતો

ના નજર કે દ્રશ્યમાં ખામી હતી

કાચ ચશ્માનો જરા મેલો હતો

અડધા બોલે ઝાલે એવો સહિયર આપો

આજે નહિ તો કાલે, એવો સહિયર આપો 

વનરાવનનો વાયુ થઈને સહેજે  

ચૂમી લેતો ગાલે એવો સહિયર આપો

પગલું માંડે હૈયે મારા હરદમ  

ગજરાજાની ચાલે, એવો સહિયર આપો

સંસારી સમશેરે ઝીંક્યા ઘાને  

ઝીલી લેતો ઢાલે એવો સહિયર આપો  

સોનાવર્ણો ઉગતો સૂરજ જાણે 

ઝગમગતો હો ભાલે એવો સહિયર આપો

કંકૂ, ચૂડો, પાનેતર ના  જોતું  

શણગારી દે વ્હાલે, એવો સહિયર આપો 

તે કદી સુંઘી નહિ ચિત્કારતી એની વ્યથા

દોસ્ત, અત્તરમા  ભળી હર ફૂલની કાળી કથા

હોઠના સોગન લીધા તેથી બિચારું શું કરે

મૌનને પણ બોલવાનું મન થતું'તું અન્યથા 

કેમ ના વાવી શકો ટહુકા તમારે આંગણે ?

ચાલને થોડી ઘણી બદલાવીએ જૂની પ્રથા

માનવીએ છે ખરા, ઈશ્વર, ગુરુ, જીસસ, ખુદા

કોઈએ જોયા નથી, ને આવતાં બથ્થમબથા 

લાંગરી દીધું છે મૃત્યુ નામનું લંગર, હવે

લાખ મારો શ્વાસ છેલ્લાના હલેસા, છે વૃથા  

કોંગ્રેસની (અં)જળ યાત્રા....
ભાજપની અકળ યાત્રા.....

કોઈ તો પહોંચાડો પાણી
બહુ છલકાવી સૌએ વાણી

રોજે વહેલા ઉઠી થાતી
ન્હાવાથી માંડીને ઘાણી

ચારે બાજુ ખાવા ધસતાં
નેતા નામે ખંધા પ્રાણી

નોટુ ધરબી, ખાલી બેડે
અંદર અંદર કરતાં લ્હાણી

ટીપે ટીપું જીવતર ગણજો
સમજણ હું આપુ છું શાણી

હોઠે ના આવેલી વાતો કહું છું તમને 

અધકચરી જે વિતી રાતો, કહું છું તમને 

સંજોગોએ મારી ઉપર એવી કીધી

દર્પણમાં ખુદથી શરમાતો, કહું છું તમને

જીવન આખું શોધ્યો નહી મેં, માની લીધું

ઈશ્વર પણ શાથી સંતાતો ?, કહું છું તમને

સ રે ગા મા પ ધ ની સા ગાયું  સૌએ 

સુરની વચ્ચે હું શું ગાતો, કહું છું તમને

ઉતરડો તો લોહીથી લથબથતો, એવો

શબ્દોની સાથે છે નાતો, કહું છું તમને  

હવે તો શ્વાસ લેવો એય મોટી ભૂલ છે

જીવનની હર ક્ષણો જાણે કે એપ્રિલ ફૂલ છે  

વહાણા વહી ગયા એને ઉભ્યાને, તે છતાં 

તમે માનો કે ના, દર્પણ હજી મશગુલ છે..

મળ્યા જે સ્વપ્ન છીપે ઊંઘના દરિયા તળે 

પલક પર એ જ મોતીની સજાવી ઝૂલ છે  

કહે કંટક, ભલે હો માં જાણ્યા કિન્તુ સદા

અમારી દુશ્મનીમાં મોખરે સૌ ફૂલ છે

અમે ડૂચો કરી કાગળ  છુપાવેલો દીધો

ઉઘાડો, લાગણીથી તરબતર તાંદૂલ છે   

 

હું કદિ’ પ્રતિબિંબમા ફાવ્યો નહીં
આયનેથી હાથ કોઈ આવ્યો નહીં

જોઈને સંબંધના જંગલ બધે
લાગણીનો છોડ મેં વાવ્યો નહીં

ત્યાં સતત ચર્ચા થતી’તી મૌનની
શબ્દને વચમા પછી લાવ્યો નહીં

આખરે ખુદ હું ટપાલી થઈ ગયો
તે છતાં કાગળ હજુ આવ્યો નહીં

શ્વાસ છેલ્લાથી ખરીદ્યું મોતને
એ કદિ’ ખાતામાં ટપકાવ્યો નહીં

વ્હેણમાં ક્યારેક લંગર થઇ ગયો 

લાપસીમાં ક્યાંક કંકર થઇ ગયો

સાવ કડવું સત્ય આજે પી ગયો  

લ્યો હવે લગભગ હું શંકર થઇ ગયો

કોઈને બાઝી ગળે, ડૂમો બની 

મૌન ને વાણીનું સંકર થઇ ગયો

છું ભલે છિદ્રો ભરેલું છાપરું 

રાતના જાણે કે અંબર થઇ ગયો

બે અધર વચ્ચેનો એક સંવાદ થઇ

થઇ જતું નાબૂદ, અંતર થઇ ગયો

એક ટીપું  વાંચવા પ્રસ્વેદનું

ગ્યાન પણ ઓછું પડે છે વેદનું

ક્યાંક પશ્ચાતાપની નગરી મહી

એક મારું પણ હશે ઘર ખેદનું

ટેરવાને પૂછશો તો જાણશો

દુઃખ અવિરત વાંસળીના છેદનું

આજ મારો આયનો ફૂટી ગયો

ને રહસ્ય પામતો હું ભેદનું

પારખો રણમાં ચરણને કઈ રીતે ?

જાનકી નું હોય કે જાવેદનું...!!