હું રખે રાધા બનું તો વાંસળી થઇ વાગજે

મસ્ત મીંરા બાવરી, તો ઝેર થઈને આવજે

પાછલી રાતે તળેટી કુંડ દામોદર ઉપર

ક્યાંક જો કરતાલ વાગે તો હરિજન જાણજે

ચીર, સંજોગો શકુની થઇ અને ખેંચે અગર

સાદ પાડી, લાગણીના ઋણને અજમાવજે

આપણી સામે ઉભા જે આપણા પ્રતિબિંબ થઇ

સારથિ નો મર્મ સમજી, તીર સૌને તાકજે

શી ખબર ક્યારે અલખના દ્વાર પર ઉભા રહો

એક મુઠ્ઠી શ્વાસ તારી પોટલીમાં રાખજે

ડો નાણાવટી ૭-૨-૧૨

નાં તમે નીકળો બજારે, આંખ સૌ રઝળી પડી

ને પછી અફવા બધી ચકચૂર થઇ નીકળી પડી

શબ્દના સોગન દીધાં તો મૌન પર મોહી પડ્યા

ચાલ હું ચાલ્યો શકુની, આખરે અવળી પડી

કચકચાવી ને અમે મુઠ્ઠીઓ વાળી, તે પછી

વાત સાચી, હાથની રેખા તણી, સઘળી પડી

હા અમે લથડી પડ્યા'તા મૈકદે પળવાર, પણ

જીંદગી આખી ખુદા તારા વિના કથળી પડી

આખરી અલ્ફાઝ તક અલ્લાહ અદાલતમાં લડ્યો

મોતની સામે દલીલે જિંદગી નબળી પડી

ડો નાણાવટી ૭-૨-૧૨

શ્વાસની અથ:થી કથા કર જ્યાં સુધી

મોત નાં કહીદે "ઇતી" બસ ત્યાં સુધી

ઝાંઝવા બાબત હરણની શીખ લે

આપણે દોડ્યા કરીશું ક્યાં સુધી

જે હથેળીમાં શિલાલેખો લખ્યા

જીવવું છે એ બધાં ઉકલ્યા સુધી

વારતાનો અંત શું? એ જાણવું

છે અશક્ય પાનના ઉથલ્યા સુધી

એક શ્વાસે મૌનને બોલી જુઓ

બંધ આંખો ઊંઘમાં ખોલી જુઓ

હું અને હું-પદ પ્રતિબીમ્બે જરા

આયનાને ત્રાજવે તોલી જુઓ

આપણા કઠ્ઠણ અબોલાઓ નીચે

ઈશ્કની નરમાશ છે, ફોલી જુઓ

લાગણી મારી ને નફરત આપની

ધરકધર જાતી'તી , સમતોલી જુઓ

રજકણો થી સેતુઓ બંધાય છે

રામજીની થઇ ને ખિસકોલી, જુઓ

ડો. નાણાવટી ૩-૨-૧૨

પૂરબ ને પશ્ચિમની પ્રશ્નાવાલીના

ઉત્તર અમે કાટખૂણે ગલીના

પનઘટ ઉપર કેડ કામણગરીની

નટખટ થશું કાંકરી માટલીના

હલકટ હતા, તોય અત્યંત જરૂરી

મણકા અમે એક વંશાવલીના

સ્મરણો અમારી હતી માત્ર પુંજી

વિતી ગઈ જે ઘડી પાછ્લીના

સાગર કરી પાર આવી કિનારે

અંજળ ખૂટ્યા છે હવે માછલીના

ડો. નાણાવટી ૨-૨-૧૨

ટિક ટિક હલેસાં ને જીવન છે હોડી

દરિયો સમયનો, અને રાત થોડી

છલના છલોછલ ભરી કઈ રીતે છે

દર્પણ ખરેખર જુઓ કોઈ ફોડી

પાસા પડે 'ગર તો પોબાર, નહીતર

ખુલ્લી હથેળીમાં બે ચાર કોડી

નક્કી સ્વયંવરનું શમણું હશે એ

અમથી નથી રાતના ખાટ તોડી

નામે ગઝલ, પ્રેયસીને પરણવા

ઈર્શાદ ઘોડે શબદ જાન જોડી

હરદમ અગમ ગમને રમથી કરો કમ

તકતી હરેક મૈકદે દ્યો ને ચોડી..!!

કંડારવા અવનવા શિલ્પ, ઈશ્વર

અવ્વલ દરજ્જાની રાખે હથોડી

આતમ ભલે આજ સુતો મઝારે

ઉઠશે ફરી સહેજ આળસ મરોડી

ડો.નાણાવટી ૧-૨-૧૨

પ્રથમ મારી આંખોમાં રોપાઇ જાતાં

પછી એ જ શમણાઓ રોળાઈ જાતાં

ભરી ભીડમાંથી જે શોધી હું લાવ્યો

લઇ રૂપ એકાંત, ખોવાઈ જાતાં

અમારી ને શંકરની વિપરીત સ્થિતિ છે

ગળે સાવ આવી વલોવાઇ જાતાં

ઇબાદતની તસ્બી કે માળા હો જપની

અમે થઈને ધાગો પરોવાઈ જાતાં

થકી બાઇ મીંરા હરિ પામવાને

ઝહરના કટોરામાં ઘોળાઈ જાતાં

ડો નાણાવટી ૨૩-૧-૧૨

એક તારો પત્ર નાખું તાપણે
ઓગળી જાતાં ફરીથી આપણે

આંગણે અંગડાઈ ક્યારે ડગ ભરે
ઉંબરો કરતો પ્રતિક્ષા બારણે

શિલ્પ નામે "ભગ્નતા" હું થઈ ગયો
બેવફાઈના તમારા ટાંકણે

ઢૂંઢવા આવ્યો ખુદા, સાકી સુધી
ક્યાંય ના મોજુદગી ને કારણે

ઓઢવાને કબ્રમાં ચાદર વણી
સાવ છેલ્લા શ્વાસ જેવા તાંતણે
ડો.નાણાવટી..૨૨-૧-૧૨

આમ તો હું રણ સમો ને માવઠા જેવા તમે
તો પછી આ પ્રેમની જ્વાળા કદિ’ ક્યાંથી શમે

આ વખત ભુલી ગયો એ દોસ્ત તું તારી દિશા
પીઠમાં ઝીલ્યા જખમ આ દિલ નહીં હરગીઝ ખમે

આમ તો શમણામાં ઝંઝાવાત થઈ આવો તમે
લહેરખી થઈને હકિકતમાં વહો, તો બહુ ગમે

એ ખુદા માંગી અમે સીડી સફળતાની ફકત
તેં દીધાં દુ:ખ દર્દના સંજોગ સૌ ચડતા ક્રમે

જીંદગી આખી, ખુશીમાં ના થયા શામેલ પણ
આખરે લોકો થયા ભેગા અમારે માતમે

ડો. નણાવટી ૧૯-૧-૧૨

સ્પર્શની ભાષા અમે જાણી ગયા

તે પછી વાતો અને વાણી ગયા

ઝાંઝવાના સ્વપ્ન આવે જ્યારથી

ત્યારથી આંખો મહી પાણી ગયા

હું નહિ, મારા સ્મરણનો રવ હતો

ઘૂમટો અમથો તમે તાણી ગયા

તાશના મહેલો ધરાશાયી થતાં

કેટલા રાજા અને રાણી ગયા

આગિયા માફક અમે કમ-ભાગિયા

ખુદ જલી અજવાસને માણી ગયા

ડો.નાણાવટી ૧૮-૧-૧૨

વળી એક ચાદર વણી મેં કબીરા

ભર્યું ડગ તમારા ભણી મેં કબીરા

અરીસો ચીરી સૌ પ્રતિબિંબ છોડ્યા

થઇ ત્યાગ હીરાકણી મેં, કબીરા

પયમ્બરને પૂછું કે મયકશને પૂછું

બરોબરની કક્ષા ગણી મેં કબીરા

તમારીજ સંવેદનાઓ લખી મેં

ગઝલ તો કદી નાં ભણી મેં કબીરા

ન બાકી હતો કોઈ પણ બાળવામાં

કહ્યું તોયે ખમ્મા ઘણી મેં કબીરા

Dr nanavati

આમ તો સૌ હાથમાં મારું હતું

ઈશ્વરી ઈચ્છાથી પરબારું હતું

હાંફતા મૃગને ના પૂછો કોઈ પણ

ઝાંઝવું મીઠું કે 'લ્યા ખારું હતું ?

આજ પીળું પાન છેલ્લું તુટતા

વૃક્ષ જાણે સાવ નોંધારું હતું

દ્રશ્ય રૂડું લાગતું જે આયને

'હું' પણા પાછળ એ હિચકારું હતું

કેટલી આંખો અમે લુછી હતી

એટલે આ મોત ચોધારું હતું

ડો.નાણાવટી ૧૬-૧-૧૨

રસ્તે ફરી મળાય, એવી શક્યતા નથી

આંખોથી એ કળાય એવી શક્યતા નથી

દર્પણમાં જો, હું મૃગજળોને ગટગટાવતો

આથી વધુ છળાય એવી શક્યતા નથી

છૂટી ચૂકેલ તીર કમાનેથી, સૂર્ય છે

પૂરબ ભણી ઢળાય એવી શક્યતા નથી

તારા ખભેથી સહેજ સર્યા છેડલાના સમ

લીધી કસમ પળાય એવી શક્યતા નથી

પડઘાની જેમ મૈકાદાની ચોકટે અડી

પાછું ફરી વળાય એવી શક્યતા નથી

ક્ષણ ક્ષણ દિવસ ને રાત જલી મારી જીંદગી

બીજી વખત બળાય એવી શક્યતા નથી

ડો.જગદીપ નાણાવટી ૧૨-૧-૧૨

તે દીધેલા ઘાવમાંથી લાગણી ધક ધક વહી

એમ મેં સરભર કરી'તી આપણી ખાતાવહી

રાહ જોતો'તો જે પડઘાની બુલંદી વાતના

કાનમાં આવી તમે એ વાતને નાહક કહી

સાવ પથ્થર દિલ હતો, જાહેરમાં જો કે કીધું

ક્યાય પણ નહોતી શિલાલેખો ઉપર મારી સહી

જે હતા મારો સહારો, મૃગજળો થીજી ગયા

આયનામાં જાતને ઓગાળવી મારે રહી

તું હતી રસ્તો અમારા મોતના મકસદ સુધી

એટલે આખર સુધી એ જીંદગી તુજને ચહી

ડો.નાણાવટી ૧૨-૧-૧૨

પતંગ......

શ્વાસની દોરીએ બસ ઉડ્યા કરે

જીંદગી સૌની , પતંગો આખરે

કોઈની સીધી ચડે આકાશમાં

કોઈ ટળવળતું હજુએ છાપરે

કો'ક ગોથા મારતું, જેવી હવા

કો'ક સામે વહેણ ચીલો ચાતરે

સહેજ ઢઢઢાને તમે મરડયા કરો

તોજ એ ઉડાન સીધી આચરે

લાગણીનાં ગુન્દરે સાંધ્યા પછી

આભમાં સંબંધ કેવા નિખરે

આબરુની દોર જો તૂટી, બધા

લુંટવા બેઠા છે ખૂણે ખાચરે

દોરનો છેડો તો નક્કી હોય છે

કેટલો લાંબો , છે 'એને' આશરે

ડો,નાણાવટી

Jagdip Nanavati
દોસ્ત થોડો હાલતે હું તંગ છું
માર બે ઠુમકા તો એજ પતંગ છું

રાખતો પાણી સમું ચોખ્ખું વલણ
નાખશો જેમાં અસલ એ રંગ છું

નાં પછાડો એમ ટોચેથી મને
માનશે લોકો કે હું હર-ગંગ છું

જેટલી હું વાર ઉભો આયને
લાગતું અમને સતત હું વ્યંગ છું

શ્વાસ છું, ઉચ્છવાસ છું, અજવાસ છું
મોતની સામે ચડ્યો એક જંગ છું

ડૉ. જગદીપ ૯-૧-૧૨

અંગત ગણુ તો આયનો મારો સદા હતો
અસમંજસોની ભીડમાં એ નાખુદા હતો

સંજોગ એને મૈકદે લાવી મુકી ગયા
બાકી તો હરેક દિલમાં છુપાયો ખુદા હતો

એ વાત છે અલગ કે ખર્યો કાંગરેથી એ
ઈચ્છા રૂએ તો કાંકરોયે અર્બુદા હતો

સંબંધની દિવાલની ઉંચાઈ શી હશે..?
એવો સવાલ દોસ્ત અહીં બેહુદા હતો

કણ કણ બની મરણના રણમાં આથમી ગયો
પહેલા જીવનના જંગલોમાં ગુમશુદા હતો...

ડો.નણાવટી..૫-૧-૧૨